BOZ SCAGGS - MEMPHIS

Het was al weer veel te lang geleden, want zowat zes jaar terug verscheen zijn vorige release, maar in feite is het al wat langer geleden dat er wat ons betreft nog een "echte" Boz Scaggs plaat op ons los gelaten werd. Van 2001 namelijk, elf jaar dus. Dat was dan ook een release die kon tellen, want die bewuste cd met de ultrakorte titel "Dig" is en blijft voor mij persoonlijk de absolute nummer één uit mijn collectie. Gelukkig is de tijd voorbij dat je een vinylplaat grijs kon draaien, want in dat geval zou "Dig" bij mij thuis compleet wit gedraaid zijn. Die cd had het namelijk allemaal, 'n absoluut meesterwerk wat mij betreft. Ik weet dat zo een uitspraak heel persoonlijk is, en dat iemand anders mogelijk  helemaal onberoerd blijft bij het beluisteren ervan. Een enorm succes werd de cd al evenmin, spijtig voor zo 'n juweeltje..

William Boyce Scaggs zoals de man met zijn echte naam heet, gaat echter al heel wat langer mee in de muziekwereld dan de hier door mij zo bejubeld cd uit 2001.  Véél langer zelfs! Het begon voor hem al in 1959, toen hij als jonge zanger in "The Marksmen" fungeerde, de eerste band van zijn schoolvriend Steve Miller oprichte, wat later zong hij nog in de groep "Mother Earth", belande voor korte tijd in Zweden, en bracht in 1965  dan zijn debuut "Boz" uit, met als gitarist niemand minder dan een zekere Duane Allman, toen nog volslagen onbekend..maar wat later verongelukte hij, en nog wat later werd hij een legende. De bijna 8 minuten durende prachtige song "Loan Me A Dime", geschreven door Fenton Robinson, laat zowel Boz als Duane schitteren. Maar het debuut is geen succes, net als een paar volgende releases op Atlantic records

De echte doorbraak voor Boz Scaggs kwam er dan met de uitstekende cd "Silk Degrees"  in 1976. Het was de eerste plaat voor Boz die een echt groot succes werd. Pittig detail: het groepje studiomuzikanten dat hem op deze plaat bijstond veroverde wat later de wereld onder de groepsnaam  "Toto", en verkocht miljoenen platen. De releases die daarna nog volgden haalden echter nooit meer het succes van "Silk Degrees".

"Memphis" heet de nieuwste, langverwachte cd van Boz Scaggs, en we vinden  enkele verrassende namen  terug in de bezetting, zoals Ray Parker Jr. (gitaar), Willie Weeks (bas) en Spooner Oldham (toetsen). Samen maken ze er een behoorlijk afwisselende cd van, met een mengeling van uiteenlopende stijlen. Hoofdzakelijk covers ook, zoals de Moon Martin cover : "Cadillac Walk" meer bekend van Mink Deville en diens eigen "Mixed Up, Shook Up Girl". Ook Tony Joe White's "Rainy Night in Georgia" vinden we iets verder terug. Ook de cover van Tyrone Davis hit uit de sixties "Can I Change My Mind" is uitstekend gebracht, en overtreft wat mij betreft het origineel. De beste song op de ganse cd, wat ons betreft.

Heel mooi is tenslotte ook de cover van Al Green's "So Good To Be Here", die de echte sound van de topdagen van het destijds legendarische "Hi" label terug voor de geest roept. De titel "Memphis" verwijst trouwens naar Willie Mitchell's befaamde "Royal Studio" in datzelfde Memphis waar deze cd, net als zowat alle vroegere releases op dat historische label, werden ingeblikt.

De cd opent met een zelf geschreven song "Gone Baby Gone" , helemaal in de sfeer van diezelfde Al Gree en eindigt ook met iets van eigen hand, met het ingetogen "Sunny Gone". Boz Scaggs maakte, wat ons betreft, zijn beste cd sinds de in het begin van ons artikel bejubelde "Dig", spijtig dat ze grotendeels moest gevuld worden met  (goed gekozen en gebrachte) covers. Meer eigen materiaal zou ons nog meer bevallen hebben...maar klagen doen we allerminst over deze "Memphis".  Boz is Back!

(RON)

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: 429 records/Membran
Distr.: Suburban

video