PHILLIP HENRY & HANNAH MARTIN - MYND

 

Troubadours uit Zuidwestelijk en Noordwestelijk Engeland hebben blijkbaar iets met historie, folklore, mythe en legende. Althans toch het muzikaal duo Phillip Henry en Hannah Martin respectievelijk uit Lancashire en Devon die in 2011 hun eerste album ‘Singing The Bones’ uitbrachten. In de songs die songwriter Hannah schreef met arrangementen van Phillip rebelleert het tweetal tegen wantoestanden als slavernij, winstbejag en uitbuiting. Mythe en realiteit zijn met elkaar verstrengeld zoals op het eerste ‘Silbury Hill’ waar je uitzicht hebt op alle windstreken maar waar de magie moet wijken voor de excessen van onverzadigbare veroveringsdrang. Op het daaropvolgende ’The Nailmakers’ Strike’ wordt de optocht van de stakers begeleid met de quasi reggaeachtige slagzin ‘fight for your rights’ met mistroostige harmonicabegeleiding. Hannah zingt het merendeel van de song met een stemkleur die zich ergens tussen dat van June Tabor en Rita Connolly situeert. Zij speelt ook nog banjo, tenorgitaar en vooral verkillend mooi op viola. Slidegitarist Phillip, die in India ‘chaturangui’ of Indische slidegitaar ging studeren, wisselt naargelang de gevoelssfeer af met dobro, lapsteel, djembe of zelfs udu.

Vóór zij als duo begonnen te toeren speelden zij in de band ‘The Roots Union’. Toen dit avontuur eindigde besloten zij als folkduo verder te gaan. Steve Knightley van de band ‘Show Of Hands’ ontdekte hen in een pub en nodigde hen uit om als supportact met hen mee te gaan toeren. Sindsdien speelden zij zowel in de ‘Royal Albert Hall’ in Londen als deze zomer nog op het Cambridge festival. Op hun tweede album is ook de inbreng van contrabassist Matt Downer belangrijk wiens instrument mee opgaat in het poëtische vaak weemoedige klankenpalet. De songs gaan immers allen over heimwee, verlies, het hunkerend hart, geknakte dromen of de strijd om overleving. Soms vindt Hannah de stof voor haar verhalen in de literatuur zoals ‘Waterland’ bij Graham Swift of ‘Thirty Miles’ bij Toni Morrison, waarin een slaaf telkenmale die lange tocht onderneemt om even zijn ‘Loved’ of geliefde te kunnen vasthouden. Op ‘Last Broadcast’ laat zij zich inspireren door een fragment van de journaliste Marie Colvin die in 2012 in Syrië de dood vond.

Dobro, viola en banjo bepalen overwegend de klankkleur van de melodische songs met meerdere instrumentale intermezzo’s die de gevoelslaag nog uitdiepen. De maatschappijkritiek wordt er fijnzinnig tussen verweven. De tekstlyriek wordt trouwens bijgevoegd in een fraaie vormgeving. Enkele songs zijn gebaseerd op een traditional zoals bij ‘The Banks Of The Nile’, waarin Egypte en Afghanistan onderling verwisselbaar kunnen zijn. Soms put zij uit de mythische overleving zoals bij ‘Miss Willmott’s Garden’ met sfeervolle gitaar- en vioolbegeleiding. En de bonus track is een cover van James Taylor, als een duet vertolkt, waarmee beiden graag eindigen omwille van het tedere ‘Close Your Eyes’. Mijn favoriet gaat daar vlak aan vooraf want het onzeglijk mooie ‘Silver Box’ dat het noodlot bezingt van de Zweedse ballonvaarder en fotograaf Nils Strindberg en zijn achtergebleven verloofde Anna Charlier, over de dood heen naar elkaar verlangend, krijgt de glans van een tijdloze ballade waarbij dobro, viola en contrabas haast klassiek omlijsten. Mocht dit groepje ooit dichtbij in een club of zaal optreden, dan zit ik gegarandeerd op de eerste rij.

Marcie

 

 

Artiest info
Website  
 

bandcamp

Label: Dragonfly Roots

video