MICK SIMPSON - UNFINISHED BUSINESS

Mick Simpson is hier nog een nobele onbekende maar wij hopen van harte dat daar met deze “Unfinished Blusiness” snel verandering moge in komen. Op het eind van de jaren ’80 werkte Mick als sessiemuzikant en in die hoedanigheid werd hij ontdekt door Elkie Brooks, zij vroeg hem prompt om mee te spelen in haar band. In de jaren ’90 werkte de man met John Parr op diens album “St Elmo’s Fire”, om maar te zeggen dat hij geen doorsnee artiest is. Trouwens, als je door BB King uitgenodigd wordt om diens 80ste verjaardag luister bij te zetten op zijn verjaardagsfeestje, dan heb je een mooie cv, niet ? King zou later trouwens zeggen dat hij Simpson een van de meeste gepassioneerde muzikanten vond die hij ooit had horen spelen. Zijn debuutalbum “Hard Road” dateert inmiddels van 2010 en één van de nummers daarop, “Sometimes I Get So Lonely” werd prompt genomineerd voor de beste originele song op de British Blues Awards 2011.

Op zijn nieuwste album krijgen we niet minder dan veertien nummers te beluisteren met een totale speelduur van bijna een uur en een kwart en nergens, maar dan ook nergens valt er een skipmoment te noteren! Na de eerste beluistering wisten we al genoeg, dit is een topgitarist en dito zanger. Al van bij de opener “Trouble Brewing” neemt hij je bij de kraag. Meer dan uitstekend gitaarwerk en een stuwende ritmesectie zorgen voor bluesrock zoals wij er wel pap van lusten.

De titelsong is zwaar schatplichtig aan Gary Moore maar dat hoeft niet echt te verbazen als je weet dat die betreurde artiest één van ’s mans helden was, naast Stevie Ray Vaughan, Clapton en Robert Johnson. Het zijn trouwens die meesters wier invloed je hier druppelgewijs kunt noteren bij beluistering. Het is echt te gek om elke song apart te gaan belichten. Johnson vind je weer op ”Traveling Man”, een nummer met weergaloos slide werk bijvoorbeeld maar het aanstekelijke “Playing The Losing Hand” dat hij schreef met Andy Littlewood is al even fraai te noemen. De laatst geciteerde neemt met succes de keyboards, bas en backing vocals voor zijn rekening. Ook de prima productie mag hij op zijn rekening schrijven, Simpson’s gitaarwerk is hier ook alweer indrukwekkend.

Het fantastisch mooie “Shelter From The Storm” heeft een akoestische basis maar wordt naar het einde toe nog opgefleurd met een heerlijke elektrische solo. De stevige rampetampe blues van “For The Love Of You” zal de eventuele laatste twijfelaars overstag doen gaan. Ok, het is een klassieke twelve bar Blues maar wat een schitterend gitaarwerk alweer. Of wat dacht je van het heerlijke, trage “Left Me With The Blues” waar Simpson briljant is en je alweer aan Moore zult moeten denken. De ondersteunende bluesharp van Dave Hunt zorgt mede voor een absolute knaller. Op “Chicago Blues” ontwaar je, in tegenstelling tot wat de titel zou kunnen laten vermoeden, prima boogiepiano . je gaat geheid meestampen met het toetsenritme!

Er wordt niet toevallig afgesloten met “Drowning In My Tears” , dit is een zuiver eerbetoon aan Gary Moore’s “Still Got The Blues” of eerder nog aan de meester zelve waarschijnlijk. Het wat trieste refrein schreeuwt om een danspartijtje op een vierkante tegel en maakt een einde aan een echt wel uitmuntend album. De schoonheid van Mick’s solo is onwaarschijnlijk! De fraaie hoes kunnen we niet direct linken met wat er te beluisteren valt, tenzij een verwijzing naar de titel. Dat moeten we hem bij gelegenheid eens vragen. We moeten in elk geval nog aanhalen dat Mick negen nummers samen schreef met Andy Littlewood, en er geen enkele cover te ontwaren valt op dit absoluut aan te raden album. nDe liefhebbers van elektrische blues en of Gary Moore mogen dit onder geen enkel beding missen!

Luc Meert

 

 

Artiest info
Website  
 

CD Baby

video