THE STRAY BIRDS – THE STRAY BIRDS

Uit Lancaster County, Pennsylvania, komt ons een trio toegewaaid dat exact 212 seconden nodig blijkt te hebben om zich een plaatsje in ons hart en onder ons schedeldak te verwerven. The Stray Birds, van wie we hier de eerste volwaardige CD in de speler hebben –er was in 2010 al een EP “Borderland”, zijn drie jonge mensen, die in dezelfde buurt opgroeiden en als vanzelf samen muziek begonnen te maken. De liedjes worden geschreven door Maya de Vitry en Oliver Craven. Beiden zingen ook, ze spelen gitaar, fiddle en banjo en worden vervolledigd door Charles Muench, die bas en banjo voor zijn rekening neemt.

Ik hoor u denken: hoe kan een duo nu in hemelsnaam vervolledigd worden? Wel: de twee songwriters en hun stemmen krijgen er, door de inbreng van de derde meer dan een dimensie bij: met zijn drieën rond één mikro produceren ze de heerlijkste liedjes, waarbij onmiddellijk een naam door je gedachten flitst: Gillian Welch.

Ik weet het wel, al te veel folkgroepjes met een frontvrouw worden met Dame Welch vergeleken, maar in het geval van The Stray Birds is dat geen grammetje overdreven: in geen jaren hoorde ik songs die dichter in de buurt komen bij wat de jonge Gillian Welch deed. In onze waardeschaal is deze vergelijking geen klein bier, maar toch houden we ze staande.

Vanaf opener “Dream in Blue” is het duidelijk waar het met deze plaat naartoe gaat: bas en banjo in de intro en daar omheen de stem van Maya nemen je meteen mee naar de wereld van The Stray Birds. Niks geen valse romantiek, maar een klare kijk op het leven. De huppelende fiddle en de sterke bassolo doen de rest. “25 to Life”, geeft al aan dat The Stray Birds niet zomaar over de bloemetjes en de bijtjes schrijven en de swingende aanpak van “No Part of Nothin’” verbergt een tekst over het leven in de marge: dealen en wakker worden in de goot, worden hier quasi achteloos in een vrolijk jasje gestoken.

Van de driestemmige samenzang op “My Brother’s Hill”, sla ik steil achterover. De song is geschreven met Ralph Stanley in het achterhoofd en vertelt wat die mogelijk zou kunnen voelen als hij aan de heuvel denkt, waar zijn broer Carter begraven ligt: weer samen liedjes te kunnen zingen, lijkt hem een fijn vooruitzicht en dus is hij niet bang om te sterven. Heel mooi nummer, dat gevolgd wordt door drie fiddletunes, waarin Maya en Oliver heerlijk loos kunnen gaan. Let wel: dit is meer dan een demonstratie van hun technische vaardigheid. Ze kunnen absoluut schitterend spelen, maar toch is het altijd de ziel die primeert en dus krijg je echt doorvoelde en waarachtig doorleefde muziekjes te horen.

Ik ben bang dat ik er weer een werkje bij heb: ik moet namelijk dringend op zoek naar die EP. Hoe die onder mijn radar is kunnen passeren is niet zozeer een raadsel als wel verdomd spijtig. Ben ik duidelijk genoeg? Dit is kippenvelmuziek!

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

CD Baby

video