ADVENTURES IN BLUESLAND – THE AMERICAN DREAM

Adventures In Bluesland is de schuilnaam waarachter Phil Gammage en companen schuilgaan. Phil is een oude rot in het vak die in de jaren 90 al enkele platen maakte op het Blue Rose label. Hij is een Texaan die al ettelijke jaren verkaste naar New York. Enkele jaren geleden begon hij in trio vorm maar al gauw breidde de groep uit. Na het verschijnen van de eerste plaat “Adventures In Bluesland” gingen ze voort onder die naam. De groep bestaat nu uit 5 leden die ooit werkten bij groten als David Bowie, John Cale, Melissa Etheridge. Daarnaast tourden ze vrijwel continu. Op de cd staan 11 songs, waarbij 2 covers.  De sterkste troef van de geoliede band is de stem van Phil. Deze doet me denken aan William Elliot Whitmore, met zo’n grawl in de stem die een donkere kerkhofsfeer oproept.

De plaat gaat van start met een beheerste intro om dan een woestijnsfeer te creëren die uit een Tarantino film kon komen. Een stem uit een doodskist, een harmonica die zachtjes dreigt en een steel gitaar die maken dat Blind Lemon Jefferson’s “One Kind Favor” een knap begin is. Daarna gaan ze verder met een huppelend ritme dat de “Creepy In The Woods” tekst laat contrasteren met de muziek. Hoewel de stem van Phil dan weer donker klinkt.  “ Float And Sting” is een vlotte song die op de radio kan, retro aanvoelt door de productie. In deze song stelen de gitaar en vooral de sax de hoofdrol. Zeker ook het vermelden waard is “I”m Drifting” waar wederom de sax een mooie solo geeft en het samenspel van orgel en gitaar voor het nodige piment zorgen. De song doet wat denken aan de garage rock van de jaren 60.

Lekker swingend zijn ze op hun best. De boogie in “Booze, Blues & New Tattoos”  zou zo op een verzamelcd van Dr. Boogie gekund hebben. Het iets langere “Watching The Traffic Flow” is een van de mindere nummers: trage, spaarzame begeleiding, parlando zang, weinig catchy hoewel de harmonica mooi soleert. Het harmonicaspel van Phil is vanaf het begin van “Our Lucky Day” om duimen en vingers af te likken. De vaart blijft in de plaat zitten met “Feel The Music”, vooruit geblazen door de sax, dat live zeker een topper moet zijn. Een gevoel dat je wel krijgt bij heel deze plaat: live moeten deze mannen een feest zijn om mee te maken. Hierbij denk ik aan The Blasters met Lee Allen (ooit een legendarisch concert van gezien op Marktrock Leuven).

De tweede cover van de plaat is ook een nummer uit het begin van vorige eeuw; “Last Kind Word Blues”, oorspronkelijk van Geeshie. Wiley. Gezien het onderwerp is de “dodensfeer” zeer passend bij Phil’s stem en zang. Afsluiters van de plaat zijn de stevige blues “Walk On The Beach” met knappe sax en “Come To Me”  dat het midden houdt tussen Mavericks en Tex Mex.

Ik kan enkel besluiten dat dit een goede plaat is die menig lezer van deze website moet kunnen aanspreken. De muziek is simpel, je hebt regelmatig het gevoel dit al eerder gehoord te hebben maar toch klinkt het apart. Ik ben er echt benieuwd naar hoe die mannen het live doen maar volgens mij is een concert van deze mannen een (dans) feest. Als je regelmatig een BBQ gaat houden dan is deze plaat de ideale muziek om deze op te vrolijken.

(Lisael)

Artiest info
Website  
 

Label: World Wide Vibe Records