DELTA WIRES - ANTHOLOGY

De groep de “Delta Wires” is opgericht door zanger / mondharmonicaspeler  en frontman Ernie Pinata en is ontstaan uit zijn studieproject aan de “California College of Arts and Crafts” in Oakland, USA. Hij deed er een onderzoek naar de evolutie en geschiedenis van de blues muziek. Het resultaat was een historisch overzicht van de blues vanaf de muziek van de katoenplukkers in de velden in de Mississippi Delta tot en met hun verhuis naar de South Side van Chicago. Zijn verhaal begint bij Son house, Charley Patton en Robert Johnson en eindigt bij Muddy Waters en Little Walter. Ernie was een grote blues liefhebber en verzamelaar. Omdat hij een fan was van het “Chitlin’ Circuit”, kon hij in de omgeving van Oakland veel muzikanten live zien optreden zoals Lowell Folsom, Jimmy McCracklin, Buddy Guy, Junior Wells, Charles Brown, James Cotton.... Hij heeft ook veel interesse in de hedendaagse moderne blues en de onderlinge verbanden (“wires”). De mogelijke energie en synergie die vanuit de moderne elektrische instrumenten vrij komt, interesseert hem. Via BB King ontdekte hij de klank en de warmte van een blazerssectie. Hun eerste optredens deden ze in kleinere regionale clubs, maar interessantere samenwerkingen met bekende artiesten volgden snel. Zo mochten ze de shows openen van Buddy Guy en Junior Wells. Een definitieve verdere doorbraak liet niet lang op zich wachten. Vanaf de eerste opname werkt Ernie Pinata met de drie blazers (trompet / sax) en ze zijn nooit meer uit de line up verdwenen. Een van de eerste vaste leden van de band is zijn vriend bassist Tom Gerrits. De huidige bezetting is een zevenkoppige band met mondharmonica, gitaar, bas, drums en drie blazers. “The Delta Wires” hebben ondertussen samengewerkt met bijna alle grote namen in de blues scene. Om er alsnog enkele op te noemen: Van Morrison, JL Hooker, Freddie King, Bo Didley, “The Doobie Brothers”, Charlie Musselwhite, John Mayall, Johnny Winter, Coco Montoya, Booker T. & MG ’s, “Bad Company”…                  

