DANIEL NORGREN - BUCK

Het Nederlandse label Cool Buzz bracht de afgelopen jaren indrukwekkende prachtplaten uit. Na de release van onder andere Ben Caplan & The Casual Smokers, komt het label nu op de proppen met "Buck" van Daniel Norgren. Het is misschien wel een plaat die uitstekend past bij die van Caplan, want ook de muziek van Norgren is van een bijna onwerkelijke schoonheid en moet het vooral hebben van sfeer en intimiteit. Norgren stond enkele jaren geleden nog in een kroegjes in Zweden te spelen met zijn authentieke en tijdloze blues. Hij zingt daarbij als een jonge Tom Waits, met verve en gevoel, terwijl hij de drums en de gitaar tegelijk bediend. Zijn debuut, "Outskirt" (2008), was meteen een vette hit onder de Americana-liefhebbers. Waar hij zich op deze plaat meer op de blues richtte, pakte Norgren uit met een verschroeiend mooi tweede album, "Horrifying Death Eating Bloodspider" (2010). Vanaf de eerste gitaartonen druipte de spanning er vanaf. De teksten en stem roepen associaties op met Tom Waits. Of noem hem gerust de Tallest Man On Earth al past hij ook vaak naadloos tussen de murder ballads van Dan Auerbach. Dit album was gewoon anders van karakter, gevarieerder in stijlen, dan zijn debuut. Recensenten prezen Daniel Norgren voor zijn energieke live-optredens en vergeleken hem met artiesten als RL Burnside, Tom Waits, White Stripes en Son House. Met zijn voet tegen de grond stampend in het ritme van zijn gitaar, kazoo of mondharmonica, vergeet je die vergelijking echter al gauw.

Op zijn nieuwste album "Buck", horen we een melodische Norgren, de ruwe kantjes zijn wat meer achterwege gelaten en is hij meer een verteller geworden waarin Norgren's ontwikkeling als songwriter duidelijk hoorbaar is, al verpakt hij zijn liedjes vaak met totaal onvoorspelbare wendingen. De boomlange Zweedse singer-songwriter uit Borås van wie zijn muziek ondertussen bekend staat om de originaliteit waarmee blues, gospel, garagerock en jazzinvloeden samen komen tot een ruwe, maar soulvolle brok energie kiest voor deze plaat voornamelijk voor een apocalyptisch en licht pretentieus geluid en daardoor moeten we Norgren’s muziek soms meer zoeken in de traditie van een melancholische Ry Cooder en doen sommige passages dan weer denken aan Hugo Race. Deze derde van Norgren snijdt niet alleen dwars door merg en been, maar ook door je ziel. In zijn thuisland kan het behoorlijk eenzaam zijn. Voeg daarbij nog het chronisch gebrek aan zonlicht en je begrijpt waar de donkere, onheilspellende sfeer vandaan komt. Er is geen ontwijken aan. Het is dan ook ’s nachts dat hij met zijn Volvo, die hij Buck noemt, naar de schrijver Charles Bukowski, deze sfeergeluiden gaat opsnuiven, opnemen en ook de omgeving fotografeert. Deze geluiden en artistieke foto's vinden we dan ook terug op en bij deze cd die zich presenteert als een hardcover boek. De plaat begint dan ook met geluiden van zijn Volvo. Daarna ontvouwt de plaat zich langzaam maar heel zeker. Negen songs, de vier soundscapes even niet meegeteld, gebracht met zoveel passie en rust, en elke noot, elke slag en elke uithaal is raak. Zijn schorre stem heeft iets duisters en mysterieus. "Buck" is dan ook het logische vervolg op zijn voorgangers waarbij Norgren eens achter de piano of orgel zo'n beklemmende atmosfeer weet te schetsen. Doorleefde muziek die wordt gespeeld met een genadeloze intensiteit. Muziek met een heel donker randje, maar dat hoort een beetje bij muziek als deze.

Raspend en schurend, dan weer met gevoelig gitaarspel, een dreigend orgel of wijds pianospel, wordt de luisteraar meegenomen, alhoewel met het ondefinieerbare geluid waarmee Norgren zijn nieuwste album "Buck" begint zorgt dus voor verwarring. Deze onherkenbare geluiden vormen verder nog een drietal keren voor spetterende intermezzo's voor zijn hypnotische blues. Deze soundscapes zullen in wezen het resultaat niet beïnvloeden, voor ons vormen ze echter meer afleiding dan interessante bijdragen. Afgezien van deze, Norgren nieuwe album is zeker een zeer goede release. Met het meer dan tien minuten lange bluesy "Howling Around My Happy Home" is meteen de toon gezet voor de volgende songs die gaan volgen waarin hij ons steeds weet te ontroeren. Want even verder na het sfeervolle "Once A Queen" in de soulvolle ballade "Putting My Tomorrows Behind" weet hij wederom zichzelf begeleidend op piano zo'n beklemmende atmosfeer te schetsen. Het is beklemmend, dreigend, donker, meeslepend en vooral erg mooi. Maar Buck heeft ook nummers die deel uitmaken van de bekende Norgren blues, songs die hem dadelijk associëren met zijn voorgangers, zoals de ruige rootsrock van "Whatever Turns You On", hier gevolgd door de ballade "Black Vultures", een midtempo Louisiana blues waarin Norgren accordeon speelt, als ook in het meeslepende "I'm A Welder" met de zeer emotionele harmonieën van Anders Grahn en Andreas Grahn Filipsson, om wat later gospelachtig af te sluiten met het op orgel gedreven en oh zo intiem en melancholisch: "My Hobo Is A Rambling". Over het algemeen is "Buck" dan ook een melancholieke en meeslepende plaat geworden, maar van enige imitatie is, laat dat duidelijk wezen, gezien onze grote naamdropping in de beginne nooit sprake. Daniel Norgren heeft dat absoluut niet nodig. Neem de tijd voor "Buck", ga ervoor zitten. Het is namelijk zo’n album dat de eerste keer misschien nog niet binnenkomt, wat ontoegankelijk lijkt. Maar áls dat vervolgens dan toch gebeurt, dan ben je verkocht. Dit is een magisch mooi album dat staat voor schoonheid, vervorming en experiment ! Zo spannend als de hardcover boek doet vermoeden…

 

25 April Paard van Troje Den Haag, NL
26 April Paradiso Amsterdam, NL
27 April The Oosterpoort Groningen, NL
28 April House Concert Antwerp, BE
29 April Patronaat Haarlem, NL
30 April Burgerweeshuis Deventer, NL

 



 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Superpuma Records
Distr.: Cool Buzz Records

video - Though It Aches