THE WHISKEY CHARMERS – THE WHISKEY CHARMERS

Alweer een compleet nieuwe naam, voor ondergetekende althans. Voor zover ik kon achterhalen en ook al omdat de plaat titelloos is, gaat het hier om het debuut van een trio, bestaande uit angeres / songwriter Carrie Shepard, (steel)gitarist Lawrence Daversa en drummer Brian Ferriby. Enkel de naam van die laatste deed een belletje rinkelen en enig opzoekwerk leerde mij dat hij al met heelwat bekende namen aan de slag was, van Dale Watson tot Ray Wylie Hubbard en James Intveld.

Wat vinden we op deze plaat? We vinden zowat 38 minuten muziek, verdeeld over negen door Shepard geschreven songs, die zich situeren in het swampy countrylandschap, waar bij voorbeeld ook Chris Isaak zich weleens ophield. Aan de vocale kant, kun je rustig zeggen dat de stem van Shepard redelijk verwant is aan die van Margo Timmins van The Cowboy Junkies. De songs ademen dus een wat lome, donkere sfeer uit, ze zijn doorgaans heel simpel gehouden, met knappe, snel herkenbare melodielijnen en heldere arrangementen. Je zou kunnen zeggen dat de Whiskey Charmers aanhangers zijn van de “less is more”-stroming, zonder dat ze daarin overdrijven. De plaat is er eentje met groeicapaciteiten: zelf heb ik ze nu een dozijn keren gehoord en, waar ik na de eerste beluistering “OK, ja!” dacht, ben ik vandaag een stuk enthousiaster: zodra je de aanpak van de band doorhebt en dus echt naar de nummers kunt gaan luisteren, merk je dat je te maken hebt met een ingenieuze cocktail van weldoordachtheid en spontaniteit. Het lijk allemaal terplekke bedacht te zijn, maar als je wat dieper doorluistert, merk je dat alles heel goed overwogen en uitgebalanceerd is.

Dat levert heel fijne muzikale momenten op, zoals bij opener “Elevator” of “Neon Motel Room”. Desolaatheid kan dus op een aangename manier bezongen worden. Dat zweemt naar “blues”, en dat is bijvoorbeeld “C Blues” helemaal. Naar mijn gevoel is de allerbeste song “Parlor Lights”, dat helemaal “sfeer” uitademt: loom, jazeker, en tegelijk een beetje beangstigend, maar toch: je wil niet bang zijn, omdat de spanning het haalt van de angst. Je wil het meemaken, al besef je dat je vanbinnen bang bent, zoiets. Heel mooi nummer, ook al vanwege de perfecte samengang van stem en gitaarlicks. Dit is gewoon filmmuziek...

Een woordje nog over drummer Ferriby: je zult zelden iemand zo subtiel rn delicaat en volkomen to-the-point horen drummen: hij is er wel, maar hij maakt zichzelf haast onzichtbaar en toch legt hij de ruggengraat van de song neer. Straf, heel straf. U moet in de bijgevoegde link maar eens naar “Sidewinder” luisteren: dat vertaalt meteen in muziek al wat ik hier probeer in woorden te vatten. Kijk, het is heel eenvoudig: wanneer ik dit uittik, komen we net uit een hittegolf die voor sommigen redelijk zwaar en letterlijk adembenemend was. Wel, deze plaat vormt daarbij de perfecte soundtrack, als ondersteunend tegengewicht. Heel fraai debuut van een band waar vanaf nu hard naar uitgekeken moet worden!

(Dani Heyvaert)


 

Artiest info
Website  
 

bandcamp

video