OLD MAN MARKLEY – DOWN SIDE UP

Bij mijn weten is dit de tweede studioplaat van het zevenkoppige gezelschap uit California, dat er ook al op zijn eerste- mij bekende- plaat “Guts ’n Teeth” uit 2011 aan werkte om elementen uit folk, punk en bluegrass te laten samensmelten tot iets nieuws, iets “ongehoords”. Op deze nieuwe gaan ze op de ingeslagen weg verder en het moet gezegd dat het hen alvast niet aan enthousiasme lijkt te ontbreken.

Opener “Blood On My Hands” is daar een mooi voorproefje van: tegen een serieus tempo worden banjo, gitaar en fiddle tegen elkaar uitgespeeld en het minste dat je kunt vaststellen is dat het lastig stilzitten is bij dit soort opzwepende muziekjes. Het duurt tot de intro van het vijfde nummer, “Blindfold”, eer er, althans voor de eerste 36 seconden van de song, wat gas teruggenomen wordt.

Precies in die aanpak lijkt mij het gevaar te zitten voor Old Man Markley: als je, nummer na nummer, dezelfde kadans aanhoudt, verlies ja na een kwartier je danslustigen en moet je mikken op de luisteraars. En dat doen ze niet, of, naar mijn smaak althans, niet voldoende. In die zin is song n°8, “Beyond The Moon” een verademing: dit is een heel fijn liedje, waarin ruimte gelaten wordt voor de zang en waarin de band bewijst dat ze niet alleen razendsnel kunnen spelen, maar ook dat ze muziek kunnen maken, zonder die “look mom, no hands!” attitude.

Ook het afsluitende walsje, “Too Soon for Goodnight” helpt om de balans in de goeie richting te laten kantelen en dat is echt nodig, want drie kwart van de songs hanteren hetzelfde ritme en zelfs bijna steevast dezelfde toonaard en hetzelfde akkoordenschema. Zoiets kan voor mijn part werken bij een live concert, maar deze plaat lijdt een beetje aan bloedarmoede, lees: gebrek aan variatie. Je bent het eerste nummer al vergeten, nog voor het derde goed en wel begonnen is. Met andere woorden: als langspeler faalt deze cd een beetje, wegens teveel van hetzelfde.

Sorry voor de gestrengheid, maar deze band verdient beter dan wat ze nu brengen. Iemand zou hen daar moeten op wijzen. Ze kunnen spelen, absoluut. Ze klinken enthousiast, absoluut. Maar dag na dag dezelfde boterham met hetzelfde beleg…dat doe je jezelf toch niet aan? Volgende keer beter, gasten!

(Dani Heyvaert)

Artiest info
Website  
 

Label: Fat Wreck Chords

video