SEAN TAYLOR – THE ONLY GOOD ADDICTION IS LOVE

Misschien is zijn naam niet overdreven onderscheidend, maar muzikaal is hij dat wel degelijk. Om dan maar meteen met de deur in huis te vallen: Sean Taylor maakt behoorlijk ingetogen singer-songwriter muziek, die direct een verpletterende indruk maakt en vervolgens alleen maar mooier wordt. Sean Taylor is werkelijk een stuk interessanter dan de meeste mannelijke singer-songwriters die ik de laatste jaren heb onthaald als de smaakmakers. De 31 jarige Taylor is een singer-songwriter met Ierse roots maar woont inmiddels een groot deel van zijn leven in het noorden van Londen. Hij maakt al bijna tien jaar platen, waarvan ik er aardig wat in mijn bezit heb, en ik luister er eerlijk gezegd veel naar. En met zijn nieuwste album "The Only Good Addiction Is Love" is het eerlijk gezegd niet anders, want wat ben ik weer aardig verknocht geraakt aan deze zevende plaat van Sean Taylor.  Zijn debuutalbum "Corrugations" (2006) ontving vele positieve reacties vanuit de hele muziekindustrie, maar het album "Angels" uit 2007 betekende voor hem zijn definitieve doorbraak en leverde hem optredens op in zalen en op festivals doorheen heel Europa. Zijn derde album "Calcutta Grove" (2009) en met de opvolger "Walk With Me" uit 2010 overtrof Sean nog eens de toch al hoog gespannen verwachtingen.

Waar zijn vroegere opnames eerst gebeurden in zijn thuishaven Londen, daarna in Dublin, de thuisbasis van zijn grootouders, koos Sean voor zijn voorgangers "Love Against Death" (2012) en "Chase the Night" (2013) voor Austin, Texas. Aldaar opgenomen en geproduceerd door Mark Hallman (Carole King, Ani Difranco, Eliza Gilkyson, Slaid Cleaves) is er in vergelijking met zijn vroegere werk een wezenlijk verschil in het geluid. Er is ruimte en tempo, een uitbundigheid en zelfvertrouwen, en dit tilt inderdaad de songs naar een hoger niveau. Dit geldt ook voor zijn nieuwste album "The Only Good Addiction Is Love", dat dus wederom in Austin is gemaakt, maar waarbij Mark Hallman naast het producen ook soms te horen is op bas, drums, gitaren, Hammond orgel, piano en backing vocals. Verder zijn er minimale bijdragen van een aantal gasten zoals Danny Thompson (John Martyn, Nick Drake, Pentangle, Darrell Scott) op contrabas in de songs "Rothko", dat een hommage is aan de abstracte schilder Mark Rothko en "MoMa" (Museum Of Modern Art in New York), dat over een museum gaat waar hij zijn inspiratie vond om dit nummer te schrijven. Andere bijdrage is er van violiste Hana Piranha in "Les Rouges Et Les Noirs", dat geïnspireerd is op het bekende schilderij van Paul Klee en in de titeltrack "The Only Good Addiction Is Love", dat een uitspraak is van de voormalige president van Uruguay, Jose ‘Pepe’ Mujica, en waar hij in deze song de vraag stelt: "I asked Leonard Cohen what should I do, I’m still waiting for an answer and he’s singing the blues". Samen vier songs die niet alleen buitengewoon afwisselend zijn, maar ook stuk voor stuk van een zeer hoog niveau zijn.

Waar Sean Taylor op zijn vorige albums ons meeneemt door zijn geboortestad, met tal van prachtige liefdesliedjes en meer stevige maatschappijkritische songs, liet hij zich nu veelal inspireren door zowel schilderkunst als literatuur. Want "Desolation Angels" is dan weer een ode aan de gelijknamige novelle van Jack Kerouac, de inspiratie die hij vond bij de bekende Spaanse dichter Federico Garcia Lorca, leverde het instrumentale en Spaans getinte "Lorca" op en "Tienes Mi Alma En Tus Manos" is dan weer afkomstig van de Don Winslow novelle The Power Of The Dog. Allemaal songs die zich na een paar keer horen in het geheugen hebben genesteld en zich vervolgens niet zomaar laten verwijderen. Sean's meest romantische visie, is te horen in het sensuele "Flesh And Mind". Zichzelf begeleidend met hypnotiserende gitaarspel, versterkt met piano en zijn beklijvende zang is dit werkelijk genieten. Het album groeit zelfs nog een aardig tijdje door, tot hij met "The White Birds", een op muziek gezet gedicht van William Butler Yeats, dit album met verve afsluit. De 11 songs komen op een traag ritme voorbij waardoor de teksten blijven hangen, en zijn fluisterende zang is veelzijdig genoeg om deze verhalen met een scala van emoties over te brengen op de luisteraar. We kunnen deze plaat best kunnen omschrijven als een klassieker in het singer-songwriter genre. Maar laat zeker horen dat Taylor, zowel in vocaal als compositorisch opzicht behoort tot het beste dat de Britse folk momenteel te bieden heeft. Met "The Only Good Addiction Is Love" weet Sean Taylor als een gepassioneerd en enorm getalenteerde hedendaagse singer - songwriter erg te verrassen en levert hij een plaat af die net als al zijn voorgangers, iedere muziekliefhebber moet horen.

 

3/10 NEDERWEERT - THEATERBOERDERIJ BOEKET
4/10 FRIESCHEPALEN -  MA KELLY’S
25/10 CUIJK -   SCHOUWBURG (SUPPORTING ERIC BIBB)

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Info: Broere Promotion

video