CROW BLACK CHICKEN - RUMBLE SHAKE

Het Ierse power trio Crow Black Chicken werd in 2009 opgericht en bestaat uit zanger en gitarist Christy O'Hanlon, bassist Stephen McGrath en drummer Gev Barrett. Ze combineren elementen van folk en hard rock met de blues rock van bands zoals Gov't Mule, Lynyrd Skynyrd en Led Zeppelin. Op deze manier creëren ze hun eigen vettige blues rock sound. Het trio uit Cork had in 2013 honderd optredens. Hun doorbraak kenden ze toen ze mochten optreden op het Glastonbury Festival. Dankzij dit festival kwamen ze uitvoerig in beeld op de BBC. In Ierland wordt dit lang bebaarde trio ook wel de Ierse ZZ Top genoemd. Hun debuut album 'Electric Soup' uit 2012 kende redelijk wat succes. Nu in 2014 vonden ze het tijd om de opvolger 'Rumble Shake' op de markt te gooien. Het album werd opgenomen in de beroemde Westland Studio's in Dublin. Enkele van Ierlands beste bluesmuzikanten zoals Ray Wylie Hubbard, Mark Walsh, Christian Volkman en Stephen Parker verleende hun medewerking aan dit album. Negen van de tien nummers zijn door de leden van Black Crow Chicken geschreven.

Het album opent met het sterke sombere 'Hang' Em High'. Een geweldig verschroeiende ritme sectie en een knap zeurende mondharmonica ondersteunen de rauwe, met whisky doordrenkte stem van Christy O'Hanlon. Of je wil of niet je word gewoon meegezogen in de sfeer van dit nummer. De tekst is niet het belangrijkste in de muziek van Crow Black Chicken, maar instrumentaal zijn deze heren wel top. Luister maar eens naar 'Two Seven'. Een knap ritme, een grootse Gev Barrett op drums en de felle gitaar van Christy snijdt werkelijk door merg en been. 'Bitter' is een smeekbede aan de geliefde om toch te blijven. Het is een traag nummer en heeft dankzij de strakke diepe baslijnen van Stephen McGrath een dwingend ritme. In vergelijking met de twee vorige goede nummers valt 'Bitter' toch wel tegen. Gelukkig herstelt de band zich met 'Priest Hunter'. Niet zo ruig als de openings nummers maar het rockt lekker en heeft een opdwepend refrein. Een refrein vind je ook bijna nooit terug in de muziek van deze Ieren. Crow Black Chicken zoekt in 'Little Paths' opnieuw die duistere sombere sound op. Mark Walsh heeft met zijn lapsteel een heel mooie inbreng in dit nummer.

De titelsong 'Rumble Shake' raast je overdonderend voorbij en combineert een rij verschillende stijlen. In 'Black Asphalt' is de ritme sectie met Stephen McGrath en Gev Barrett weer heel goed op dreef. Sorry, dat ik van 'Blackman's Gold' niets positief kan zeggen, ik val ervan in slaap. 'Jessie May' is het enige nummer dat niet door de jongens van de band is geschreven. Het is een song van Ray Wylie Hubbard, die hier ook de zang voor zijn rekening neemt. Instrumentaal klinkt het wel prima, maar de zang kan niet overtuigen, het is meer jammeren dan zingen. De beste song op 'Rumble Shake' is zonder twijfel de afsluiter 'Sit With Satan'. Het begint als een rustig verhaal over de dood van zijn vader, maar halverwege bemoeit de duivel er zich mee en explodeert het nummer. Gev Barrett roept de demonen op via zijn drumstel en de gitaar en de lapsteel doen de rest om een geweldige sound te bekomen. Als er meer van dit soort songs op dit album stonden dan was het zonder twijfel één van de betere albums van het jaar. Spijtig genoeg staan er op 'Rumble Shake' ook veel mindere momenten. Crow Black Chicken heeft zeker potentie en heeft een eigen herkenbare sound. De speciale stem van Christy O'Hanlon speelt daar ook wel een voorname rol in.

Walter Vanheuckelom

 

 

BAND:
Christy O 'Hanlon : Gitaar en zang
Stephen McGrath : Bas
Gev Barrett : Drums en percussie
Speciale gasten:
Ray Wylie Hubbard : Ritme gitaar en op song 9 ook de zang
Mark Walsh : Lapsteel
Christian Volkman : Mondharmonica
Stephen Parker : Keyboards
Simon "Wookie" Wall : Saxofoon

TRACKS:
1. Hang 'em High 04:48
2. Two-Seven 03:36
3. Bitter 05:04
4. Priest Hunter 03:06
5. Little Paths 04:36
6. Rumble Shake 03:34
7. Black Asphalt 03:20
8. Black Man's Gold 03:42
9. Jessie Mae 03:34
10.Sit With Satan 05:00

Artiest info
Website  
 

video