JOE MYSTERY - WICKED TOWN

We waren wat van onze melk na de eerste beluistering van “Wicked Town”, het album van Joe Mystery. De man die er erg van houdt in de schaduw te blijven, is een multi-instrumentalist , songwriter èn producer. Mystery maakte als jonge tiener kennis met de Blues door in New York stiekem de bluesrock acts van de late jaren ’60, begin ’70 te gaan zien. Het mekka van die muziek situeerde zich toen in Fillmore East. Vooral de Fillmore concerten van Johnny Winter en Steve Maakten toen indruk op de teenager. De op enkele weken opeenvolgende concerten van Ten Years After , Led Zeppelin en BB King in Central Park wat later was de doorslag voor hem om resoluut voor de gitaar te kiezen. Zelf zegt hij hierover: “Het zien van Alvin Lee, Jimmy Page, BB King en Johnny Winter binnen een periode van een jaar en een half was een diepgaande ervaring”. Zijn latere kennismaking met The Rolling Stones, John Mayall, Clapton en Cream leidde uiteindelijk tot zijn interesse voor de vroegere meesters waar alle geciteerde bands hun mosterd hadden gehaald. Vooral Muddy Waters en Willie Dixon waren hen waarin Joe zich ging verdiepen.

Op zijn album “Wicked Town” hoor je de diverse invloeden van die concerten, platen en artiesten die ooit ’s mans pad kruisten, op welke manier dan ook. Het resulteert in een bijzonder origineel album dat verdomd moeilijk te catalogeren valt, het is eerder een bijzondere mengeling van blues, rock en rootsmuziek. De tien nummers op deze uitgave zijn allen van de hand van Mystery. Joe nam daarnaast ook nog de zang, gitaar, keyboards, harmonica, bass en drums voor zijn rekening !! Enkel op het instrumentale “Joe Mystery’s Stampede” werd hij bijgestaan door Simon Burke, bass, en Mike Toohey op drums.

Aftrapper “Root Doctor (The Hodoo Man)” is een meer dan uitstekende start met dat stuwende bluesy ritme. Joe’s visitekaartje èn versie van de Deltabluessound. Indrukwekkend gitaarspel en een boeiend ritme, aangevuurd op drums en toetsen, een meer dan interessante kennismaking ! “1000 Ways To Die” weet ons eerst meer tekstueel te bekoren dan wel muzikaal maar dan is er plots die inventieve snarensolo en geven we ons toch verloren. En op het daarop volgende “Brando” ontwaren we verdomd zelfs Jim Morrison of toch tenminste een Doors-achtig sfeertje, prima song maar het is niet voor het laatst dat we aan die legendarische groep zullen herinnerd worden. De pure bluesliefhebbers zullen hierna beter aan hun trekken komen, met achtereenvolgens “Cowboy Of A New Western Dream” en “Rancho Love”. Ergens werd er al eerder geöpperd dat Zappa hier niet ver weg is en daar kunnen we best inkomen. Het afsluitende tweeluik is het instrumentale, eerder aangehaalde nummer en “Two Men (A Miner’s Tale)”, een leuk verhaal over de goudkoorts.

We weten niet goed wat aan te vangen met deze release. We durven ze niet blindelings aan te raden maar zouden haast smeken om ze toch een luisterbeurt te geven. Het minste dat je kan stellen is dat dit een gedurfde, interessante release is.

Luc Meert

 


Artiest info
Website  
 

Label: Mondo Tunes

video