MAMA ROSIN – BYE BYE BAYOU

Mama Rosin speelt Cajun en Zydeco maar zijn niet “born on the bayou” om CCR te parafraseren. Ze zijn een trio uit Zwitserland. Maar hun drive is net als bij CCR in de tijd van die legendarische plaat: nl. hun muziek redelijk rechttoe rechtaan te spelen zonder teveel productionele trucjes. Ze brachten hun eerste plaat “Tu As Perdu Le Chemin” uit in 2008 en vooral in 2009 met “Brule Lentement” kregen ze weerklank buiten de landsgrenzen. Tussenin was er nog de halve plaat in samenwerking met Hipbone Slim. Nu zijn ze er dus met hun opvolger. Vorig jaar zagen we ze live schitteren op het “Roots n Roses” festival waar ze veel te vroeg op de dag geprogrammeerd stonden. Hoog tempo, een lange spurt zonder om te kijken en met veel spelplezier.

Voor die opvolger haalden ze als producer de rauwe bluesrocker Jon Spencer binnen. Die werkte ooit samen met RL Burnside voor het Fat Possum label dat uitblinkt in pure, rauwe blues. Op deze plaat blijft de punk attitude, het stevige scheut rock, wat ska en reggae en vooral veel cajun en zydeco.

Ben je geen fan van cajun en zydeco dat zal je snel bekeerd zijn als je hun “Marilou” zal horen. Het klinkt als een jaren 60 garage rock stuk met een accordeon als specialleke. De zang is in zowel het Engels als het Frans. Misschien zit daar de link met de cajun muziek: het is een aftreksel van het school Frans en klinkt toch Angelsaksisch. Hier in deze song is hun Zwitsers accent charmant. Erg aanstekelijk en de toon zettend van in het begin. Op dat elan gaan ze door met “Sorry Tl Monde”. Stevig ritme, de accordeon die klinkt als een keyboard, vervormde zang en stevig gitaarwerk. Rockabilly punk van het zuiverste water. Een kleine versnelling lager gaat het er aan toe in “Parait Qu’y Pas Le Temps” met mooie samenzang en slide gitaar. Een nummer in het verlengde van hun vorige schitterende platen.

Maar de Jon Spencer invloed komt weer bovendraven in het snelle, tweetalige “Tu As Cassé Mes Objets/You Broke My Stuff”. Hierin gaat de accordeon in overdrive om zo in een trash sound te resulteren. Slechts enkele songs halen de drie minuten grens om aan te geven dat ze het graag kort en gebald houden. In “Wivenhoe” zit er zelf wat scratch in de song. “Black Samedi” is een trager, donker nummer dat naast de vervormde sound van gitaar en accordeon een saxofoon heeft als extra toets. Maar in deze gaan ze naar mijn gevoel iets over de schreef zodat het geheel te oncoherent is.

Helemaal voodoo is “Hey Mama” met een harmonicaintro en stemmen als geesten die spreken om de song in te leiden. Daarna gaat het over in een trancezang die een credo meekrijgt met de zin “alors do it now”. Een geslaagde zijstap is “Seco E Molhado” dat ondanks de Franstalige zang een Spaans/Mexicaans gevoel krijgt. Op dit nummer speelt Jon Spencer mee op gitaar. Maar helemaal in de Louisiana swamps zijn we met “Bye Bye Birdie Black” dat evengoed van iemand uit de Chenier clan kon komen. De enige cover van de plaat is hun versie van “Sitting On Top Of The World”. Bij hun wordt dat “Assis Sur Le Sommet Du Monde”. Zwitsers hebben iets met bergen. Let vooral op die smerig klinkende slide gitaar. “I Don’t Feel At Home” is eerder een tussendoortje. Afsluiten doen ze met een kerkhofsound op “Story Of Love And Hate” met een viool die de hoofdrol overneemt van de accordeon.

Mama Rosin zet een verdere stap in hun ontwikkeling op deze plaat. Ze blijven trouw aan hun principes maar breiden hun sound uit met verschillende invloeden en varianten die allen wortels hebben in de rootsmuziek. Het lijkt er zelf op dat de vernieuwing en opfrissing van het zydeco/cajun genre uit Zwitserland komt want in Louisiana is het al lang geleden dat er nog een wezenlijke naam op de voorgrond kwam. Zwitsers zijn slechts met enkelen actief in bepaalde gebieden maar ze zijn er wel top. Denk maar aan Federer en Cancelara. Mama Rosin zit in dezelfde categorie. Jools is al fan.

(Lisael)

 

Artiest info
Website  
 

Label: Moi Je Connais Records

video