TYRONE VAUGHAN - DOWNTIME

Tyrone Vaughan: je hoeft alleen de familienaam maar te noemen en meteen gaan er allerlei bellen aan het rinkelen. Het beluisteren van zijn debuut cd "Downtime" roept dan ook bij mij meteen de vraag op: zit muzikaliteit in de genen of is het je opvoedingsomgeving die hierin van doorslaggevende betekenis is? Hier zullen vast de nodige sociologische onderzoekers zich in vast gebeten hebben. Maar we gaan er maar gewoon van uit dat het zaad zijn werk heeft gedaan. Want met zo'n naam heb je een hoop waar te maken, maar Tyrone gaat de strijd met verve aan. Maar tevens heeft hij zijn geweldige gitaarspel van zijn vader, de gewezen bluesgitarist Jimmie Vaughan, evenals neef van de legende Stevie Ray Vaughan dit mee gekregen. Als 'zoon van…' draag je natuurlijk in het muziekwereldje ook de loden last van je familie mee en heb je meteen te kampen met een verwachtingspatroon. Hedendaagse muzikanten zoals Mud Morganfield (Muddy Waters), Justin Townes Earle (Steve Earle), Dweezil Zappa (Frank Zappa) etc. kunnen daarover mee praten. Maar het lukt ze dan gelukkig wel voort te bouwen op een eigen identiteit, hetgeen we ook meteen van deze singer-songwriter en gitarist uit Austin, Texas kunnen zeggen.

"Downtime", zijn debuutalbum, is co-produced door Tyrone en Stephen J. Boudreau en is opgenomen in de Heritage Recording Studios in Ontario, Canada. Er staan tien nummers op, allemaal geschreven door Tyrone zelf of co-written met voornamelijk Stephen R. Young en de reeds vernoemde Stephen J. Boudreau die muzikaal ook bijdragen aflevert met het bespelen van vele instrumenten voor dit uitstekende album. De roodgloeiende toon en aangename riffs laten hier een natuurlijk gitaartalent horen waarbij hij duidelijk put uit zijn diepe muzikale wortels om een eigen boeiende eigentijdse stijl te creëren waarbij Vaughan's machtige stem zijn songs die refereren aan het echte leven en emotionele impact hiervan met de nodige humor, scherpe woordspelingen, boeiende melodieën en een meeslepende oprechtheid weet te verwoorden. "Downtime", de titeltrack, is het eerste nummer waarmee de CD begint en zet duidelijk de toon aan van wat er nog meer aan muziek zal komen gaan. Uitstekende roots- en bluesrock, met hier en daar wat country invloeden.

"Downtime" is ook de eerste single van deze plaat en is meer een blues voor de werkende man doorspekt met pedal steel gitaar en mandoline waarbij zijn boodschap is dat er naast het veel werken ook tijd moet zijn om vrije tijd voor uzelf te nemen:
Well I don’t mind working hard all day
Where I’m from we will race that ..
In God we trust that’s all fine
but is gotta be more than working that line
But ain’t nothing wrong when it’s all done
For a good old boy to have a little fun.
Miss the paper comes in it’s the same old thing
Nothing but bad news it always bring
These hards times are getting me down

Economisch gezien, zijn het zware tijden zingt hij in deze titeltrack. Het enige wat we nodig hebben om te blijven werken is die lijn een beetje downtime. "The only thing that I need to keep working that line...Is a little downtime." Wie gaat Tyrone tegenspreken, soms moet je gewoon weg.

Vanaf dit openingsnummer wordt de belangstelling gewekt voor wat volgen gaat; op het leven gebaseerde nummers met de soulvolle doch gevoelige stem van Tyrone, ondersteund door eigen gitaarwerk. De muziek zelf kent een diversiteit van blues, rock en country naar invloeden uit de R&B, welke vuig uit de hoek komen maar tegelijkertijd een mooie snaar raken. Ook qua instrumenten is niet voor de makkelijkste weg gekozen; zo worden verspreid over het album: viool, lap steel, dobro, banjo, mandoline en een mondharmonica uit de kast gehaald. Hierdoor horen we in de negen volgende songs vooral een muzikale diversiteit aan muzikale invloeden.

Zijn jeugdige kracht bruist vooral in de meer upbeat nummers als "Buzz Kill" "She Could've Had Anything", "9 Times Out Of 10" en "Next Stop, Texas" en dit tot het grote hartverwarmende moment van deze plaat "Wanna Hear You Sing" en de old-school honky-tonk in de klaagzang "The House Feels So Empty", waarmee deze twee nummers deze plaat met veel verve afsluiten. Je valt alshetware van het ene uiterste in het andere. Tyrone heeft een krachtig stemgeluid maar brengt zijn songs met passie en stijl. Tyrone Vaughan wordt op deze cd bijgestaan door stuk voor stuk klasse muzikanten, en dit kon alleen het luisterplezier maar verhogen. Luisterend naar het album is de eerlijkheid, muzikaliteit en vooral passie niet alleen te horen, maar zelfs bijna te voelen. Teksten uit het hart, aangevuld met een instrumentale invulling die 10 nummers/34 minuten weet te boeien. Een zeldzaam fijn luisterend album, van de zoon van..

Artiest info
Website  
 

Label: Blues Boulevard
Distr.: Music Avenue

video