CHRISTOPHER PAUL STELLING – LABOR AGAINST WASTE

Twee jaar geleden had ik het genoegen de vorige plaat van deze New Yorker te mogen fileren en dat werd toen noch min noch meer een lofzang op een man en zijn gitaar: hij blies ons zowat omver met zijn gitaarspel, zijn heel bijzondere stem en met de kwaliteit van zijn liedjes. Sindsdien hadden we ook de gelegenheid de man aan het werk te zien en hij bleek live nog straffer dan op plaat, voor zover dat mogelijk is.

Nu is er dus alweer een nieuwe plaat en ik vrees dat mijn lofzang zal moeten blijven duren, want ook deze nieuwe is er eentje om in te lijsten. Tien nieuwe songs, in de setting die we onderhand kennen: man en gitaar, met heel af en toe een versierinkje op harmonica of met een schaarse duetzang van -alweer- Julia Christgau, maar voor de gelegenheid ook voor één keertje met een fullforce band (op “Horse”).

De thema's zijn ook vintage Stelling: de man zingt over de Mens en de Wereld. En over de Mens die zijn plaats zoekt in de Wereld. Dat gaat van kruipend op de knieën tot te neer geslagen en gekwetst, van diep ongelukkig tot trachtend zich op te richten.

Stelling is een verhalenverteller en met de beeldspraak die hij hanteert, wordt hij zelfs een parabelenverteller. Dat levert dus alweer een schare songs op, waarvoor je moet gaan zitten en waarnaar je alleen maar moet luisteren: de mens voelt zich maar zelden thuis in zijn omgeving. Die omgeving, alias “De Wereld” beleeft niet haar vrolijkste tijden en dus is het leven geen pretje, maar de Mens is pas echt Mens, als hij, omwille van die omstandigheden, probeert zich op te richten en zijn leven zin probeert te geven.

De songtitels spreken eigenlijk voor zich: “Warm Enemy”, “Revenge”, “Scarecrow”,”Death of Influence”, “Dear Beast”....het zijn maar enkele voorbeelden, maar ze geven duidelijk de richting aan waarin je de songs moet situeren. Stalling is, zo denk ik, op het toppunt van zijn kunnen. Hij leunt qua melodieën bij een Leonard Cohen aan, qua teksten hoor ik dingen die door Dylan geschreven hadden kunnen zijn, qua gitaarspel is dit de jonge John Fahey en als geheel is dit simpelweg één van de belangrijkste songschrijvers van zijn generatie. Ik zou 'm op grond van deze plaat op de hoogte van iemand als Tom Russell durven plaatsen. Die zit natuurlijk meer in de country en “klassieke” Americana, maar intrinsiek zijn de songs van Stelling minstens even sterk.

Ik merk dat de man vorig weekend in de buurt was. En deze keer wist ik nergens van. Maar niet getreurd: de plaat maakt veel goed en jawel, er is alweer een kandidaat bij voor de eindejaarslijstjes.

(Dani Heyvaert)

 

Artiest info
Website  
 

Label: ANTI

video