BIRTH OF JOY – GET WELL

Het kan aan mij liggen, maar ik moet bekennen dat ik, voor deze plaat in de bus viel, nauwelijks van dit Utrechtse trio gehoord had. Nochtans, zo leert mij enig rondstruinen op het wereldwijde web, zijn ze bij onze Noorderburen immens populair en spelen ze ook van Italië tot Zweden, van Turkije tot Zuid-Afrika en van Frankrijk tot Litouwen. Ik heb me de moeite getroost even alle concerten van de band na te vlooien en ik vind, in de vier jaar dat ze bestaan, nauwelijks drie Belgische concerten: op GLIMPS in 2013, in Houffalize en Hasselt in 2014.

Mag ik dat een beetje vreemd vinden? Beginnen we ook op dat vlak hier aan het “eigen volk eerst”-syndroom te lijden. Of is dit muziek die hier ten lande gewoon niet aanslaat? Ik heb er geen pasklaar antwoord op, maar ik kan alleen maar verbaasd de wenkbrauwen fronsen, na het meermaals beluisteren van de nieuwe, eind februari te verschijnen CD van de band. Niet dat ik nu plots mezelf als kenner van het genre ga beschouwen, maar als een band iets aanvangt met psychedelica, blues en rock, dan volstaan mijn oren om in hun muziek iets te horen, of net niet. In het geval van “Get Well” ontdek ik allerlei invloeden uit de sixties en seventies, maar vooral hoor ik in heel fraaie muur van geluid, waarin de melodie nochtans nooit verzuipt. Dit is muziek, die veel decibels nodig heeft, zoveel is zeker, maar BOJ slaagt er wonderwel in die decibels ten dienste van de song te stellen.

Wie destijds een fan van Pink Floyd, Black Sabbath of The Doors was, die moet ook vandaag zijn gading kunnen vinden in de songs van BOJ. Natuurlijk valt het een beetje te betwijfelen of de radioformats van vandaag (Radio 21 of Classics niet te na gesproken) nog wel ruimte hebben voor dit soort muziekjes dat, zoals in het geval van de titelsong, wel eens tot een minuutje of acht durft uit te lopen. Weten doe ik het allemaal niet, maar iets zegt mij dat er wel degelijk ruimte moet zijn voor deze onstuimige maar aanstekelijke mengvorm van muziek die, net als zoveel andere genres, gretig uit het verleden plukt, maar er tegelijk een hedendaagse twist aan weet te geven.

Songs als “Meet me at the Bottom”, “Midnight Cruise” of “Carabiner” moeten absoluut op onze radio kunnen, denk ik. Misschien is het wachten tot iemand als Stef Kamil Carlens hier zijn “goedgekeurd”-stempel op drukt, vooraleer onze programmatoren wakker worden. In elk geval is het een goeie zaak dat Starman Promotions hier z'n schouders onder zet: Felix kent het wereldje als weinig anderen en ook deze keer hebben zijn oren hem niet bedrogen. Dit is namelijk een leuke plaat in een genre dat hier bij ons niet zo vaak beoefend wordt, maar waar zeker een plaats voor gevonden kan worden. Al zegt mijn linker elleboog mij ook dat je deze band vooral live aan het werk moet zien. Ik ben benieuwd om te zien welke festivalprogrammator deze zomer zijn nek uitsteekt.

(Dani Heyvaert)

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Starman Records

video