THE HENRY GRAY / BOB CORRITORE SESSIONS – VOL.1: BLUES WON’T LET ME TAKE MY REST (highlighting numerous recording sessions from 1996 to 2015

 

“ At the core of these songs are the ‘Gray & Corritore team’,
who effectively demonstrate their robust musical prowess and understated taste “

Henry Gray (°1925, Kenner, Louisiana) is een Afro Amerikaans Chicago blues pianist en zanger. Gray groeide op in Alsen, LA, ten Noorden van Baton Rouge. Op zijn achtste volgde hij bij buurvrouw Mrs. White piano lessen. Enkele jaren later, speelde hij in de plaatselijke kerk piano en orgel. Gray speelde blues vooral bij Mrs. White, omdat hij thuis hiervoor weinig gehoor kreeg. Op zijn zestiende trad hij al op in een club in Alsen. Omdat zijn vader zag dat zijn optredens geld opbrachten, steunde hij zijn zoon. In 1943 ging Gray bij het leger. Gedurende WO II was hij aan het front. Daar trad hij regelmatig op voor de soldaten. Voor het einde van WO II keert hij terug naar Alsen, om wat later te verhuizen naar Chicago.

In Chicago (1946-1968) hing hij vooral rond in jazz en blues clubs. Daar trok hij de aandacht van Big Maceo Merriweather. Merriweather was in Chicago een belangrijk jazz en blues pianist. Ze werden bevriend en via Merriweather geraakte Gray in contact met belangrijke bands en club eigenaars. Hij kon zo samen werken met het “Little Hudson's Red Devil Trio” (van Hudson Showers) en gitarist Morris Pejoe, voor hij als sessie muzikant ging werken met Jimmy Reed, Bo Diddley, Billy Boy Arnold, Pejoe e.a. Zijn eerste opname sessie deed hij in 1952 met Jimmy Rogers. Gray werkte occasioneel samen met “Little” Walter, die Gray de bijnaam "Bird Breast" gaf.

In 1956 wordt Gray lid van de band van “Howlin' Wolf”, waar hij twaalf jaren zijn eerste pianist is. In deze periode werkt hij ook als sessie muzikant en neemt hij op voor ‘Chess Records’. Hij deed opnamen samen met Abb Lock, Sonny Boy Williamson II, Homesick James, Robert Lockwood, Jr., Billy Boy Arnold, Muddy Waters, Johnny Shines, Hubert Sumlin, Lazy Lester, Little Walter Jacobs, Otis Rush, Buddy Guy, James Cotton, Little Milton Campbell, Jimmy Rogers, Jimmy Reed, Koko Taylor e.a. In 1963 speelde Gray, de nacht dat James stierf aan een hartaanval, met Elmore James.

In 1968 stapt Gray uit de band om terug te gaan naar Alsen, na de dood van zijn vader, om zijn moeder te helpen in de viszaak van zijn familie. Gray werd een belangrijk muzikant in de Louisiana music scene, gekend voor zijn "swamp blues" stijl.

In de voorbije dertig jaren trad Gray op tijdens alle grote Amerikaanse festivals. Om er (willekeurig) enkele te noemen: ‘New Orleans Jazz & Heritage Festival’, ‘Chicago Blues Festival’, ‘Montreal Jazz Festival’, ‘Baton Rouge Blues Festival’, ‘Memphis' W.C. Handy Blues Festival’, ‘King Biscuit Blues Festival’…Gray tourde in Europa en is te horen op Europese releases. In 1988 bracht ‘Blind Pig Records’ hier zijn eerste LP “Lucky Man”. In 1990 brengt Gray bij het ‘Wolf Records’ label “Louisiana Swamp Blues” uit. In 1998 ontvangt hij een Grammy Award voor zijn album “A Tribute To Howlin' Wolf’. In hetzelfde jaar treedt hij op in Parijs tijdens het concert ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van Mick Jagger. In 1999 tourt Gray in Europa met Marva Wright. In 2001 neemt hij “Watch Yourself” en “Henry Gray Plays Chicago Blues” op. In 2003 volgt er een CD/DVD “Henry Gray & the Cats: Live in Paris”. Ook in 2003 is Gray te zien (samen met Ray Charles, Dr. John, Pinetop Perkins en Dave Brubeck) in Clint Eastwood's "Blues Piano", die deel uitmaakte van Martin Scorsese's reeks over "The Blues". Gray tourt nog altijd solo en met zijn band de “Henry Gray & the Cats”. De discografie van Henry Gray is goed voor meer dan achtenvijftig albums.

