THE STROKES – COMEDOWN MACHINE

Net iets minder dan veertig minuten, dat is de tijd die de Amerikaanse indierockers van ‘The Strokes’ nodig hebben om de muziekfans in elf nieuwe songs te overtuigen dat hun pas verschenen vijfde cd “Comedown Machine” kwalitatief dicht in de buurt komt van hun meest succesvolle plaat tot op heden, zijnde debuutalbum “Is This It” uit 2001, een plaat die werd opgenomen in de lijst van het magazine ‘Rolling Stone’ met de 500 grootste albums aller tijden.

Dit nieuwe album werd in New York City opgenomen onder de leiding van producer Gus Oberg en lijkt met de eerste single “All The Time” (zie video) en de voorbestemde opvolger “One Way Trigger” ook te mikken op de hitlijsten. Daar is de natuurlijke habitat van deze in 1998 opgerichte vijfkoppige band gevestigd en daar stonden ze maandenlang genoteerd met hun vroegere hitsingles “Hard To Explain” en “Last Nite” uit “Is This It” en “12:51” uit hun tweede cd “Rooms On Fire” uit 2003.

“The Strokes” zijn samengesteld uit leadzanger Julian Casablancas, gitaristen en backing vocalisten Nick Valensi en Albert Hammond, Jr., bassist Nikolai Fraiture en drummer Fabrizio Moretti. In 2006 verscheen hun derde studioalbum “First Impressions Of Earth” op de markt met de hitsingles “Juicebox” en “Heart In A Cage” en na een uitgebreide tournee besloten de bandleden om even op non-actief te gaan en aan soloprojecten te werken. Dat duurde wel veel langer want pas in 2011 kwam er na veel perikelen een vierde plaat met “Angles” met de singles “Under Cover Of Darkness” en “Taken For A Fool”.

Het album “Comedown Machine” begint met de song “Tap Out” waarin wij de funky gitaarriff van “Wanna Be Startin’ Somethin’” van Michael Jackson menen te herkennen. Daarna volgen de van hitpotentieel overlopende singles “All The Time” en “One Way Trigger”, waarin wij een riff van de ‘A-Ha’-hit “Take On Me” uit 1985 herkennen. Deze plaat is eigenlijk veel minder te categoriseren als rock en sluit meer aan bij de funk- , electropop- en discosound waarin ‘The Strokes’ voor de afwisseling lijken te willen gaan experimenteren.

Onze favoriete track uit deze plaat is de song “80’s Comedown Machine” waarnaar het album vernoemd werd. Het is een aanstekelijke oorwurm in balladvorm met excellent zangwerk van Julian Casablancas. Later vormt het door synthesizers gedomineerde nummer “Chances” een tweede hoogtepunt op deze cd, deels door de catchy gitaarriff en anderzijds door het ‘Killers’-achtige zingen.

Voor de nummers “50/50” en “Partners In Crime” werden de rockgitaren wel nog eens in volle glorie boven gehaald en in de eerstvermelde song weerklinkt de zangpartij door een ‘vocoder’ microfoon. Met de minder memorabele songs “Happy Endings” en “Call It Fate, Call It Karma” komt er na amper 40 minuten al een einde aan deze vijfde plaat van ‘The Strokes’.

We kunnen ons niet echt van de indruk ontdoen dat de inspiratie wat lijkt te zijn opgedroogd bij de bandleden. We bedenken dan ook dat dit misschien wel eens het laatste werk op plaat van dit New Yorkse vijftal zou kunnen geweest zijn, want hiermee zijn ze ook hun contractuele verplichtingen ten aanzien van hun platenmaatschappij RCA helemaal nagekomen. “Time Will Tell”!

(valsam)

 

Artiest info
Website  
 

Label: RCA Records
Distr.: Sony Music

video