LE VENT DU NORD – TROMPER LE TEMPS

Je moet het voorbije decennium al op een behoorlijk verre planeet geleefd hebben, als je Le Vent du Nord niet zou kennen. Dit kwartet uit Québec is namelijk sinds zijn oprichting, nu dik tien jaar geleden, immers als een komeet omhoog geschoten en heeft de traditionele folk een fameuze injectie gegeven.

Net zoals bij ons Kadril de grondlegger was van een folkrevival, die geleid heeft tot het (her)ontstaan van een heel circuit, inclusief de Boombals, zo kun je Le Vent du Nord verantwoordelijk achten voor de hernieuwde belangstelling voor traditionele folk in de Franstalige regionen van deze aardkloot.

Tromper le Temps is de zevende plaat van het kwartet en het eerste wat aan de CD opvalt, is de terugkeer naar het kleinschaliger werk: op de vorige plaat gingen ze symfonisch, terwijl nu weer teruggekeerd wordt naar de basisbezetting. Natuurlijk, echt “mini” is die ook weer niet te noemen, want de vier heren bespelen samen zo’n vijftien instrumenten, gaande van draailier en bouzouki over gitaar en contrabas, tot accordeon, piano en bombarde. Daarmee kom je natuurlijk al een heel eind, tenminste als je die instrumenten ook echt beheerst, wat voor Le Vent du Nord absoluut geen probleem lijkt te zijn.

Wat de songs op deze plaat betreft, krijgen we het gewone preparaat: allereerst zijn de mensen van Le Vent du Nord trotse Québecois. Zij gebruiken dus steevast het Frans om hun verhalen te zingen en het eerste nummer , “Lettre à Durham”, doet daar nog een schepje bovenop: Durham was de Britse gezant, die in de negentiende eeuw de opdracht had Boven- en Beneden-Canada te verenigen en ze te assimileren als volwaardige Britten. In dit nummer zingt de groep aan het adres van Durham: “als u in uw opdracht was geslaagd, spraken we nu allemaal de taal van Shakespeare, maar wees gerust: zolang we er zijn, blijven we rechtop staan”. Nationalistisch, jawel, maar dan wel vanuit een fierheid op de eigen aard en niet vanuit een superioriteitsgevoel, dat sommigen ons proberen aan te praten…

Verder krijg je oude teksten op nieuwe muziekjes, zoals “Toujours Amants”, een lied over afscheid en onbereikbaarheid en het daarmee gepaard gaande verlangen naar een weerzien dat er misschien nooit komt. Droevig gegeven, maar middels een heerlijke reel, wordt dit een quasi vrolijk nummer. Die reels, daar hebben de gasten van Le Vent du Nord echt wel een voorliefde voor: “Le Winnebago” is een tweespan, waarvan je meteen denkt dat je ze al eerder elders hoorde, maar neen, het zijn gewoon verse producten. “Manteau d’Hiver” is nog zo’n pareltje, dat begint met wat lijkt op het stemmen van de verschillende instrumenten en ongemerkt overgaat in een heel dansbaar wijsje. “Le Vigneron” is vintage Vent du Nord: een oud lied, vermengd met een nieuwe reel.

“Le Diable et le Fermier” was oorspronkelijk een videopamflet tegen de blinde plannen om in het wilde weg aan schaliegaswinning te gaan doen, zonder dat de gevolgen voor de natuur voldoende omschreven of te omvatten zijn. Een dreigend marsritme en een pamflettaire tekst, die nog vaak zal opduiken in allerlei acties, betogingen etc. Heerlijk: sociaal geëngageerde muzikanten, die hun boodschap op muzikaal volledig verantwoorde wijze willen verspreiden. Hoe lang was dat geleden, zeg?

Eninf, samengevat is het absoluut niet moeilijk te zeggen: de nieuwe van Le Vent du Nord bevestigt al het goeds dat je er redelijkerwijze mag van verwachten. Natuurlijk: je moet houden van folkmuziek en een beetje Frans kennen helpt ook.

(Dani Heyvaert)



Artiest info
Website  
 

Label: Borealis Records

video