BROOKFIELD PRESENTS LIVE FROM THE LOWDOWN HUDSON BLUES FESTIVAL 2011

Het “Lowdown Hudson Blues Festival” is een jaarlijks gratis blues festival (met hoofdsponsor “Brookfield Office Properties”), dat sinds 1988 drie dagen lang, blues muzikanten op een podium een forum biedt in het “World Financial Center Plaza” in Lowdown Hudson, NY. Het album is (voor de 1ste keer)  opgenomen tijdens de launch van het festival in Juli 2011. Een gedeelte van de opbrengsten ervan zullen gedeeltelijk geschonken worden aan “The Music Educators Association of NYC (MEANYC). We kunnen op dit album kennis maken met James Blood Ulmer & “The Memphis Blood Blues” featuring Vernon Reid, “Steven Bernstein's Millennial Territory Orchestra” featuring Henry Butler, Amy LaVere, Hazmat Modine, Ryan Shaw, Mike Farris & “The Roseland Rhythm Review”, “The Beauties”, “Citigrass” en het “Danny Kalb Quartet”. Voor dit jaar zijn er voor het festival Buddy Guy, Neko Case, John Mayall, “Charles Bradley and the Extraordinaires”, Quinn Sullivan en “He's My Brother, She's My Sister” geboekt.

“Steven Bernstein’s Millennial Territory Orchestra” and Henry Butler.
Steve Bernstein is een Amerikaans trompettist, componist. Sinds 1995 is hij bandleider van “Sex  Mob” en sinds 1999 van het negenkoppig ensemble “The Millenium Territory Orchestra”. Met beide groepen heeft hij meerdere albums uitgebracht. Bernstein was ook de muzikale directeur van de documentaire van L. Cohen “I’am Your Man”. Henry Butler (1949-) is een New Orléans’ jazz pianist. Op deze compilatie CD staan er twee nummers van Steve Bernstein’s “M.T.O”. Het nummer 1“Buddy Bolen’s Blues” is New Orléans blues van pianovirtuoos en bigband dirigent (hij noemde zichzelf ‘de uitvinder van de jazz’) Ferdinand “Jelly Roll” Morton (1885-1941); met nadrukkelijke piano riffs, gespeeld door specialist en New Orléans als zijn broekzak kennende, Henry Buttler. Met 5“Viper’s Drag” van Thomas “Fats” Waller krijgen we na een lange jazzy intro met veel improvisaties, opnieuw New Orléans en swingfox en jazz en… alles samen een vlotte knappe swingende jazzy NO-compositie, met alweer een piano op de eerste plaats. Opnieuw piano, want “Fats” Waller (1904-1943) is pianist en jazzmuzikant. Hij speelde ooit samen met Luis Armstrong, maar stierf jong aan een longontsteking.

“James Blood Ulmer & The Memphis Blood Blues” featuring Vernod Reid.
James “Blood” Ulmer (1942-) is een Amerikaanse jazz, free funk en blues gitarist. Hij speelt zijn specifieke ‘stinging’ (knagend) geluid op een semi-akoestische gitaar. Zijn zang wordt dan weer omschreven als ‘raggedly soulful’ (‘onverzorgd, maar met een ziel’). Vernod Reid (1958-) is een jonge in UK geboren, Amerikaanse gitarist was de oprichter van “Living Colour”. De beide nummers die de groep brengen zijn Wilie Dixons nummers. Het slow rock nummer 2“I Want To Be Loved”  is bluesy en de zang van James Blood is inderdaad heel ‘soulful’. Het tweede nummer van de groep 6“(I Love The Live I Live,) I Live The Life I Love” is een typische Willie Dixon blues nummer met leuke herhalingen en zinspelingen en slide solo’s en extra pedal-wah-wah op gitaar van Vernon Reid          .

 “The Beauties”
De band “The Beauties” is een alternatieve Canadese country mannenband  uit Toronto. Ze brengen  3“Fashion Blues” (Shawn Creamer / Derek Downham / Darin McConnell / Paul Pfisterer / Jud Ruhl), een alternatief country pop nummer, met een pop intro, leuke ’60 zang en een opvallende overgang naar een rockend funk einde. De eerste leuke verassing van het album.

