GILL LANDRY - GILL LANDRY

Sinds het uitstekende "Ballad of Lawless Soirez" (2007) en "Piety & Desire" (2010) weten we dat Gill Landry, één van de blikvangers is van het onstuimige feestorkest Old Crow Medicine Show, waarmee hij afgelopen jaar het album "Remedy" uitbracht en onlangs nog een Grammy met deze band won. Momenteel neemt de band een adempauze en dat betekent dat de afzonderlijke leden even voor zichzelf mogen spelen. Voor Landry betekent dat een nieuw solo-album. Verder hoeven we dit keer dus geen woorden aan vuil te maken over Old Crow Medicine Show,  wat de mogelijkheid biedt om direct alle aandacht op de naar hemzelf vernoemde plaat te richten, meteen ook zijn debuut voor ATO records.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Dit nieuwe album is Landry’s beste plaat tot dusver, wat gezien het behoorlijk hoge niveau van zijn twee voorgangers best een bijzondere prestatie genoemd mag worden. Ook op dit album beperkt Gill Landry zich weer niet tot een bepaald genre, maar maakt hij Americana in de breedste zin van het woord. Deze plaat laat zich hierdoor beluisteren als een fascinerende muzikale tijdreis door het Amerikaanse muzikale landschap. Het is eerder een persoonlijke reis geworden, muzikaal en qua teksten, waarin liefdesverdriet bovenaan staat. De karakters in de songs - sommige van levende, andere van overleden personen - zijn Landry's eigen ervaringen. Sommige zijn heel specifiek, anderen relateren aan een breed scala van zowel goede als slechte personen die hij de afgelopen jaren ontmoette . Gill Landry doet hierbij zijn uiterste best om authentiek te klinken, maar deze nieuwe plaat is tegelijkertijd voorzien van allerlei eigentijdse accenten wat de muziek op deze plaat zowel tijdloos als urgent maakt.

Gill Landry laat zich op zijn nieuwe plaat bijstaan door flink wat getalenteerde muzikanten. Aan het projekt is meegewerkt door o.a. Robert Ellis en Nick Etwell van Mumford & Son, en zingt Landry samen met de Britse folkzangeres Laura Marling het duet "Take This Body", een smeekbede om meer dan zomaar een vluchtige omhelzing. Dit nummer wordt door haar gastoptreden werkelijk naar een hoger plan getild. Landry heeft 10 nummers, meestal sobere songs bijna geheel in zijn eigen appartement opgenomen. Dat levert een album op dat in niets te vergelijken is met zijn gebruikelijke werk met Old Crow maar toch meteen intiem en vertrouwd voelt. Qua thematiek laat het album geen ruimte voor twijfel. Landry heeft het nodige liefdesverdriet van zich af te zingen en doet dat op een ingehouden en vaak aangrijpende manier. Uit Landry's teksten spreekt hier vooral berusting, al kan hij af en toe ook verbitterd klinken. Een regel als "I tried to exalt you as you crucified me" (uit Emily) laat aan duidelijkheid niets te wensen over, maar daar tegenover staat bijvoorbeeld de sleutelregel uit de single Just Like You: "Sometimes the only thing that carries me on is knowing someone just like you is alive".  Dit nieuwe album is dan ook in tekstueel opzicht een sombere plaat, het geeft de plaat een indringende lading die de impact van de songs alleen maar ten goede komt.

Track die evenmin onvermeld mag blijven is "Fennario", compleet met mariachi-trompetten en -gitaren. Met dergelijke uitstapjes houdt Landry de melancholieke sfeer van het album mooi in evenwicht. Zeker als die trompetten vervolgens ook terugkomen in het prijsnummer "Lost Love", dat de essentie van het album in nog geen drie minuten weet te vangen. Wat niet wegneemt dat je het gewoon in zijn geheel moet beluisteren. Gill Landry maakte al twee hele goede platen, maar zet nu met dit titelloze album een volgende stap, een stap die aanvoelt als een sprong. Landry's nieuwe album is in alle opzichten een briljante plaat, die behoort tot het beste dat de Americana momenteel te bieden heeft.

 

Artiest info
Website  
 

Label: ATO
Distr.: PIAS

video