Bob Corritore (Chicago, °1956) is een blues mondharmonicaspeler van de ‘oude school’. Corritore is niet alleen een blues man, maar ook producer, club eigenaar, radio show gastheer, kunststichting oprichter en occasioneel ook een schrijver. Als Bob twaalf is, hoort hij voor het eerst Muddy Waters op de radio. Dit feit verandert zijn leven. Nog geen jaar later, speelt hij al mondharmonica. Als hij op het middelbare school gymnasium zit, krijgt hij de kans om naar een optreden van Muddy Waters te gaan. Als tiener was hij vaak te vinden bij grote mondharmonicaspelers als “Big” Walter Horton, “Little” Mack Simmons, Louis Myers, Junior Wells, “Big” John Wrencher en Carey Bell, van wie hij vaak tips en aanmoedigingen kreeg. Bob ging naar optredens van Howlin' Wolf, Billy “Boy” Arnold, John Brim, “Sunnyland” Slim, “Smokey” Smothers en Eddie Taylor, met wie hij vaak bevriend geraakte. Corritore werkte in de late jaren ’70 en begin jaren ’80 al samen met “Tail Dragger”, “Big Moose” Walker, Willie Buck, Louis & Dave Myers en Eddie Taylor.

In 1981 verhuist Bob naar Phoenix, Arizona. Daar speelt hij ruim een jaar lang samen met Louisiana Red, voordat Red naar Duitsland verhuist. Bob zit niet stil en werkt ook samen met “Big” Pete Pearson, Buddy Reed, Tommy Dukes, “Chief” Schabuttie Gilliame en Janiva Magness. In 1984 gaat Bob, naast zijn optredens en opnames, ook de ‘Those Lowdown Blues’, een blues radio show,  op KJZZ verzorgen. [KJZZ (91.5 FM, "K Jazz") is het vlaggenschip van de Nationale publieke omroep in Tempe, Phoenix, Arizona. Ze zenden uit vanaf de campus van het ‘Rio Salado College’, die als sinds 1985 de eigenaar is van het station. KJZZ zendt meestal jazz en blues muziek uit / nvdr]

In 1986 verhuist Chico Chism (1927-2007), ooit drummer van Howlin' Wolf, naar Phoenix en wordt, op vraag van Bob, tot aan zijn dood zijn drummer. In 1991 opent Bob zijn bekende blues en roots concert club, “The Rhythm Room”. De club opent nieuwe perspectieven voor Bob. Hij nodigt er grote artiesten uit om samen met zijn band “The Rhythm Room All-Stars”, te komen optreden. Deze sessies zijn nu nog altijd beroemd. Als gasten ontving Bob in zijn club Bo Diddley, “Little” Milton, John Brim, Jimmy Rogers, Henry Gray, Pinetop Perkins, Henry Townsend, Honeyboy Edwards, Big Jack Johnson, Ike Turner, Smokey Wilson. Lil’ Ed, Willie "Big Eyes" Smith, Nappy Brown, R.L. Burnside, Robert Lockwood, Jr., Sam Lay, Barbara Lynn en …

In 1999 brengt Bob zijn éérste album “All-Stars Blues Sessions” uit. Zijn (inter)nationale doorbraak komt er na optredens met Henry Gray, Louisiana Red en “Big” Pete Pearson. In 2007 verklaart de burgemeester van Phoenix officieel, dat 29 september de "Bob Corritore Day" wordt, om hem te eren voor al zijn muzikale bijdragen aan de Phoenix’ gemeenschap. In hetzelfde jaar ontvangt Bob ook de "Keeping The Blues Alive" Award van de ‘Blues Foundation’. Bob's album “Travelin' The Dirt Road”, dat hij in 2007 opnam met Dave Riley, werd genomineerd voor een ‘Blues Music Award’. In 2008 werkt Bob samen met Pinetop Perkins, die met het album een Grammy-nominatie haalt. In 2010 wint Bob met het album "Harmonica Blues" een ‘Blues Music Award’. In 2012 krijgt Bob in de categorie mondharmonica de ‘Living Blues Award en is hij de ‘Star Blues' Artist Of The Year’. Bob treedt regelmatig op met de “Rhythm Room All-Stars” samen met Dave Riley, Louisiana Red, Henry Gray, Sam Lay, Tail Dragger, John Primer, Mud Morganfield, Diunna Greenleaf, Bob Margolin, “The Andy T/Nick Nixon Band”, “The Delta Groove Harp Blast” e.a.

