MATT FLINNER TRIO – TRAVELING ROOTS

Het kan allerminst toeval genoemd worden, dat ook de nieuwe CD van Matt Flinner, het godenkind op mandoline, alweer op Compass Records uitkomt: dat is namelijk al jaren het Huis van Vertrouwen voor alle akoestische, aan folk gelinkte genres uit de USA. Deze nieuwe is eigenlijk het derde deel in een reeks waarvan nog niet geweten is hoeveel volumes ze zal bevatten, maar die een kleine tien jaar geleden startte met “Music du Jour”. Na een paar jaar experimenteren met het principe, kwam de gelijknamige plaat er in 2009. Wat was dat principe? Heel simpel voor getalenteerde mensen als Flinner en zijn kompanen, gitarist Ross Martin en bassist Eric Thorin: je schrijft elke dag een nieuw nummer en, wanneer we 's avonds bijeen komen om op te treden, leren we dat nummer aan en spelen we het samen op het podium. Om zoiets te kunnen, moet je natuurlijk tot de absolute topklasse der muzikanten behoren, maar dat is zonder twijfel het geval voor deze drie heren. Drie jaar na “Music du Jour” was er 'Winter Harvest”, gebaseerd op hetzelfde principe, maar, doordat de heren in die drie jaar al ruim tweehonderd van die “instantsongs” hadden geschreven en gespeeld, hadden ze een breder gamma om uit te kiezen.

Vandaag zijn we nog eens drie jaar verder en is er dus deel drie. “Traveling Roots” is de titel en het opzet was, zo mogelijk, nog eenvoudiger: laten we proberen de wereld een beetje mooier te maken met onze muziek. Alweer verbazend eenvoudig omschreven, maar iets minder simpel uit te voeren, tenzij je natuurlijk buitengewoon getalenteerd bent. De nieuwe plaat, volledig instrumentaal, zoals je mag verwachten, bevat een dikke vijftig minuten muziek, die draait rond de kracht van de drie instrumenten waar de heren meesters op zijn: mandoline, gitaar en staande bas. Elk van de drie leverde vier composities aan, die een beetje kriskras door elkaar op de plaat staan, en die volop het muzikantschap van elk van hen in de kijker plaatsen. Omdat de samenstelling van het trio aan de klassieke bluegrass doet denken, noemen we deze muziek ook bluegrass, maar deze plaat staat mijlenver af van wat de ons spontaan bij die term voorstellen. Dit is gewoon prachtige akoestische muziek, gespeeld op instrumenten, die aan bluegrass doen denken.

De stukken hebben heel veel filmische kracht in zich, ze zijn niet bang om zijsprongetjes naar jazz en klassiek te maken en zo creëren ze een bijna nieuw genre. Het soms repetitieve karakter van de muziek doet soms denken aan wat Penguin Café Orchestra deed met strijkers, al zijn er ook momenten waarop gedemonstreerd wordt hoe groot de instrumentenbeheersing van de Heren wel is. Al gaat het vaak bespiegelend, klaterend en kabbelend zijn gangetje, heel af en toe wordt enkele versnellingen hoger geschakeld en krijg je staaltjes virtuositeit te horen, zoals je die van gedegen bluegrassmuzikanten mag verwachten. Doorgaans is dit echter vooral een schijfje vol auditieve schoonheid, een balsem voor de ziel en een schild tegen het gejakker en gejaag van elke dag. Muziek om stil bij te zitten, stil van te worden, stil van te genieten. Mooi, bijzonder mooi en daarom toch één waarschuwing: net zoals je best geen drie prachtfilms op één dag gaat bekijken, moet je, volgens mij, ook deze plaat gedoseerd consumeren: één draaibeurt per dag moet volstaan, maar wel elke dag opnieuw. Ik ben er zeker van dat u zich daarvan veel en veel gelukkiger gaat voelen !

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

Label: Compass Records

video