Amy LaVere
De jonge dame die optreedt met een Venetiaans carnaval masker uit Louisiana, is met drie uitgebrachte albums  geen nieuwkomer. Ze werkte o.a. in de Sun Studio’s in Memphis. Haar nummer 4“Washing Machine” (Kristi Witt) is de tweede opvallende pop song op het album. Amy speelt op de staande bas en zingt met een nasale country stem. Ze wordt op viool begeleid. Met een stem die wat lijkt op die van Sheryl Crow, zingt ze een nummer uit haar album van 2007 “Anchors & Anvils”. Ze zingt over alle reden die er zijn, om niet te kunnen vertrekken. Haar stijl is de donkere kant van de  Americana, waar het kwaad loert om de hoek. 

“Danny Kalb Quartet”
Danny Kalb (1942, Mount Vernon, NY) is een blues zanger / gitarist en maakte deel uit van het jaren ’60 “The Blues Project” (o.a. met Steve Katz en Al Kooper). Hij trad zowel solo als sessiemuzikant veel op. Kalb experimenteert graag met akoestische en elektronische muziek. Hij blijft zijn nummers brengen op zijn oude Gibson. Het nummer dat hij hier speelt 7“I Wish You Would” is een nummer van mondharmonicaspeler Billy Boy Arnold (1935-), die een buur was van John Lee “Sonny Boy” Williamson. Danny Kalb brengt dit bekend nummer zeer genuanceerd, ondersteund door een goede percussionist en knap gitaarspel. Alleen iemand met deze ervaring kan dit!

“Citigrass”
De groep is een vijfkoppige New Yorker blues Grass band rond de banjo speler Sandy Israel, Kenji Bunch (viool), Noah Chase (vocals, gitaar, mandoline), Tim Kiah (staande bas), James Kerr (dobro gitaar) en Lea Latella (gitaar, ukelele). De muzikanten hebben klassieke, jazz en rock achtergronden en zoeken altijd naar nieuwe muzikale ervaringen op. Hun laatste album heet “Serpent In The Grass”. Ze spelen een echt blues grass nummer “Ain’t Gonna Change” (Noah Chase), zoals we het verwachten met de country stem, duetten, banjo, de cowboyhoed en...

Ryan Shaw
Ryan Christopher Shaw (1980-) is een Amerikaanse soul zanger uit Georgia. Hij was in 2009 in NL erg bekend met zijn nummer “It Gets Better”. Hij brengt een kort soul nummer “In Between” (J. Bralower), een op Motown geschoeide ‘tearjerker’, dat hier en daar (misschien) nog gepruimd wordt…

“Mike Farris & The Roseland Rhythm Revue”
Mike Farris (1968-) is een zanger  met een brede muzikale New Orléans, Stax en blues basis. Hij was de oprichter van de “Screamin’ Cheetah Wheelies”. Hij treedt regelmatig samen op met de gospel groep de “Roseland Rhythm Revue”. Het nummer 10“Oh Mary Don’t You Weep” (trad.) is een herkenbaar soul pop nummer met een grote portie gospel door de inzet van de “Roseland Rhythm Revue”. 

“Hazmat Modine”
Hazmat Modine is een achtkoppig collectief uit New York. Hun muziek is geïnspireerd door de Amerikaanse muziek van de jaren twintig en dertig tot aan de vroege jaren zestig en is het beste te omschrijven als een melting pot van vroege Blues, Swing, Balkan, Klezmer, New Orleans R&B, Jamaïcaanse Rocksteady en Rock & Roll. Hun geluid komt voort uit de bijzondere bezetting van de groep. De twee virtuose mondharmonicaspelers Wade Schuman en Bill Barrett nemen het voortouw bij “Hazmat Modine”. Ze worden bijgestaan door o.a. tuba, gitaar, drums, trompet en saxofoon. Je staat soms verbaasd te luisteren naar deze intieme, subtiele, stevige en prettig rammelende potpourri. Het nummer 11“I’ve Been Lonely For So Long” (Posie Knight / Jerry Weaver) kan dit alles niet beter verwoorden. Zeker te vermelden zijn de leuke tuba en mondharmonica tussenkomsten. Dit vraagt naar meer! 

Eric Schuurmans

 

 

 

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Sojourn Records

video