In 1996 ontmoetten Gray en Corritore elkaar voor het eerst. Ze zijn samen te horen op Corritore’s “All-Star Blues Sessions” (1999), “Harmonica Blues” (2010) & “Longtime Friends In The Blues” feat. Tail Dragger (2012) en Gray’s “Plays Chicago Blues” (2001). Op Gray’s negentigste verjaardag is “The Henry Gray / Bob Corritone Sessions Vol. 1 Blues Won’t Let Me Take My Rest” uitgebracht. Op dit eerste deel staan veertien nummers, die in de voorbije negentien jaren (1996-2015) opgenomen zijn, inclusief vier nog nooit eerder uitgebrachte nummers. De gastenlijst is lang, maar toch wil ik enkele namen noemen als Robert Lockwood Jr., John Brim, Nappy Brown, Tail Dragger, Chico Chism (Howlin’ Wolf), Dave Riley, Willie “Big Eyes” Smith, Bob Morgolan, Kid Ramos, Bob Stroger, Kirk Fletcher… Op tien van de tracks doet Gray de zang, maar ook Lockwood Jr., Brim, Nappy Brown, Tail Dragger en Riley doen op elk op één nummer de zang. De nummers zijn niet alleen originele nummers maar ook nummers van Robert Johnson, Fats Domino, Maceo Merriweather, Riley King e.a.

Enkele details over deze sessies. Er is uiteraard op iedere track piano en harmonica te horen, maar het is de rotatie in de line-up en de keuze van de nummers die het doen. Er is piano slow blues van de West Coast blues gitarist Lowell Fulson in ”Trouble Blues”, met Bob Margolin (gitaar). Er is slide blues van één van de invloedrijkste Amerikaanse blues artiesten aller tijden Robert Johnson ”Ramblin’ On My Mind”, met Robert Lockwood Jr. (zang en gitaar), met uit Phoenix Johnny Rapp (gitaar) en Mario Moreno (bas). Er is de fantastische piano boogie woogie van James Y. Jones ”Boogie Woogie Ball” met Tail Dragger (zang) en Kirk Fletcher (gitaar), ”Can’t Afford To Do It” van Ernest Lawler of ”They Raided The Joint” met Kid Ramos (gitaar), als het wat meer mag zijn. Maar er is ook R&R van Antoine “Fats” Domino in ”I’m In Love Again” met de sax van Doug James en boogie van Scott Moore in ”Ride With Your Daddy Tonight”,met Dave Riley (zang / gitaar). In de nummers van Henry Gray zelf, de titel song ”Blues Won’t Let Me Take My Rest” (1999)en de shuffle ”I’m Gonna Miss You ” is het vooral de zang van Gray die opvalt en de piano vs. de harmonica van Corritore. In Big Maceo’s ”Worried Life Blues” horen we Nappy Brown die zingt en is Gray’s piano spel onmiskenbaar goed. ”That Ain’t Right” van (en gezongen door) John Brim is nog een mooi voorbeeld van hoe  Gray vanachter de piano de groove bepaalt, terwijl Corritore de beat verzorgt. De afsluiters zijn het ontspannende ”Honey Don’t Let Me Go”, van Jimmy Reed, waarin Corritore de riffs van Gray met enkele harmonica solo’s mooi compenseert. BB King’s slow blues ”She Don’t Move Me No More” sluit af met Gray, die hier heel bewogen zingt en Johnny Rapp die onopvallend enkele strakke solo’s doet, terwijl Corritore met enkele grooves, subtiel het overzicht houdt.

