NELSON WRIGHT – ORPHANS & RELICS

Toen ik in de voorbereiding op deze recensie wat aan het grasduinen was op de ‘Facebook’-pagina van de Amerikaanse singer-songwriter Nelson Wright viel me meteen op dat hij bij het vermelden van zijn belangrijkste muzikale invloeden de namen van ‘The Everly Brothers’, ‘The Louvin Brothers’, Bill Monroe en Roy Orbison vernoemde.

Als grote fan van vooral laatstgenoemde lagen de verwachtingen voor de beluisteringen van Nelson Wright’s nieuwe album “Orphans & Relics” bij mij dan ook vrij hoog. De in Seattle, Washington wonende artiest componeert en zingt zijn liedjes in de folk-, country-, blues- en Americana-stijl en besteedt daarbij veel aandacht aan de bijhorende melodie en hij zoekt ook steeds naar een songtekst die effectief wat te betekenen heeft.

Op zijn negen eigen nummers tellende plaat “Orphans & Relics”, die de opvolger is voor zijn debuutplaat als soloartiest “Still Burning” uit 2012, speelt Nelson Wright op de akoestische gitaar en het mondharmonica, terwijl albumproducer Michael Thomas Connolly de meeste overige instrumenten bespeelt. Dat zijn er behoorlijk veel, met akoestische en elektrische gitaar, lap steel, basgitaar, dobro en banjo, maar naast deze snaarinstrumenten speelt Connolly ook nog eens op klarinet, piano en Hammondorgel.

Matthew Berger zorgt daarnaast voor nog wat extra percussie en Eric Padget speelt op trompet in enkele bluesliedjes. Verder helpen Annie Ford, Steff Kayser en Steve Beck voor backing en harmony vocals op drie songs. Op de video bij deze cd-bespreking kunt u zelf genieten van de openingstrack op deze plaat, zijnde het verhaal dat verteld wordt in de bluesy folksong “Miller’s Wheel”.

“Orphans Of The Past” hoort meer thuis in de countrystijl en roept herinneringen op aan werk van Rodney Crowell, terwijl “Mama It Will Surely Do” een ‘old style’ akoestische folkballad is. Een vergelijking met Buddy Miller is misschien ook wel gepast bij de songs “Who’s Fooling Who” en de zachtjes kabellende countryrocker “Falling Out Of Something” met Annie Ford als harmony vocaliste.

“Ten O’Clock Blues” is een song in de Delta Blues-stijl die in de titel wordt vermeld en nog meer stijlvariatie valt waar te nemen bij het nummer “In Another Lifetime” waarin Nelson Wright de wereld van de jazzmuziek exploreert. “Once I Was Loved By You” is een easy-listening gecroonde song met knap werk op Hammondorgel in de begeleiding en bij het slotnummer “The Last Call Blues” zal het u wellicht niet echt verbazen dat we dit lied in de categorie blues onder moeten brengen.

Nelson Wright is geen Roy Orbison-kloon en ook niet meteen vergelijkbaar met de andere artiesten die hij zelf als zijn belangrijkste invloeden vermeldt op ‘Facebook’. Maar de wijze waarop hij de songs op zijn album “Orphans & Relics” in uiteenlopende muziekstijlen brengt, geeft aan dat hij een artiest is die van vele markten thuis is en voor elk wat wils kan brengen op de plaat en tijdens zijn live shows.

(valsam)
“Nelson Wright explores a broad variety of music styles on his second solo record ‘Orphans & Relics’ by mixing jazz, blues, folk, country and rock into nine classic songs. The successor of his debut album ‘Still Burning’ is even stronger and should give this artist sufficient courage and the right spirit to work hard on his next record.”
– www.rootstime.be

 

Artiest info
Website  
 

CD Baby

Label: Fetching Grace Music

Info: Hemifran

video