TROY REDFERN BAND - BACKDOOR HOODOO

 


Troy Redfern groeide op aan de grens met Wales in de schaduw van Hergest Ridge en begon op twaalf jarige leeftijd gitaar te spelen, nadat hij de 'Johnny Be Good' scene zag in de film 'Back To The future'. Al vrij vroeg ontdekte hij de mogelijkheden van de slide gitaar dankzij Son House en Hound Dog Taylor. Maar niet alleen deze oude blues legendes wisten Troy te raken, hij bewonderde ook het werk van Frank Zappa en Captain Beefheart. In zijn eerste vormende jaren in de muziek, speelde, schreef en trad hij veel op met Joe Gooch ( De vervanger van Alvin Lee bij Ten Years After) in het grensstadje Kingston in Herefordshire. In 2008 bouwde Troy zijn eigen studio. In die tijd begon hij ook met het schrijven en experimenteren van elektrische muziek met die varieerden van rechtdoor blues tot roots gebaseerde avant garde muziekstijlen. Uit dat materiaal kwamen twee albums, namelijk 'Werewolf Etiquette' en 'Playing With Fire'. In het begin van 2013 besloot Troy een band op te richten onder zijn eigen naam, zodat hij dat nieuwe werk ook live kon brengen. Het eerste lid van die band was bassist Stuart McDonald. Troy had in het verleden al wel eens samen met hem op een podium gestaan en ze hadden allebei de verbondenheid met de blues muziek. Alex Bridge was de volgende man en zou plaats nemen achter het drumstel. De Troy Redfern Band was geboren. Na wat repeteren begonnen ze eind 2013 op te treden. Zo stonden ze al op het prestigieuze Telegraph Hay Festival. In de Uk blues media kregen ze veel positieve recensies. Nu is er dan de release van Troy's derde album 'Backdoor Hoodoo'. Het album bevat dertien intense, rauwe rockende songs vol met expressieve solo's op de slide gitaar. Alle nummers zijn door Troy geschreven en hij stond ook in voor de opnames en is tevens de producer van 'Backdoor Hoodoo'. Het rare is dat in de UK dit album verscheen onder de naam 'Independent'.

Vanaf de eerste track 'It Stacks' hoor je waar de muziek van Troy Redfern voor staat. De voort stuwende song raast als een TGV en zit boordevol vette slide. De hoge snelheidstrein heeft weinig haltes en zo is het ook op 'Backdoor Hoodoo'. Na 'It Stacks' raast Troy verder met 'The Other Site'. Erg sterk drum en bas werk vormen de stevige en nodige fundamenten waarop de frontman volledig loss kan gaan. Daarna stokt het tempo, maar spijtig genoeg ook de kwaliteit. In de slow slide blues 'Salvation' hoor je dat de stem van Redfern niet zijn grootste kwaliteit is, gelukkig maakt Troy er nog wat leuks van met zijn knappe gedreven solo. Een mix van boogie blues en rockabilly, zo kan je het best 'Wildfire' omschrijven. Instrumentaal geven de drie muzikanten hier top werk af. De beukende baslijnen van Stuart McDonald vermengd met het strakke en beestige slagwerk van Alex Bridge en de vervormde gitaarklanken en flitsende riffs van frontman Redfern maken van 'Wildfire' een erg genietbaar nummer. De drie muzikanten leveren elk apart ook klasse werk af in 'What Goes Around' , maar het komt niet tot één sterk geheel. De flitsende en verscheurende gitaar solo geeft de song toch nog een extra positieve toets. Heel mooi opgebouwd is de broeierige langzame blues 'War Cry'. Niets laat in het rustige begin van dit nummer vermoeden dat de band zo fel tekeer zal gaan. Instrumentaal klopt hier alles, dreigende drums, pompende baslijnen en een onheilspellende, maar o zo lekker klinkende gitaar. De titel song 'Backdoor Hoodoo' is voor mij het beste nummer op het album en daar heeft het indrukwekkende blaas en zuigwerk van Ray Wetherill op de bluesharp heel veel mee te maken. Samen met de heel ruige slide gitaar geeft het dit dirty bluesrock nummer een heel rauwe sound, die ik erg graag hoor. Dit is ook één van de nummers waar de stem van Troy erg goed overkomt. Dat Redfern nog steeds oor heeft voor de oorspronkelijke akoestische roots blues krijgen we te horen in 'Lamb Of Zion'. Met 'Back Home' gaat het trio terug de boogie bluesrock weg op en Alex Bridge laat ons nog maar eens genieten van zijn vakkundig slagwerk. 'Running With Ghosts' is wat rommelig en onsamenhangend. Het langste nummer, meer dan acht minuten, op 'Backdoor Hoodoo' is de afsluiter 'Survive'. Alex Bridge begint en eindigt de song solo met dezelfde strakke drum riff. Daar tussen krijgen we strakke bluesrock met veel gitaar werk dat me soms doet denken aan Pink Floyd. Er staan nog twee bonus tracks op het album. De eerste is het vloeiende 'Cold Day In Hell'. Dit extra nummer met imponerende slide gitaar is één van de betere songs op 'Backdoor Hoodoo'. 'Het tweede 'This Raging Heart' heeft hetzelfde gebrek als 'Running With Ghosts', namelijk rommelig en onsamenhangend.

De liefhebbers van ruige en vette slide gaan met 'Backdoor Hoodoo' van de Troy Redfern Band zeker aan hun trekken komen. Persoonlijk vind ik dat er prachtige nummers op het album staan, maar ze zijn alle dertien niet van hetzelfde niveau. Zowel Troy Redfern, Stuart McDonald en Alex Bridge zijn uitmuntende muzikanten en ik heb erg genoten van hun instrumentale virtuositeit. De titelsong 'Backdoor Hoodoo' is een echte parel, mede door het werk op de bluesharp van Ray Weatherill. Ik denk dat deze man ook nog op een paar andere nummers een stevige en positieve inbreng had kunnen leveren. Live gaan we dit trio nog niet dadelijk kunnen bewonderen, want er staan momenteel alleen maar optredens in het United Kingdom op het programma.

Walter Vanheuckelom

Releasedatum: 17 juli 2015

 

BAND:
Troy Redfern : Zang en gitaar
Stuart McDonald ; Bas
Alex Bridge : Drums
Ray Weatherill : Harmonica op Backdoor Hoodoo

TRACKS:
1. It stacks 4.09
2. The other side 3.51
3. Salvation 6.18
4. Wildfire 3.31
5. What goes around 4.42
6. War cry 6.18
7. Backdoor hoodoo 4.18
8. Lamb of Zion 2.01
9. Back home 3.35
10. Running with ghosts 4.50
11. Survive 8.02
12. Cold day in hell 3.29
13. This raging heart 5.31

Artiest info
Website  
 

Label: Blues Boulevard Records.

video