BASSEKOU KOUYATE & NGONI BA – JAMA KO

Bassekou Kouyate en zijn band zijn, voor wie een beetje de wereldmuziek volgt geen onbekenden. Vanaf zijn debuut “Segu Blue” en zijn opvolger “I Speak Fulla” werd hij in alle eindejaarslijstjes van de respectievelijke jaargangen opgenomen. Hij kwam nog eens in de belangstelling met het fantastische project “Afro Cubism”. Allemaal platen die als “must have’s” mogen beschouwd worden en waarop hij zijn virtuositeit op de ngoni, een eeuwenoude eensnarig instrument toont. Dit instrument is de voorloper van de banjo en gitaar.

Voor deze nieuwe plaat heeft hij een deel van zijn band vernieuwd. Grotendeels door familieleden. Zijn echtgenote, tevens de zangeres van de band Amy Sacko, is er nog steeds bij. Voor de productie van deze plaat werd Howard Bilerman ingehuurd. De man is bekend van rockers als o.a. Arcade Fire. Dit is niet onbelangrijk. Op deze plaat blijkt dat Bassekou een echte rocker pur sang is. Zo stevig gaat hij er soms stevig tegenaan. Maar dat kan ook aan iets anders liggen. De plaatopnames begonnen in Bamako op het moment dat de eerste onrusten in de hoofdstad Bamako begonnen. In het Noorden van het land waren de moslimrebellen al baas. Omwille van die rebellen zijn veel muzikanten gevlucht. Volgens de sharia is muziek immers verboden, tenzij het religieuze gezangen zijn. En daarom is dit een plaat die vol songs over woede zitten. Woede om de oorlog die zijn geliefde Mali naar de vaantjes helpt en vooral de door extremisme gedreven moslims.

Ook op deze plaat heel wat gasten. Zo is er de uit het Noorden gevluchte zangeres Khaira Arby. Op “Kele Magni” wordt het typische Mali blues ritme met een vlijmscherpe gitaar. Zo is er ook de zangeres Kasse Maddy Diabate (zie ook haar solowerk) met een nerveus “Sinaly” waarop de klanken van de gitaar en het ritme stilzitten onmogelijk maakt. Het zelfde geldt voor “Dankou”, een van de hoogtepunten met Zoumana Tereta op de zang maar vooral die gitaar die een gierende solo doet waar menig rock band qua scherpte een punt kan aan zuigen. In het rustig startende “Kensogni “ hoor je hoe goed die man kan zingen. En is het epische “Mali Koori (cotton song)” ben je helemaal in de Tinariwen Mali blues.

Maar het hoogtepunt van de plaat is echter “Poye 2” een samenwerking met Taj Mahal dat de herinneringen oproept aan het beste van de samenwerking Ry Cooder – Ali Farka Toure. Mooie muziek met die warme stem van Taj die in verschillende talen de blues zingt en het geweldige gitaarspel van Bassekou. Naast de nummers met de gasten zijn zeker aan te stippen: “Jama Ko” het titelnummer en openingsnummer (zie naar de link onderaan de recensie) of het op een driftige gitaar drijvende “Ne Me Fatique Pas” dat een aanklacht is tegen de gebeurtenissen in zijn land. Op “Wagadou” is de invloed van de producer te horen door de toevoeging van niet Afrikaanse instrumenten als piano en glockenspiel. De zang van Amy gaat hier door merg en been in dit trage epische nummer.

De stabiliteit die er in vele Westerse landen is blijft een droom voor Afrika. Maar dat de artiesten die er zijn de gebeurtenissen rond hun aangrijpen om hun te inspireren is van alle continenten. In het geval van Bassekou geeft dit een woede die zich vertaalt in een plaat waarbij zijn scherp klinkende gitaarspel de drijvende kracht is voor de rest van de band en de gasten om van deze plaat een stevig rockende Afro plaat te maken. En dat deze terecht in de eindejaarslijstjes van gerenommeerde tijdschriften stond is een bijkomende aanbeveling.

(Lisael)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Out Here Records

Distr.: Xango Music Distribution

video