ROBERT PLANT - LULLABY AND... THE CEASELESS ROAR

De 66-jarige Britse rockmuzikant Robert Plant die deel uitmaakte van de band Led Zeppelin, begon in 1980 een solo-carrière. En het moet gezegd, sinds toen bracht Plant een aantal goede soloplaten uit. Zo debuteerde hij in 1982 met het uitstekende "Pictures At Eleven". Een jaar later leverde Plant met "The Principle Of Moments" (1983) een plaat af die de boeken in is gegaan als klassieker, waarna het niveau wel iets inzakte, maar altijd zeer acceptabel bleef. Sinds 2002 heeft Robert Plant de stijgende lijn weer te pakken. Het in dat jaar verschenen "Dreamland" was zijn beste plaat sinds "The Principle Of Moments", terwijl het in 2005 verschenen "Mighty ReArranger" objectief bezien zelfs beter was dan "The Principle Of Moments". Op al deze platen bleef Robert Plant het muzikale erfgoed van Led Zeppelin trouw, waardoor het in 2007 verschenen en samen met bluegrass zangeres Alison Krauss gemaakte "Raising Sand" kwam als een enorme verrassing. Door het succes van "Raising Sand" hebben we lang op nieuw werk van Robert Plant moeten wachten, tot in 2010 het album "Band Of Joy" verscheen. Op dit album gaat Plant in muzikaal opzicht een aantal keren ver terug in de tijd, maar het grootste deel van de tijd blijft hij toch in de buurt van de genres die hij op "Raising Sand" zo succesvol verkende. Dit kunnen we echter niet zeggen van zijn nieuwste album "Lullaby and... The Ceaseless Roar", want op deze plaat bestrijkt hij ditmaal een breed terrein, waarbij hij nieuwe genres als geen ander naar zijn hand weet te zetten.

"Lullaby and... The Ceaseless Roar" is inderdaad een gedurfd album geworden waarop hij met zijn Sensational Space Shifters rock aan wereldmuziek weet te verbinden waardoor de 11 songs een mix bevatten van Keltische en Noord-Afrikaanse tonaliteiten, folk, flamenco, dub en rock. Het album, dat deels opgenomen is in Peter Gabriel’s Real World Studio en in Bath, treedt daarmee vaak alle conventies met de voeten, maar geleidelijk groeit een betovering die je verplicht tot meerdere luisterbeurten. Zelfs exotische instrumenten zoals een ngoni (een West-Afrikaanse banjo) en een riti (een Gambiaanse, eensnarige viool) spelen een prominente rol op dit album en verhogen een bijzonder spannende luisterervaring bij deze luisterbeurten. En dit moet u zeker doen, want dit is echt een groeiplaatje. Het zijn allemaal nieuwe songs, meestal co-written met de groepsleden van de band, behalve het met een hevige fiddle aangedreven openingsnummer "Little Maggie", wat een traditional is. Hetgeen wat volgt is een spannend muzikaal avontuur, een diversiteit aan achtergronden die representatief is voor de muziek op "Lullaby And… The Ceaseless Roar". Het album bevat ook oeroude Marokkaanse klankkleuren die hij in "Pocketful of Golden" combineert met hedendaagse, complexe ritmes en anderzijds horen we in een nummer als "Somebody There" heldere gitaarklanken uit de sixties, die we ergens kunnen plaatsen tussen de Britse psychedelica en The Byrds in. Hoogtepunt vinden we halfweg de plaat, nl. de piano/cello-ballade "A Stolen Kiss", met snuifjes viool en Plant die misschien wel het mooist klinkt in deze breekbare ballad vol van mysterie.

Plant heeft voor het op geheel eigen wijze vertolken van deze songs een prima band bij elkaar gezocht, The Sensational Space Shifters. Deze band die eigenlijk een herschikte versie is van The Strange Sensation, waarmee hij eerder al platen als "Dreamland" en "Mighty Rearranger" opnam , maar dan in 2005 deze bende vaarwel wuifde om met Alison Krauss te gaan werken zijn natuurlijk niet de minsten, zeg maar muzikanten die hun sporen ruimschoots hebben verdiend. "Lullaby and... The Ceaseless Roar" is geworteld in de Amerikaanse blues evenals in de Keltische folk, maar Robert Plant is ook zijn Britse folkroots en zijn verleden als zanger van de beste rockband aller tijden niet vergeten. Het resultaat is een smaakvolle en kwalitatief hoogstaande plaat die laat horen dat Robert Plant zowel in vocaal als in muzikaal opzicht nog lang niet versleten is. "Lullaby and... The Ceaseless Roar" zal bij beluistering direct indruk maken, maar het is ook, zoals reeds gezegd en misschien nog wel meer dan zijn voorgangers, een groeiplaat. Mijn verwachtingen met betrekking tot de nieuwe plaat waren hooggespannen, maar Robert Plant maakt ze meer dan waar. Zolang Robert Plant soloplaten van dit niveau maakt met durf voor avontuur, en het verleden weigert op te rakelen omwille van het verleden zelf, blijven we in hem geloven, en dat siert hem.

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Nonesuch
Distr.: Warner Music

video