BLACKBURN - BROTHERS IN THIS WORLD

Deze Canadese blues-en funkformatie uit Toronto bestaat reeds een kleine twintig jaar en hadden al vlug een hechte groep fans rondom zich verzameld, die vielen voor hun funky eigenzinnige sound: een originele combinatie van soul, funk en blues. Hun debuut, dat verscheen in 2009 en de toepasselijke titel "Brotherhood" meekreeg maakte die titel ook helemaal waar, want de band bestaat namelijk uit de broers Duane, Brooke, Robert en Cory Blackburn. De broers zijn zonen van Bobby Dean Blackburn, een bekende in de R&B scène in Toronto in de jaren 60. Het album bevatte voor de helft covers,  maar dan in een meer funky jasje. Al snel echter wisten de broers Duane en Brooke, die samen een belangrijke deel van het groepsgeluid bepalen dat ze tot meer in staat waren dan wat covers brengen en daar hun eigen herkenbare stempel op drukken. Langzamerhand begonnen beiden met de hulp van de andere groepsleden aan het schrijven van eigen materiaal. Dat ze hierin volledig geslaagd zijn is dan ook te horen op hun nieuwste album "Brothers In This World", waarop ook bijdragen zijn van een aantal bassisten, o.a. Andrew Stewart, Colin Barrett, Howard en Mark Ayee . En als de blazers Ted Peters (trombone), Elena Kapeleris of Steve Kennedy (tenor sax), Alexander Brown (trumpet) en Geoff Bornes (alto) hun laten horen hebben we een bijzonder prettige blues- en funkplaat, die interessant genoeg is om naar te luisteren. Beslist geen album vol met blues-nummers die je al honderden keren gehoord hebt.

"Brothers In This World" explodeert met sensationele funky blues-aangedreven songs. Naast B.B. King‘s "When I Sing The Blues", dat hier eerder eigentijds wordt gebracht, zijn de 13 andere songs eigen geschreven songs die stuk voor stuk voltreffers zijn. Het viertal vliegt er al meteen in met de opener "My Train", een a capella gebracht nummer, waarbij we meteen al verrast zijn door de aangename stem van Duane Blackburn. Broer Brooke neemt slechts in drie songs de leadvocals over, maar dit is eveneens genieten. Als songs "Good Woman", "Holla Back", "Walking In New, New Orleans", "Hey Hey" en "White Lightning" in de live set van de band ook kunnen rekenen op deze blazers zullen het zeker toppers worden en de dansvloer doen bruisen. Blackburn klinkt niet zo intens funky als the Meters, maar hun bluesy, vaak in N'awlins stijl gebrachte songs brengen genoeg afwisseling om het voor de luisteraar interessant te houden. Hun luchtige, swingende grooves zijn besmettelijk op hun eigen manier. Een album niet te missen dus.

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Electro-Fi Records
Distr.: Parsifal

video