WANDERING WOODS – SORRY ABOUT THE MESS

Het mag misschien een beetje pretentieus klinken, als je jezelf “Las Vegas’ best folkband” noemt, maar laat u zich daardoor vooral niet afschrikken: ik denk dat er enige ironie gemoeid is met deze woordkeuze. Immers, een paar regels verderop in hun bioblaadje omschrijven de vijf hun liedjes als “kampvuurmuziekjes, die soms wat te snel gespeeld worden”. Drijvende kracht achter de band is Nate Waggoner, bespeler van allerhande snaarinstrumenten, en met een verleden in punk en grunge. De man schrijft haast alle songs voor de groep en heeft een duidelijke voorkeur voor onderwerpen als “natuur en het buitenleven”. Als je, zoals Nate, je jeugd doorbracht in Kentucky, is zoiets natuurlijk nogal begrijpelijk.

Tweede songleverancier is Ben Gibson, die zich ook al bekwaamde op gitaar, mandoline en ukelele en verder graag kampeert en liftend de weg op gaat. De andere leden lijken me eerder in min of meer los verband aan de groep toegevoegd te worden, maar veel belang heeft dat allemaal niet: het gaat immers om de muziek. Die is zonder twijfel in het hokje “folk” onder te brengen, zowel wat de gekozen instrumenten betreft, als wat de bezongen onderwerpen en de opbouw van de melodietjes aangaat.

Dertien zelf gemaakte nummers staan er op dit debuut, dat vooral opvalt door de rust die er van uitgaat. Onwillekeurig moest ik denken aan oude Polaroidfoto’s: momentopnames, waarbij de herinnering aan het moment belangrijker is dan de kwaliteit van de foto zelf. Songtitels als “California”,” North Carolina”, “Kentucky” of “Louisville” liegen er niet om: dit zijn telkens sfeerscheppinkjes, gekoppeld aan een reisje of een passage in een of andere locatie die blijven hangen is. De krekelgeluiden krijg je er gratis bij geserveerd.

Nu hoor ik u al vragen wat dan wel de mogelijke meerwaarde mag zijn van dergelijke songs? Wel, wat mij betreft, riepen ze herinneringen op aan veel te lang vervlogen tijden en aan de onschuld van de jeugd. Naief? Misschien wel, maar wel heel puur en ook compleet geloofwaardig. Deze plaat heeft alles wat je niet als “groots” kunt omschrijven. Dicht bij huis dus…en daar ik bijzonder weinig mis mee. Overigens bevat de cd een potentiële hit: zeker weten dan “Jubilee” radiopotentie heeft, als een of andere radioproducer de plaat minstens een keer zou beluisteren. Fijn plaatje, zonder enige pretentie en dus zeer welgekomen!

(Dani Heyvaert)

Artiest info
Website  
 

CD Baby