BALSAMO DEIGHTON – UNFOLDING

Zo'n kleine dertig jaar geleden, toen ik wel bijna wekelijks ergens aan de slag was om mensen en hun party’s op te vrolijken, had ik de gewoonte mijn set 's nachts af te sluiten met een nummer van The Deighton Family. Hun “Wonderful Tonight” had volgens mij alles om de voorbije dag in te pakken en te slapen te leggen. Eén van de leden van die Deighton Family was Rosalie Deighton, die, toen haar familie dat nummer opnam, niet veel ouder dan elf of twaalf geweest kan zijn geweest.

Later kwam ik Rosalie nog tegen op de plaat “Intuition”, die ze maakte met Kate Rusby en Katherine Roberts, maar vanaf dan verloor ik haar een beetje uit het oog. Steve Balsamo ken ik dan weer van bij The Storys, een band die een drietal heel succesvolle platen opnam en die wereldwijd toerde in de sporen van Joe Cocker en Elton John. Blijkbaar ontmoetten beiden elkaar voor het eerst in de studio, toen ze, ruim tien jaar geleden, allebei aan hun solodebuut aan het werken waren. Ze ontdekten al snel dat ze een passie deelden voor veel dezelfde muziekjes en na een paar optredens samen, besloten ze dat hun stemmen wel heel goed bij elkaar pasten. Van het ene kwam dus het andere en deze plaat is het debuut van het stel als duo.

Twaalf songs staan er op, en die kunnen het best onder de noemer “rootsy pop” gecatalogeerd worden: vlotte, goed in het oor liggende melodieën, die de nadruk op harmonie tussen de beider stemmen leggen. Aan de tekstuele kant zijn het vooral de menselijke relaties, romantisch of niet, die in de kijker staan. Dat resulteert in een erg vlot wegluisterende, radiovriendelijke plaat, met helaas een tikketltje te weinig nummers voor de eeuwigheid. De klank is erg gepolijst, wat meteen het popgehalte iets te zeer de hoogte in drijft, terwijl precies de meer rootsy nummers de meeste aandacht waard zijn. Denk aan het verschil tussen Indigo Girls en Sixpence None The Richer: beide heel beluisterbaar, maar als je dingen moet onthouden, zal “Closer to Fine” je allicht langer bijblijven dan “Kiss Me”.

Nochtans zitten er ook momenten van heel grote schoonheid in deze plaat. Neem nu “Run Back To Your Life”, waarin de schaduwen van Gram en Emmylou nadrukkelijk aanwezig zijn. Of neem het afsluitende duo “The Four Walls”, dat simpelweg een Indigo Girls-song voor één man en één vrouw is en de titeltrack, voor mij de absolute topper van de plaat. Dat zijn beide songs, waar je ook over tien jaar nog met plezier naar terug zult grijpen. Samengevat: leuke plaat, die wat weifelend start en sterk eindigt. Helemaal abnormaal is dat niet: de formule moet nog wat uitgeklaard en uitgepuurd worden, maar dat er veel potentieel in zit, mag nu al wel heel duidelijk zijn. Dat doet ons nu al uitkijken naar de opvolger, waarvan ik me nu al kan voorstellen dat hij niet meer op twee benen zal hinken.

(Dani Heyvaert)

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: earMUSIC
Distr.: V2

video