SUNDAY WILDE – HE GAVE ME A BLUE NIGHTGOWN

Sunday Wilde is afkomstig uit Ontaria in het hartje van Canada. Ze heeft altijd graag gezongen. Of het nu in een klein stadje, salons, koffie zaken, festivals of bars is, waar, maakt haar niet uit. Ze is een energieke zangeres en pianiste, met een specifieke scherp nasale stem, die vanuit het hart komt. Haar stem doet je denken aan de stem van Janis Joplin, Adèle, Bessie Smith en/of Billie Holiday. Sunday is ook een songwriter, die onderwerpen verkiest als bedroefdheid, verslaafdheid, liefde en de kwelling ten gevolge van sociaal en familiaal disfunctioneren. Met haar teksten maakt ze het de luisteraar duidelijk, dat ze als expert en deskundige spreekt. Sunday is autodidact. Ze leerde piano spelen door zelfstudie. Ze is al meerdere malen genomineerd en behaalde een resem aan prijzen. In 2011: “Nominee for Best Acoustic Blues Album of the Year in Germany” - “Winner of the Voters Choice Award for Best Blues Song at the 10th Annual Independent Music Awards”. In 2012: “Nominee Album of the Year Northern Ontario Music & Film Awards Solo Artist”. In 2013: “Winner of the Vocal Vibes Artist of the Year” & “Winner of Best Female Blues Severn FM”. In 2011 bracht Sunday haar derde album “What Man?! Oh That Man” uit, met als gastmuzikanten Ronnie Hayward (genomeerd in de “Rockabilly and Country Hall of Fame”) en David West (“The Papa Duke Band”, Ukraine).

Het nieuwe album van Sunday Wilde “He Gave Me A Blue Nightgown” is opgenomen in de bossen van Noord Ontario, in een tot studio omgebouwd jachthuis. De producer was Jack Reno. David West is zoals altijd opnieuw haar vertrouwde gitarist. Staande bas speelt de jazz bassist Rory Slater en gastmuzikanten zijn de zoon van Sunday, Dawson Paulson (percussie), Janice Matichuk (accordion), Rennie Frattura (akoestische gitaar) en Virgil Denmark (viool).

“Down The Road Alone”, de openingstrack, is een slow blues, waarin Sunday de droefheid bezingt van de bewoners, die in het verre Noorden van Canada wonen. Haar zowat ‘vaste’ gitarist David West plukt tijdens knappe solo’s de noten van zijn snaren en laat met lange slides de droefheid uit zijn gitaar glijden. De opener is een van haar eigen composities. Het slow rockend nummer “Captured Me” laat ons Sunday’s vroegere honky-tonk piano invloeden horen. Ze tokkelt speels, zingt zuiver en stekelig in alle toonhoogten. Sunday, laat je gaan rockin’ mama! Het “No Matter How Far” is een echte country love song. Deze mooie ballade is een gevoelige dialoog tussen twee geliefden, die ver van elkaar verwijderd zijn. Sunday zingt met heel veel timbre, soul en passie. Met “Shaken Down” verandert de stijl en het tempo. Met deze rockin’ blues gooit Sunday de touwen los en duwt ze de toetsen van haar piano nog wat dieper in. Sunday brengt het verhaal van een vrouw die door haar man in de steek gelaten is. Zoon Dawson doet de percussie met gezellige borstel shuffles op een ouderwetse metalen mailbox. David West speelt subtiel zijn riffs en slides. Inventief en knap! Mama is rockin’ again! Het nummer “Love Bender” is een traag melancholisch jazzy nummer. Sunday speelt een bijna klassieke melodie op piano. Virgil Denmark’s viool klinkt droevig en ook de andere muzikanten delen in de gelaten sfeer en vluchten mee met Sunday. Met “Sunday’s Loverman” neemt Sunday ons uitdagend en kordaat mee op stap richting mysterieuze “Loverman”. De percussie is funky knap en de bass jazzy. “There Was A Time” is een roots nummer, stadstijl jaren ’50. Het is het verhaal over voorbije dingen, over een liefde die geen echte liefde was. Romantisch nummer met vele speelse muzikale details en vertwijfelingen bij de zangeres. Bassist Rory Slater opent charmant en volgt knap de muzieklijn. Virgil Denmark voegt met haar viool de nodige klassieke flair toe. In “Telling Me To Hush” vraagt Sunday aan de luisteraar om te zwijgen. In een fluisterende jazzy stijl probeert Sunday ons te overtuigen. Het nasale in haar donkere zwoele stem past perfect in dit nummer. Met “He Thrills Me Up” laten de gitaristen Dave West en Rennie Frattura ons nog eens hun virtuositeit en kunde horen. Sunday’s piano is opnieuw wat honky-tonky-erig. “Joy Can’t Just Shine” is een slow blues met een sterke piano intro en vioolflitsen. In de ballade “I Guess I Didn’t Hear You Right” klinkt Sunday puur en erg Janis Joplin. De dromerige ‘sunday afternoon’ melodie is afgemeten mooi. “Amazing Grace” is niet de doedelzak song die je had verwacht, maar een heel ingetogen nummer, met niet veel extra’s, dan de piano van Sunday. “Blue Spirit Blues” eindigt het album met veel poespas in de intro. Het potten gerammel en het gestommel kleurt de sfeer extra, in deze rootsy omgeving. Sunday bewijst hier wat een stem kan doen…

Sunday Wilde zet met haar vierde album “You Gave Me A Blue Nightgown” opnieuw de traditie van de grote blues dames verder. In haar herkennen we de stijl en gedrevenheid van de vooroorlogse blues van Ma Rainey (1886-1939), een van de eerste blues zangeressen en van de populaire zangeres Bessie Smith (?-1937). Met haar karakteristieke en emotionele stem brengt Sunday Wilde haar teksten heel bewogen en diep vanuit haar ziel. Ideale onderhoudende en romantische CD om te draaien voor het slapen gaan en, … vergeet niet je blauwe pyjama aan te trekken!

Eric Schuurmans

 

Zaterdag 09/11/2013 “DE OUDE REMISE” NIEUWESCHANS, GRONINGEN NL

Line up:
Sunday Wilde: vocals, piano, bangles
David West: guitar
Rory Slater: upright bass
Guests:
Dawson Paulson: percussion vintage metal mailbox
Virgil Denmark: violin
Janice Matichuk: accordion
Rennie Frattura: acoustic guitar
God: rain

Discography:

2006: “Black Pearls Of Wisdom”
2009: “Broken String Of Pearls”
2010: “What Man?! Oh That Man”
2012: “ He Gave Me A Blue Nightgown”


Artiest info
Website  
 

CD Baby

video - “You Can’t Just Shine”