DRY THE RIVER - ALARMS IN THE HEART

Op dit tweede studioalbum van de Britse folkrockgroep ontpopt zanger/gitarist Peter Liddle zich meer en meer als een ‘angry young man’ verdwaald in het chaotisch moderne tijdsgewricht of verstrikt in de eigen complexe gevoelswereld. Evengoed leven in hem de contradicties van een ‘poête maudit’ want in zijn poëtische songteksten vind je iets terug van eenzelfde gekwelde geest. De drie andere muzikanten sluiten qua emotioneel spanningsveld evenzo aan met zang, gitaar, piano, bas en percussie terwijl een strijkers- en blazercollectief het klankengeheel nog verbreedt. Het groepje ‘Dry The River’ is nog jong en kreeg zo’n vier jaar geleden vorm met al dadelijk een optreden in Londen, een plaats op de affiche op het Glastonbury Festival en aansluitende tournees in Noord-Amerika en Europa. Het vijfde bandlid, violist William Harvey, nog kernmuzikant op het ‘Shallow Bed’ album, is er spijtig genoeg niet meer bij, maar speelt als gastmuzikant nog wel mee op het bloedmooie ‘Vessel’, dat als het hoogtepunt mag gelden van dit fascinerend pulserende album.

Soms klinkt er een zekere tragiek en hunker door in Liddle’s hoge falsetstem alsook in de aansluitende harmoniezang, dan weer krijgt de muziek de vaart van een voorthollende ‘rollerskate’, een van de titels op dit folk/rockende album. De ondertoon van Liddle’s rebellerende songs is vaak wanhopig alsof hij tegen een muur opbokst die niet wijken wil. De soms helse percussie van Jonathan Warren speelt daar meesterlijk op in zoals op het up-tempo ‘Hidden Hand’ waarin de zanger als het ware bezeten lijkt door het onherroepelijk verglijden van de tijd. Dan weer klampt hij zich vast aan de liefde, dan weer - zoals op ‘Everlasting Light’ - breekt er een soort woede door omwille van een collectief gevoel van onmacht omdat het erop lijkt dat willekeurige tarotkaarten de levens van eenieder bepalen. Op ‘Roman Candle’ wordt de klaagzang even een duet wanneer de stem van Emma Pollock zich bij deze van Peter voegt.

De mooie beeldspraak, de ritmesectie, de Bijbelse metaforen, de existentiële onrust, religie, verstrengelde beatpoëzie, betoverende arrangementen, de uitbarstingen in harmoniezang, zoals op ‘Ghetsemane’… het bepaalt allemaal de unieke muziekstijl van dit innovatief musicerend groepje dat soms wel eens met Mumford & Sons wordt vergeleken. Op het einde van ‘Hope Diamond’ lijkt met de opstekende wind een elektrisch geladen onweer op komst, waarna het groepje met ‘Husk’ alsnog een hymne lijkt aan te heffen. Al krijg je omwille van zijn songteksten soms de indruk dat de zanger een verdwaalde pilgrim is die niet meer begrijpt waarom hij die tocht ooit ondernam, wat zijn emotioneel geladen muziek betreft weet hij wel degelijk hoe die moet klinken al duurde het een tweetal jaren voor dit muzikaal oeuvre in de IJslandse omgeving tot stand kwam. De kaarten zijn bij dit viertal wel degelijk magisch geschud en gunstig uitgevallen.

Marcie

 


Artiest info
Website  
 

Label: Transgressie Records
Distr.: PIAS

video