PEPPINO D'AGOSTINO – PENUMBRA

Zoals de naam al laat vermoeden, is Peppino D'Agostino Italiaan van afkomst. Zo'n 25 jaar geleden verkaste hij naar de States en daar heeft hij intussen een reputatie van-hier-tot-in-Tokyo opgebouwd als gitarist en componist, die zowel in het klassieke als in het rockmilieu naar waarde geschat wordt. De man is namelijk noch min noch meer een van de allerbeste gitaristen van deze planeet. Hij speelt in de liga van een Martin Taylor, Leo Kottke of Tommy Emmanuel en dat is nog een trapje hoger dan de meesten van ons kunnen bevroeden.

Er is geen Award voor gitaar, die Peppino nog niet gewonnen heeft en hoezeer hij gewaardeerd wordt, mag bij voorbeeld blijken uit het feit dat een andere legende, Sergio Assad, speciaal voor deze plaat twee nummers schreef (“Peppino Sotto Portico” en “Una Serata a North Beach”). Om iemand van dat kaliber ongevraagd zover te krijgen, moet je echt wel iets betekenen in het wereldje van de gitaar.

Zeggen dat deze “Penumbra” (=schemering) een heel toegankelijke plaat is, zou de waarheid een beetje geweld aandoen. Daarvoor zijn de meeste nummers te complex en domineert de techniek zodanig hard, dat je als luisteraar in het begin eigenlijk een beetje afgeschrikt wordt. Naarmate je echter vaker gaat luisteren, ontdek je, beetje bij beetje een rijk geschakeerde, veelgelaagde plaat, die tegelijk technisch op onnoemelijk hoog niveau staat en toch ruimte biedt voor bijzonder fijne melodieën. Die liggen echter zelden bovenop het pak, ze moeten stap voor stap ontdekt en ontleed worden.

Ik ben totaal geen kenner van dit soort muziek, maar ik heb me wel de moeite getroost om de plaat de voorbije weken zo'n dertig keer te beluisteren en ik moet zeggen dat ik vandaag meer dan zomaar een beetje onder de indruk ben. OK, de techniek, van razendsnel tot gemillimeterd stil, is indrukwekkend, maar wat je vooral leert horen, is de zin die D'Agostino heeft voor nuance in zijn spel. Dit is nu eens brutaal, dan weel fluweelzacht, en altijd even intrigerend. De helft van de 12 composities zijn van zijn eigen hand en, naast de twee Assad-nummers, ging Peppino ook leentjebuur spelen bij Maurizio Colonna. Die is, net als D'Agostino, Italiaan, maar hij geniet meer bekendheid als bewerker van bij voorbeeld Led Zeppelin- of Pink Floydmateriaal. Ook hij levert twee nummers aan (“Movimenti Sincronici” en “Incantation”), het ene eerder klassiek gericht en met veel nadruk op de klassieke tremolotechniek, het andere haast minimalistisch, mat nauwelijks wijzigende gitaarfrases, die uitmonden in een overheerlijk stuk muziek, waar je niet anders kan mee doen dan ademloos toe te luisteren.

Het hoogtepunt van de plaat is voor mij echter de lezing die D'Agostino geeft van “Valse des Anges”, een nummer van de Franse -helaas bij ons totaal onbekende- gitarist Roland Dyebs, een man die als geen ander klassiek en subtiele jazz met elkaar weet te verweven. D'Agostino maakt zich “Valse des Anges” volledig eigen en slaagt erin zijn bewondering voor Dyens in muziek om te zetten, zonder in de val van het epigonisme te trappen. Ronduit overrompelend, vind ik dat.

U begrijpt het al: ik ben nogal ondersteboven van deze plaat. Ik vind dat ik daar alle redenen toe heb. Dit is namelijk een lust voor het oor en, zonder mezelf te willen overschatten, kan ik dit het best omschrijven als gitaarmuziek voor fijnproevers. D'Agostino kan technisch alles, zo denk ik, maar hij demonstreert dat niet. Hij suggereert alleen maar dat hij, als hij dat zou willen, eender welk krantenbericht op muziek zou kunnen zetten en dat op gitaar spelen. Zoiets noemen we al eens “organisch”. Ik heb het vermoeden dat D'Agostino en zijn gitaar gewoon één eenheid vormen en, te oordelen naar deze plaat, is het niveau dat hij bereikt heeft als muzikant, nauwelijks nog van deze wereld. De plaat beluisteren vergt wat moeite, maar als je die kunt opbrengen, hoor je een wereld vol pracht. U moest zichzelf maar eens goed verwennen en een paar Youtubefilmpjes van de man opsnorren. Ik weet zeker: eerst valt u om van verbazing en later ontdekt u dat de man niet alleen een technische meester is, maar dat hij, als weinig anderen, de gitaar kan laten spreken. Ze vertelt verhalen, schept sferen en neemt u mee op een ongemeen boeiende ontdekkingsreis. Toe nou, niet bang zijn: spring gewoon en laaf u aan de verkwikking van deze goddelijke plaat!

(Dani Heyvaert)

 

 

Artiest info
Website  
 

CD Baby

video