CHERYL LESCOM & THE TUCKSON CHOIR BOYS - 1953

Zoveel vrouwelijke artiesten kennen we nu ook weer niet die open en spontaan hun geboortejaar als titel van hun nieuwste album gebruiken. De uit Ontario, Canada, afkomstige blueszangeres Cheryl Lescom doet dit wel. “1953” is de titel van haar vijfde album en tegelijk een titel ook die de lading dekt want ze schuwt er niet voor terug een retro-sound , zeg maar jaren ’50 sfeertje, te laten overheersen op deze release. Elf nummers noteren we en negen van de nummers zijn van de hand van Cheryl Lescom, geschreven samen met Ray ‘Sameday’ Walsh van haar begeleidingsgroep The Tuscon Choir Boys. Laat de groepsnaam u trouwens niet misleiden want ze zien er echt niet uit als koorknapen. Daarentegen zijn de heren bijwijlen wel uitstekend als achtergrondkoor met hun vele “Do, Do Do’s en Wha Wha Wha’s”. niet dat Lescom daar nood aan heeft want de dame heeft een ronduit briljante, rauwe, schurende stem.

Opener van dienst is het popachtige “Dime Store Lover”, een verhaal over goedkope liefde. Je mag het dan nog als opwarmertje beschouwen, voor ons was het toch eerder al een staalkaartje van het indrukwekkende zangtalent van Cheryl. “Soul Shaking Romance” zal je ook spontaan beelden voor de geest roepen van muzikale films eind jaren ’50, midden ’60. Hierna volgt toch wel een van de hoogtepunten met het door Lynn Jackson gepende “Surrender” een vierkante tegelplakker van jewelste en de achtergrondstemmen kunnen op dit nummer ten volle op onze goedkeuring rekenen. Andere hoogtepunten zijn het countryachtige, bijzonder radiovriendelijke “Too Much Time” waar Dave The Cat een bijzonder fraaie sfeer schept op de akoestische gitaar. Hetzelfde kan trouwens ook gezegd worden van zijn meer rockende akoestische gitaarriff op “Just Pressed Send”.

Het swingende, boogie nummer “Party Girl” telt heerlijk pianospel van Steve O’Connor en Cheryl laat eens te meer bewonderen wat een fantastische zangeres zij wel is. De country gekruide ballade “It’s Not You, It’s Me” is een intriest verhaal over een onbeantwoorde liefde met een met stip genoteerde akoestische solo van Dave. Een kunstwerkje dat hij later nog eens overdoet op de ballade “Measure Of A Man”. De afsluiter van dienst is “Twenty Foot Memory”. De lichtjes gospelachtig gekruide song maakt een eind aan een plaat van een formidabele zangeres die na een carrière van veertig jaar blijk geeft nog energie te over te hebben voor het betere platenwerk.

Ik moest bij beluistering van het album meer dan eens denken aan Bonnie Tyler, dezelfde overgave en passie. De backingvocals van de heren zijn niet altijd even boeiend als hun muzikale talent, maar in de algehele sfeer van het album wel passend. En toch maakten we de bedenking hoe fantastisch deze plaat wel zou geklonken hebben met alleen de akoestische gitaren en Cheryl’s magistrale zangtalent. Een meer dan aangename plaat om te beluisteren van een meesterlijke zangeres en dito songwriter, dat is wel het minste dat we kunnen besluiten.

Luc Meert

 

Artiest info
Website  
 

Label: Busted Flat Records