GUNTHER BROWN – NORTH WIND

Beetje bizarre groepsnaam, deze Gunther Brown, die eigenlijk staat voor een viertal uit Portland, Maine, dat hier, voor zover ik kon achterhalen, aan zijn tweede plaat toe is, na het ruim gelauwerde “Good Nights for Daydreams” van twee jaar geleden. Pete Dubuc is het gezicht van deze band en hij levert de meeste van de songs aan, een enkel keertje geholpen door bassist Mark McDonough of backingzangeres Hallee Pottle, die u dan weer kan kennen van haar band Mister Moon, wiens CD “Some Sweet Soul” bij deze nog eens aanbevolen wordt....

Tien heel voldragen songs staan er op deze plaat, die een soort aangename tristesse uitstraalt, waar je je meteen in meegezogen voelt, waarna je blij bent er weer uit te kunnen stappen. Daartoe wordt de plaat geopend met een fijne streep feedback, die de aanzet is voor “What is Left?”, in nummer waarin de hopeloosheid van het leven bezongen en de kunst van het verlangen verheerlijkt wordt. De band roept op het platenhoesje de luisteraar op om de Alzheimerstichting te steunen, iets wat je volledig kunt begrijpen, zodra je “(Don't Forget to) Don't Go” gehoord hebt, een wat huppelende, in country gedrenkte song over vergeten en niet meer weten. Vervolgens is er de song, die de plaat haar titel gaf: “Norridgewock”, dat handelt over de slag om dat Indianenstadje, op 23 augustus 1724.

U moet niet vrezen dat ik alle tien de songs van de plaat even op een rij ga zetten, maar toch wil ik graag een beetje extra aandacht voor “Sweet Marie”, een prachtig liefdeslied met in heel fraaie tekst: “it's the wondering, not the wandering, that brings me to my knees....” Mooi vind ik dat, net als het wat wanhopig klinkende en aan vroege Daniel Lanois herinnerende “Swampland”. Het mild-ironische “Jesus Ain't Listening” is éénvan de songs die de plaat behoedt voor al te sterke zwaar-op-de-hand-toestanden.. In “Old Man” bezingt Dubuc de/zijn strijd met de/zijn vader: dat moet al eens botsen, dat moet al eens vonken geven, want zowel vader als zoon zijn op zoek naar hun plaats en die kunnen ze pas vinden, zodra ze hun onderlinge strijd geleverd hebben.

Afgesloten wordt met “Over You”, een opmerkelijke song, die afwijkt van zowat elke geldende regel: spoken wordt en jazzriedels gaan het gevecht aan met een episch georchestreerde song over hoezeer je kapot kan zijn van een relatie, die niet blijkt te brengen wat je gehoopt had. Als eenzaamheid en wanhoop al muzikaal vertaald kunnen worden, dat is dat zeker het geval in deze indrukwekkende, zij het wat atypische en redelijk bizarre afsluiter. Al met al is dit een heel knappe plaat, die veel vraagt van de luisteraar, maar na enkele luisterbeurten als vanzelf evenveel teruggeeft.

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

video