THE RUBBER KNIFE GANG – BROKEN LINES

Dit drietal uit Cincinnati, Ohio, is inmiddels aan zijn derde plaat toe en, wat ons betreft, is dit de grote stap voorwaarts. Waar je op het debuut “A Rubber Knife Life” uit 2008 de opvolger “Driving On” uit 2010 nog kon spreken over een beloftevolle nieuwe band, bewijzen de heren dat ze er nu volledig staan. Ze beheersen hun instrumenten perfect, ze kunnen heerlijk samenspelen en -zingen en vooral: de songs die ze de voorbije twee jaar bijeenschreven en die dus de kern van deze nieuwe plaat zijn, hebben flink wat diepgang.

De titel van de plaat verwijst naar de dingen die de bandleden verbinden, hen tot een groep maken, maar ook wel eens overkop kunnen gaan. Is dat niet waar het in Het Leven over gaat: relaties maken mensen en kunnen weleens slecht aflopen, met verbroken verbindingen tot gevolg. Niks is echter voor altijd onherstelbaar en de bandleden beschrijven in deze twaalf nieuwe songs de processen in beide richtingen: het verval en het herstel. Zo gaat “Draw The Line” over hoe je na een breuk de draad weer kunt oppakken, zonder dat je echt vergeeft wat de ander je aandeed. Hoe je dus leert om te gaan met de ander, die je serieus gekwetst heet, zonder dat je hem vergeeft wat hij/zij deed, maar hem/haar wel probeert te accepteren met dat rugzakje vol onhebbelijkheid. Mooie song. Sommige tunes zijn er gewoon om op te dansen en vrolijk te zijn, andere zijn meer introspectief, enfin, in twaals nummers krijg je een hele scala aan menselijkheid geserveerd, verpakt als 49 minuten heel esthetisch verantwoorde muziek-met-inhoud.

Ik ga hier geen opsomming geven van de songtitels, maar er wel enkele vermelden, die ik cruciaal vind: opener “Bringing Rain” is een soort showcasesong, waarin de bandleden naar hartenlust hun muzikale en vocale kunnen etaleren. Zo hebben ze met een je aandacht vast en kunnen ze de lijn doortrekken met het wat klassiek aandoende “Siren Serenade”: knappe vocalen, virtuoos gespeelde instrumentale intermezzo's en al bij al een soort signature song. De titeltrack vind ik dan weer aantrekkelijk omwille van de tempowisselingen en de fijne, fragiele melodie. Tweede echt hoogtepunt van de plaat is het lichtjes Oosters aandoende “House On Fire”, waarin de melodie met ongewone toonladders wordt gespeeld en gezongen. Een beetje weg van de terts/quint/septiem/none-aanpak die onze vocalisten doorgaans gebruiken, maar niettemin -of net daarom- een van de blijvers van deze plaat, waarvan ook de afsluiter, het als “demo” omschreven “Hard Driving Rain” bijzondere aandacht verdient, omdat het het sluitstuk is van een volledig plaatje, dat leest als:”trio vindt zichzelf opnieuw uit en komt naar buiten als een gelouterde, gerijpte, tot volle wasdom gekomen band, die technisch l alles in huis had, maar nu ook echt sterke songs heeft bijeengeschreven, zodat ze stilaan onderweg zijn naar een echt perfecte plaat”. Hoe dat live allemaal klinkt, kunnen we binnenkort met eigen oren en ogen gaan vaststellen. Dat ik er nu al naar uitkijk, zegt u misschien niks, maar mij des te meer. Heel knappe plaat, dus!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

CD Baby

video