NANCY DUTRA – TIME WILL TELL

Nancy Dutra…”Nooit van gehoord”, hoor ik u denken. Enfin, het is alvast wat ik dacht, toen ik deze CD ter bespreking binnenkreeg. Enig speurwerk leerde me dat Nancy uit Toronto, Canada afkomstig is en dat ze eerder laat met muziek begon: ze was al 24, wat in deze tijden inderdaad “oud” is om ergens mee te beginnen. “Time Will Tell” is het debuut van deze jonge dame, die –en ik wik mijn woorden- zonder de minste twijfel over enkele jaren aan de absolute top zal staan. Er moet dezer dagen iets in het drinkwater zitten, daar in Canada, want de goeie singersongwriters lijken er als paddenstoelen uit de grond te rijzen.

Ik had eigenlijk kunnen weten dat deze plaat iets speciaals zou zijn: even in het begeleidende boekje neuzen, leerde me al snel dat de plaat allemaal zelfgeschreven nummers bevat, maar dat twee ervan het resultaat zijn van samenwerkingen: “Sweet Tomorrow” werd met de grote Ron Sexsmith geschreven en “Nowhere left To Fall” met de al even grote Kevin Welch. Deze twee heren gaan zich muzikaal nooit ofte nimmer bezig houden met om het even welk derderangszangeresje, zo mag ik denken. U begrijpt dat de verwachtingen plots redelijk hooggespannen waren en wat bleek? Ze werden nog overtroffen ook.

Je hoeft immers maar drie zangnoten gehoord te hebben om te beseffen dat je hier te maken hebt met een ongewone zangeres. Nancy Dutra is technisch een bijzonder straffe zangeres: loepzuiver en haarfijn, maar dat volstaat voor mij niet. Ik wil emotie horen en laat dat nu net de allersterkste kant zijn van deze plaat. Nu eens klinkt Nancy als Lucinda Williams, dan weer denk je aan Emmylou Harris of Gillian Welch, toch niet de minste namen, maar vooral klinkt ze als zichzelf: een dame met bijzonder gevoelige stembanden, die bij machte zijn elke emotie te vertolken, die bij een nummer past. Neem daarbij de inbreng van een ongelooflijk knappe rist gastzangers en –muzikanten je hebt een pareltje in handen.Voor de volledigheid nog vermelden dat de plaat ongemerkt in twee delen uiteenvalt: de eerste vijf songs zijn eerder popgericht, de laatste vijf gaan zonder aarzelen de folk, bluegrass en countryrichting uit.

Naast de al genoemde Ron Sexsmith en Kevin Welch, komen ook Justin Rutledge en Jason Wilber een stukje meezingen. Aan de instrumentale kant van de zaak, heb je bijdragen van Chris Bennett (gitaren), Old Man Luedecke (banjo), Adam Warner (drums), Drew Jurecka (violen), Steve Zsirai (bas), Robbie Grunwald (piano) en de lichtjes geniale Les Cooper, die niet alleen zowat alle instrumenten bespeelt, maar tegelijk ook de glasheldere productie voor zijn rekening neemt.

Titels vermelden heeft niet zoveel zin, maar als u weinig tijd zou hebben, zou ik suggereren dat u minstens van “I Cry”, “Bye Bye Baby” en “Mama Taught Me How To Pray” een stukje zou beluisteren. Toevallig de laatste drie nummers van de plaat, maar o zo illustratief voor de veelzijdigheid van de zangeres, die Nancy Dutra is. Nadat u die drie beluisterd heeft, wijst de rest zichzelf uit: u zal de overige acht songs ook willen beluisteren, want neemt u van mij aan dat dit een uitzonderlijk mooie verzameling liedjes is. Het jaar is nog jong en hier is alweer een CD voor de eindejaarslijstjes, zeker weten!

(Dani Heyvaert)

10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding:
NANCY DUTRA
Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime hier zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.

Artiest info
Website  
 

CD Baby