Ben je een liefhebber van blues? En, special van Chicago blues? Dan is dit album van Henry Gray / Bob Corritore méér dan een “must”! Temeer, omdat Henry Gray als nog levende artiest, deel uitmaakt van het grootste gedeelte van de geschiedenis van de eerste Chicago piano blues, waarbij ook Pinetop Perkins moet vernoemd worden. Dit is opnieuw ‘Delta Groove Music’ op zijn best! 

“ A rotating line-up of some of the blues’ finest musicians bring songs, that alternate between rollicking, partying jumps and shuffles, to the deepest of blues! A demonstration of their robust musical prowess & understated taste... “ 

Eric Schuurmans

 

Album tracks: 1”Let’s Get High” [Grant Jones] - 2”Blues Won’t Let Me Take My Rest” - 3”I’m In Love Again” [Antoine Domino / Dave Bartholomew] - 4”Ramblin’ On My Mind” [Robert Johnson] - 5”Worried Life Blues” [Maceo Werriweather] - 6”They Raided The Joint” [Joe Eldridge / Aristine Jackson / Oran Page] - 7”Ride With Your Daddy Tonight” [Scott Moore] - 8”Trouble Blues” [Lowell Fulson] - 9”I’m Gonna Miss You” - 10”That Ain’t Right” [John Brim] - 11”Can’t Afford To Do It” [Ernest Lawler] - 12”Boogie Woogie Ball” [James Y. Jones] - 13”Honey Don’t Let Me Go” [Ewart Abner Jr. / Jimmy Reed] - 14”She Don’t Move Me No More” [Riley King] – Songs by Henry Gray unless [noted]

Line-up:
Henry Gray: piano, vocals (1-3,6,8,9,11-14)
Bob Corritore: harmonica
Robert Lockwood Jr.: guitar, vocals (4)
John Brim: guitar, vocals (10)
Doug James: tenor & baritone sax (3)
Vocals : Nappy Brown (5), Tail Dragger (12)
Guitar : Dave Riley & vocals (7), Bob Margolin (2,8,14), Johnny Rapp (2-6,8-10,13,14), Kid Ramos (5,6), Big Jon Atkinson: drums (10), guitar (11), Little Frank (1), Kirk Fletcher (12), Chris James (7,12), Danny Michel (11)
Bass : Pops MacFarlane (8), Paul Thomas (2,3,6,9,13,14), Kedar Roy (5), Patrick Rynn (12), Mario Moreno (4), Troy Sandow (10,11), Yahni Riley (7)
Drums : Willie “Big Eyes” Smith: drums, backing cocals (1), Chico Chism (2-4,6,8,14), Brian Fahey (11,12), Steve Cushing (9,13), Eddie Kobek (7), June Core (5), Bob Stroger: bass, backing vocals (1)

Discography Henry Gray (selection):
1990 : “Louisiana Swamp Blues, Vol. 2” - Wolf Records
1999 : “Blues Won't Let Me Take My Rest” - Lucky Cat Records
2000 : “Don't Start That Stuff” - Last Call Records
2001 : “Henry Gray Plays Chicago Blues” - Hightone Records
2001 : “Watch Yourself” Feat: Lil' Buck Sinegal - Lucky Cat Records
2003 : “Henry Gray & the Cats: Live in Paris” (CD/DVD) - Lucky Cat Records
2004 : “The Blues Of Henry Gray & Cousin Joe” - Storyville Records
2009 : “Times Are Gettin Hard” - Lucky Cat Productions
2015 : ”Vol. 1: Blues Won’t Let Me Take My Rest” with Bob Corritore

Discography Bob Corritore:
1999: “All Star Blues Sessions” – various artists
2007: “Travelin’ The Dirt Road” – with Dave Riley
2009: “Lucky To Be Living” – with Dave Riley
2010: “Harmonica Blues” – various artists
2012: “Long Time friends In The Blues” – with Tail Dragger
2013: “Knockin’ Around These Blues” – with John Primer
2014: ”Taboo” – with Jimmie Vaughan, Jr Watson, Fred Kaplan, Papa John Defrancesco, Doug James, Kedar Roy, Richard Innes, Brian Fahey, Dowell Davis & Todd Chuba

Artiest info
   
 

Label: City Hall Records /  Delta Groove Music

video