RONY VERBIEST – RELEASED VERBIEST MEETS MONK

Thelonious Monk....iedereen kent de naam, maar alleen jazzcats kennen 's mans werk. Dat komt, zo zegt men, omdat Monk “moeilijke” muziek maakte, muziek die lak had aan alle gangbare conventies en dus bij momenten zwaar om verteren is. Dat kan ik volkomen begrijpen. Ik ben totaal geen jazzcat en buiten “Round About Midnight” en “Straight No Chaser”, zou ik voor de vuist weg niet eens drie andere Monktitels kunnen opnoemen. De verrassing was dan ook redelijk groot, toen ik de “Release, Verbiest Meets Monk”-cd in mijn recensiepakketje aantrof. Natuurlijk, Rony Verbiest en zijn muziek ken ik wel. Ik weet dat de man actief was in de bands van Johan Verminnen en Jo Lemaire, ik heb zijn machtige plaat “Ah Bah Joat” in de rekken steken en ik heb zelfs zijn hommage aan Dave Brubeck staan. Ik wéét dus dat Verbiest meer dan zomaar “iets met jazz” heeft. Maar Monk...dat is toch nog andere koek?!

De plaat kwam er, na enig lobbywerk van platenbaas Hans Kusters en draait erom dat Verbiest in de studio werd gebracht met Thelonious Monk Jr., zoon vàn en zelf een hele goeie drummer. Met Verbiest aan de accordeon, baritonsax en mondharmonica, Monk Jr. dus op drums, Hans Van Oost op gitaar en Mario Vermandel op bas, werkten de heren zich in een drietal dagen door negen Monkstukken en ik moet zeggen dat het resultaat bijzonder fraai klinkt.

Verbiest trapt niet in de val waar velen wel in zouden trappen, namelijk -en ik citeer nu even de grote Mark Van Den Hoof- “Monker dan Monk te willen klinken”. Nee, je hoort aan alles op de plaat, dat Verbiest zich de stukken meer dan degelijk eigen heeft gemaakt en wat Verbiest dan doet is -als je technisch onderlegd bent zoals hij-, kinderlijk eenvoudig: hij laat de muziek de dans leiden en speelt -Monks motto was “just play”- wat de stukken hem opleggen om te spelen. Niet alleen van de partituur af, zeker niet, maar hij slaagt er in zijn inbreng zo te laten klinken alsof Monk dat allemaal zelf geschreven heeft. Hij speelt dus echt Monk. Dat leidt tot momenten van grote pracht, zoals bij voorbeeld in “Straight No Chaser”, dat op bijna elf minuten uitkomt. Bij het begin denk je dat je een tangoversie te horen gaat krijgen, maar beetje bij beetje, laag na laag, wordt dit nummer opgebouwd tot een brok energie-voor-het-oor, waarin elk van de instrumenten zijn rol speelt en die uitmondt in een overweldigende finale. Groots....

Van Oost en Vermandel krijgen de kans te soleren en te excelleren op nummers als “Round Midnight” en “Ask Me Now” en wat voor mij het hoogtepunt van de plaat werd, is “Ugly Beauty”, waarin Verbiest laat horen wat hij kan op mondharmonica. Hij houdt duidelijk van Toots, maar wat een prachtige lezing geeft hij daar toch....Afgesloten wordt met “Blue Monk”, een wals/niet wals, die je zeven minuten lang haast laat vergeten dat je ook nog moet ademen.

Kijk, over dit soort muziek schrijven, is voor mij haast onbegonnen werk: ik beschik niet over het vocabularium om allerhande tonaliteiten, nuanceringen en fraseringen in gewone woorden om te zetten. Wat ik wel kan, is u meegeven dat deze CD mij heel erg geraakt heeft: ik heb nooit eerder zoveel Monk beluisterd en al helemaal niet in zo weinig tijd. Dit is van een heel bijzondere schoonheid en wat ik een beetje vreesde bij het begin, is totaal niet uitgekomen: dit is niet “slegs vir jazzcats”, dit is gewoon heel fraaie muziek, waarvan ik niet eens zou weten dat ze van Monk is, als het niet in het boekje had gestaan.

Mijn moeder heeft me altijd geleerd dat er drie soorten muziek zijn: goeie, slechte en diegene die je nog niet kent. Wel, dit kende ik nog niet, maar u moet niet twijfelen: ze behoort zeer zeker tot de goeie! Ze vraagt om een beetje moeite vanwege de luisteraar, maar ze is absoluut de inspanning waard. O ja, “en Monk Jr.?” hoor ik u vragen? Wel, die doet wat een goeie drummer hoort te doen: hij bouwt de fundamenten waarop de andere muzikanten kunnen gaan stoeien, maar zelf treedt hij nauwelijks op de voorgrond. Zo hoort het en zo is het goed. Komaan, lezer, wees eens moedig en zet deze plaat op uw eindejaarsverlanglijstjes. U leert er wat van en vooral, het is een klein uur genieten!

(Dani Heyvaert)

Artiest info
Website  
 

itunes