P. VAN SANT - PARADOX BLUES

Net zoals je zit te wachten op de nieuwe Steve Earle blijf je ook uitkijken naar nieuw songmateriaal van singer-songwriter P. Van Sant, voluit Peter VanSantevoet, inmiddels een begrip bij de Leuvenaars en alle liefhebbers van doodeerlijke poëtische rootsmuziek. Zanger/gitarist P. Van Sant, bij wie de gevleugelde woorden ‘het moet inhoud hebben’ nog steeds gelden, is onverbrekelijk verbonden met zijn gitaar -‘Me And The Guitar Man’- en vooral met zijn gelaagde songteksten, die voornamelijk uit eigen emoties putten. Na zijn ‘I’m A Believer’ en het alom bejubelde ‘Escape In Style’ was er even een bedrieglijke adempauze want allerlei levensturbulenties belasten nu eenmaal het levenstraject van deze rusteloze singer-songwriter die ‘veel waanzin in zijn muzikantenbestaan zag’. Al brengt hij dan niet direct een volledig nieuw schijfje uit, zijn immer creatieve geest blijft broeden op invallen tijdens zijn frequent rondtoeren. Nieuwe impressies, observaties of complexe emoties verwerkt hij dan tegelijkertijd in toekomstige songs.

In ‘Paradox Blues’ herneemt hij een zestal songs uit zijn laatste ‘Escape In Style’ album waaronder het nog steeds indringende, verkillend mooie ‘Six Feet Underground’ dat aan de bluespioniers herinnert. Maar ook enkele uit vorige cd.’s, o.m. uit het toepasselijke ‘This Hounddog Is Still Howlin’, waaronder de westernachtige ballade ‘Jimmy C. Lewis’ en het lieflijke gezongen ‘Fairytale For Sarah’ thans in een instrumentale uitvoering. P. Van Sant herschikte alle songs. Aldus doet het geheel nieuw aan, mede door de variatie van instrumenten waaronder elektrische gitaar, drum, bas, strato-mandoline, fiddle, vrouwelijke backing, harmonica, enz. Vooral de slidegitaar en de percussie passen uitstekend bij de getormenteerde ruige stemkleur van de zanger als woestijnzand dat om water smeekt. Woelwater P. Van Sant zit in hetzelfde soms gevaarlijk overhellend schuitje, doorgaans bemand door zielsverwanten als Townes Van Zandt, Chris Whitley, Mink Deville, Michael De Jong en Malcolm Holcombe.

Het album vangt echter aan met vier gloednieuwe persoonlijke songs die elk een pareltje op zich zijn. Zo wordt het slepende ‘Paradox Blues’ ingeleid met piano en slidegitaar waarna zijn rauwe stem en een droefgeestige cello invallen. Van Sant zingt hierop als een gekortwiekte vogel die probeert de zon te bereiken. Ook ‘Black Pearl From Liberia’ is een duister kleinood, donker als het geblakerde land dat zijn geheimen nooit zal prijsgeven. Het swampy ‘Ju Ju Man’ met vintage percussie heeft dan weer demonische randjes en het zompige ‘Not Absolute Beginners’ met uiteenrijtende gitaarbegeleiding snijdt door merg en been alsof daarin een zondaar gebukt gaat onder een teveel aan herinneringen. Buitenbeentje P. Van Sant groepeert op dit album alleen zelfgeschreven songs en eindigt met het passionele ‘Ship Of Fools’ inmiddels een klassieker. De songpoëet is al lang geen beginner meer maar schuift langzaamaan op naar de songwriterveteranen die een schat aan songmateriaal rond zich verzamelen ‘Frozen In Time’ maar telkens opnieuw te ontdekken. Spijtig genoeg hier ten lande nog te veel ondergewaardeerd, het lot van vele muzikanten die als vogels op drift niet in een hokje te vangen zijn!

Marcie

Artiest info
Website  
 

Label: Paradox