DAVE MCGRAW & MANDY FER - SEED OF A PINE

Songschrijver Dave McGraw was al langere tijd een bekende naam in het alternatieve folk- en countrycircuit van Arizona en omstreken. Niet alleen als drummer en gitarist maar ook als frontman van ‘Crow Wing’ tastte hij verschillende muziekgenres af en bracht hij enkele albums uit. Nu met multi-instrumentaliste Mandy Fer werd dit hun eerste gezamenlijk album, waarin vooral de frisse zangharmonieën gevoelige snaren beroeren. Ook Mandy Fer bouwde reeds een carrière uit en beide zangers/gitaristen leggen nu naadloos hun creativiteit samen in het schrijven en zingen van hun songs. Afzonderlijk of meerstemmig zingend, of eventueel tijdens een liefdesduet, steeds evoceren beiden op intuïtieve wijze de weemoed van het hart. Zelfs tijdens het oproepen van sfeerbeelden of landschappen sijpelt die nostalgie door naar wat vervlogen is, al blijft het vlammetje van de hoop immer flakkeren zoals in het tedere liefdesduet ‘If You Will’.

De muzikanten, die aan dit in de zomer van 2011 opgenomen album meewerkten, dragen bij tot de stemmings- en ritmewisselingen, hetzij met contrabas, banjo of dobro. Vooral de cello van Nora Barton en de viool van Jared Rabin - in het van heimwee doortrokken ‘Grow’ - weven tristesse rond de songs. Allison Russell, bekend van Po’Girl, zingt op een drietal songs mee. Zowel Dave als Mandy hebben een prachtige stem waarin een warme gloed doorschemert. Hun vocalen, het invoelend gitaarspel en de beelden tezamen maken dat de songs soms aan de verhalen van John Steinbeck herinneren of aan poëtische natuurlyriek. Zowel ‘Forget The Diamonds’ met cellobegeleiding als het diepzinnige ‘Seed Of A Pine’ zijn beladen met symboliek. Mandy’s stemtimbre zweeft ergens tussen dat van Mary Gauthier en Eva Cassidy in, zoals in het bloedmooie ‘Golden Grey’. En ‘Once Was’ werpt als wolken zijn schaduw vooruit.

Het ganse album ademt dezelfde sfeer uit als de muziek van Chip Taylor & Carrie Rodriguez of The Swell Season. De meeste songs gaan over hoop, liefde en verlangen, maar ook over de littekens die de oorlog en de vooruitgang achterlaat. Steeds weer duikt echter de behoefte aan liefde op, nog een laatste maal opflakkerend in ‘Western Sky’. Tussen al die breekbare songs schittert dan nog ten overvloede als een mysterieuze parel ‘Serotiny (May Our Music)’, intrigerend en betoverend tegelijk, dat zich in het hart en gehoor nestelt. Wanneer beide zangers elkaar verzoeken dat zij hun gitaar nooit zouden neerleggen, of wanneer beide hoopvol zingen ‘may our music be heard’, dan zou je hen niet alleen willen bijtreden maar hen ook geruststellen dat hoe dan ook elke song zich blijvend zowel in het geheugen als het ontvankelijk hart heeft gegrift.

Marcie


Artiest info
Website  
   

CD Baby

video