JAMES HOULAHAN – MULTITUDES

Bij ons weten is dit alweer de derde plaat van deze bijzondere man, die zijn muziek omschrijft als “Time Machine Music”. Houlahan was vroeger actief in Boston bands The Jody Grind en de hier iets minder onbekende Dogs on Television en hij begon in 209 aan een solocarrière met zijn debuut “Seven Years Now”, dat vandaag dus inderdaad zeven jaar oud is. Drie jaar later kwam”misfit hymns” en vandaag is er dus “Multitudes. In de tussentijd verhuisde Houlahan van Boston naar Los Angeles en ondermeer die verhuis zette hem aan tot het schrijven van een aantal autobiografische nummers, waarvan er, naar 's mans eigen zeggen, vier op deze CD terecht gekomen zijn. Nochtans is en blijft hij vooral een verhalenverteller, die hoe langer hoe vaker meer extreme personages opvoert en daartoe gebruik maakt van meer en meer ongebruikelijke muziekjes. Bij zo'n vaststelling ga je natuurlijk meteen aan Tom Waits denken en dat wordt er niet minder op, zodra je de openingstrack van de plaat hoort: “Fires of Mercy” is een murder ballad, op een walsje getoonzet. Houlahan is gefascineerd door de dood en in dit nummer vertelt hij hoe hij de strijd ziet tussen vuur en licht tegen water, of hoofd tegen hart. Ook “Delta Heart” gebruikt water als thema: de Oceaan is een metafoor voor liefde en verlangen en de melodie met haar potten-en-pannen-New Orleans-inkleuring, maakt deze song ronduit onweerstaanbaar.

In “The Rogue Song”, een Southern bluesrocksong, die ook de titel van de plaat herbergt komt de liefde van Houlahan voor het werk van Walt Whitman tot uiting: “Do I contradict Myself ? Very well,then, I contradict myself: I am large, I contain multitudes”. Nadien is het tijd voor een eerste brokje autobiografie in “See Me Through”: hij had, na zijn verhuis naar LA een jaar lang een lange-afstandsrelatie met de vrouw van zijn leven, Esther Clark, die vandaag ook zijn zangpartner is. Nog zo'n “liefde-op-afstand”-song, is “Morning Sun”, terwijl “Marcy's Lament” het broertje is van de openingstrack:een vermoorde minnares spreekt vanuit haar graf tot haar moordenaar en bezweert hem zijn eigen kinderen ongemoeid te laten.. In “Rock Star” bezingt Houlahan de spijt die hij voelt, als hij terugkijkt op al wat er al verloren gegaan is aan muzikale rijkdom van de muziekscene van LA.

Eindigen doet James met twee liefdesliedjes: “Home”, dat handelt over het achterlaten van het vertrouwde en de geliefden, om je eigen levensreis te ondernemen en "Joyful Circuit" gebruikt alweer de Delta-metafoor om het verloop van een fijne Liefde te omschrijven. Dat zijn ze, de tien songs op deze verrassende, rijke, maar aan het begin wat moeilijke plaat. Dit leren waarderen, vereist een beetje doorzetting, maar eens je "mee" bent, vind je een heel knappe, fijn gearrangeerde en zeer deskundig ingespeelde plaat, die bulkt van de diepgang. Ik denk dat James Houlahan een blijvertje is, al zou het mij vooral plezieren, mocht ik ooit één van zijn songs op onze radio horen. Dat zou moeten kunnen, in een cultuur, waarin zowel Waits als Calexico airplay krijgen. Deze plaat van James Houlahan zweeft daar ergens tussenin en ze is heel aangename luistervoer voor mensen met oren aan hun kop!

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

video