IDLEWHEEL – LIVE AT MORNING STAR

Als u vandaag pas voor het eerst iets over Idlewheel verneemt, dan heeft u brute pech. Immers, het duo Jack Sundrud (u kan 'm kennen van bij Poco) en Craig Bickhardt (hij heeft een paar heerlijke soloplaten waar u dringend naar op zoek moet), is met deze liveplaat al aan zijn vierde schijf toe, al moet ik toegeven dat daar twee ep's bij zitten. In elk geval, wat u vooraf moet weten, is dat we hier te maken hebben met twee excellente songwriters, die in Idlewheel het ideale vehikel gevonden hebben om hun beider liedjes te laten horen aan het publiek dat daarvoor open staat. Heel vaak doen ze dat onder de vorm van song swapping avonden: ze spelen elkaar wat voor en leren van elkaar. Sundrud en Bickhardt hebben beiden wel een flink palmares als songschrijver en dat legt meteen uit waarom het zo'n genot en een genoegen is om naar deze liveplaat te kunnen luisteren: deze heren beheersen hun songs tot in de details, ze voelen elkaars teksten en melodieën vlekkeloos aan en hun stemmen draaien heel fraai rond elkaar heen.

Op deze live registratie vinden we er zo elf en die zijn, zondermeer, alle elf raak. Geef deze beide heren om het even welk onderwerp én een uur de tijd om daar een song over te schrijven en ze doén dat. Natuurlijk zijn relaties, vriendschappen, verlangen en afgewezen worden, net als bij andere songwriters, geliefkoosde thema's, maar de grijze haren van beide heren en de levensloop die daarmee gepaard is gegaan, maakt dat ze een haast onuitputtelijke bron van inspiratie hebben om hun liedjes aan op te hangen. Zo zijn er op deze plaat songs, die over onbeantwoorde liefde (“So Bad”) handelen, maar evengoed kan het gaan over een vrouw, die een beetje naast haar schoenen gaat lopen en die denkt dat ze 't middelpunt van de wereld is (“Pebble in My Shoe”) of over een tot mislukken gedoemde date, waarop de vrouw de man bij de eerste ontmoeting al onmiddellijk naar “af” stuurt en hij denkt daar onderuit te kunnen komen, door zich tot de Sokratische Dialoog te wenden, in de hoop dat hij daarmee het tij nog kan keren (“It Must Be Love”).”Father's day” gaat dan weer over wat een vader allemaal kan betekenen, van het meest triviale, zoals de inwijding in het baseball of auto's, maar evengoed hoe je met meisjes (niet) moet omgaan, terwijl “WeWere Only Young Once” terugblikt op de beeldenstormer die je was, toen je nog jong was en “Thrive” ziet de heren diep graven en blij zijn dat ze leven. Tevreden achterom kijken, zoiets moet het zijn.

De plaat blinkt uit in eenvoud: twee gitaren, twee stemmen, heel af en toe wat percussie (van Tommie Geddes) en elf songs, meer hebben deze door de wol geverfde heren niet nodig om je drie kwartier heerlijk amusement te bezorgen. Alles, maar dan ook werkelijk alles klopt aan deze plaat: je hoort hoezeer beiden zich amuseren bij songwissels en zij slagen erin dat plezier over te brengen op de luisteraar. Dat kom je niet zo vaak tegen en dus kan ik niet anders dan deze plaat van harte aanbevelen aan al wie de song en het verhaal erachter een warm hart toedraagt.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

CD Baby

video