Het album “Anthology” is een muzikale bloemlezing van de “Delta Wires” en  bevat originele, nog niet vrijgegeven live FM radio’s en studio-opnamen van de beginjaren ’70; die aangevuld zijn met nummers uit hun vijf vorige albums. Laat ons beginnen aan deze negenenzeventig minuten durende en achttien nummers lang, swingende reis.
1“Three For Dizzy” (Roland Kirk) is in 1975 live opgenomen in de Colombia studio’s en is uitgezonden op KCBS-FM in San Francisco, CA. De blazers zijn: Jack “Lee” Holmes (sax), Greg Marciel en Michael Quintin (trompetten). Mike Pia doet de intro op orgel. Het is een korte swingende kennismaking met de groep en met de mondharmonica-virtuositeit van frontman Ernie Pinata. Op track-18, de laatste bonus track, is er nog een interview te horen van Kathleen Lawton van deze zender met de band. Ze noemt dit het “Crazy ‘Bout The Blues”-interview. Een andere uitgezonden fragment, weliswaar door een andere zender is ingeleid in track 12“KSAN-FM Live From The record Plant – Introduction by Tom O’Hare” (KSAN-FM, 01-06-‘74). Het nummer heet 13“Take Your Hand Outta My Pocket / Pontiac Blues” en is een nummer van Rice Miller. Alex, Rice Miller kennen we beter als Willie “Sony Boy” Williams en is als mondharmonicaspeler een legende. Het lange nummer met de dubbele titel is een slow blues. De knappe intro is van Ernie Pinata. De sax tussenkomsten en solo’s zijn van Jack “Lee” Holmes en Bobby “Beard” Carey. Trompettist is Michael Quinlin en bassist in dit nummer is Tom Gerrits. Wanneer Ernie op het einde even solo overneemt op mondharmonica, verandert de sfeer en het tempo en gaat de grote swingende finale beginnen. Andere live studio opnamen vinden we in 2“Smack Dab In The Middle”  en in 14“In The Middle”. Het nummer 2“Smack Dab In The Middle” opgenomen in 1975 is van blues muzikant / songwriter Charles E. Calhoun, het pseudoniem van Jesse Stone. Hij componeerde ook “Skake, Rattle & Roll”, dat o.a. door “The Beatles” gecoverd werd. Zijn nummer “Smack Dab In The Middle” is ook gecoverd door Ry Cooder en Ray Charles. Het nummer is, zoals Ernie het zelf aankondigt, “Well let me R&R to satisfy my soul…” Langzaam rockend en met de heupen schuddend, om Elvis te doen blozen! De tweede live studio opname 14“In The Middle” is een nummer van A. Ellis & B. Hopgood en houdt het onderwerp verder aan. De sfeer wijzigt en wordt funky. Met de trompetten gaan we de Latin tour op.
De overige twaalf opnamen zijn tracks uit een van hun vorige vijf albums. Uit hun eerste live album uit 2000 “(Take Off Your Pajamas), Live In San Francisco” werden de volgende vier tracks geplukt: 3“Take off your Pajamas” (E.P) – 5”Weary Man” (E.P.) - 11“Don’t Want No Woman (Telling How To Live My Life)” (D. Robey) & 15“Goin’ Away” (J.J. Lane). Tijdens de opname van dit live album bestond de blazerssectie uit trompettisten Mike Quinlan & Larry Jonutz en op sax Scott Johnston. Het is een hecht en explosief trio. Voor Scott Johnston's sax spel kunnen we alleen maar superlatieven als zacht en zwoel gebruiken. Alle instrumentale solo’s zijn ‘sizzling’! Ernie Pinata’s mondharmonicaspel primeert in de titel track "Take Off Your Pajamas". Ook de tekst is humoristisch: "Take off your pajamas, baby...Girl I wanna see what this fuss is all about...". 5“Weary Man” is een uptempo nummer met een mooie gitaarpartij van Bobby Delgado. In het nummer 11“Don’t Want No Woman (Telling How To Live My Life)” van Mister D. Robey doet Ernie het lange vocale verhaal. Het laatste nummer uit dit album is 15“Goin’ Away” van J.J. Lane en wordt gezongen door de gitarist Bobby Delgado.
Uit het tweede album uit 2002 “Tears Like Rain” komt het nummer 8“Honey Bee” (E. Pinata, B. Delgado). De blazers op dit album zijn saxofonisten Jim Orsetti & Scott Johnston en trompettist Larry Jonutz. Het is een opgewekt pop nummer met weinig kapsones.
Uit hun derde album uit 2005 “Them That’s Got” komen de nummers 7“Saturday In The North Beach” (E. Pinata) & 17“Them That’s Got” (R. Charles, R. Harper). In dit album zijn de blazers saxofonisten Jim Orsetti & Danny Sandoval en trompettist Larry Jonutz. Het instrumentale nummer 7“Saturday In The North Beach” is een mondharmonica nummer van Ernie Pinata. De titelsong is het tweede nummer uit dit album is een rustig  jazzy nummer met een zalige sax solo.
Uit album nr. vier uit 2006 “Delta Wires” zijn de hummers 4“Tippin’ Into The Blues” (E.P.) & 6“Why Did You Leave Me?” (E.P., S. Pinata). Van alle albums is dit de blazerssectie met de meeste verschillende instrumenten: Michael Quinlan speelt op trompet, trombone en kornet. Ron Taylor blaast op trompet en bugel en Mike Helland op tenor en bariton sax.Het nummer 4“Tippin’ Into The Blues” van Ernie Pinato is een nummer met pittige solo’s en een jachtig tempo. De sax solo is van Nancy Wright. Het andere nummer uit het album 6“Why Did You Leave Me?” is een slow blues met, hoe kan het anders, lekkere lange gitaarsolo’s van Paul Wood. Op rhythm gitaar Stephan Pinata, de broer van en mede schrijver van dit nummer.
En tenslotte uit hun vijfde album uit 2008 “Live @ 105 Degrees” komen drie nummers: 9“Got Me Where You Want Me” (D. Robey) - 10“Monkey Man” (Willie Dixon) & 16“Big Legged Woman” (L. Russell, G. Blackwell). Voor de blazerssectie kunnen we teruggaan naar de bezetting uit het derde album “Them That’s Got”. Het nummer 9“Got Me Where You Want Me” is ook een nummer van D. Robey en klinkt wat anders dan de vorige nummers: krachtiger, meer de hedendaagse moderne blues. Met het nummer 10“Monkey Man”  is het Willie Dixon (1915-1992) tijd. Deze bassist werkte meer dan veertig jaar voor het Chess label en speelde met alle generatie-blues-groten en zelfs ook met Chuck Berry. Veel van zijn nummers zijn door anderen gecoverd en uitgebracht: “Little red Rooster”, “You Shook Me Up” en “I’m Nervous” (in 1972 vertaalt en gezongen door André van Duin als “De Zenuwpees”…). De versie van “The Delta Wires” is R&R, vlot, swingend en jazzy, met een reeks schitterende super solo’s. Grote ‘blazers’ klasse. We eindigen deze anthologie met 16“Big Legged Woman” een soulnummer van zanger / pianist Leon Russell & G. Blackwell met enkele funky randjes, afgewerkt met de gekende ingrediënten en uitschieters.  

“Anthology” is een prachtig overzicht van het muzikale verhaal van de “Delta Wires” en m.a.w. dus ook van Ernie Pinatra. Om de band en hun muziek kort te omschrijven zou ik e.e.a. willen samenvatten als “The Delta Wires Big Band, out of Oakland, SF Bay, playing Harmonica & Horns blues”. Voor hen, zoals ik…, die de groep nog niet kende, kan dit de ontdekking van het jaar zijn. Koop en beluister dit album, want het zegt meer dan ik nog zou kunnen. Een aanrader voor de echte blues liefhebber. Opgepast, je wordt meer dan eens weggeblazen! 

Eric Schuurmans

 

2008-Line up:
Ernie Pinata: harmonica, lead vocals
Tom Gerrits: bass, background vocals
Richard Healy: guitar
Tony Huszar: drums
Horns:
Larry Jonutz: trumpet
Jim Orsetti: sax
Danny Sandoval: sax

Discography:
2000: “Delta Wires (Take Off Your Pajamas), Live In San Francisco” – Orchard
2002: “Tears Like Rain” – Mudslide Records
2005: “Them That’s Got” – Mudslide Records
2006: “Delta Wires” – Delta Wires
2008: “Live @ 105 Degrees” – Mudslide Records
2013: “Anthology” - Mudslide Records

 

Artiest info
Website  
 

CD Baby

Label: Mud Slide Records

video