MATT BAUER - DREAM'S END

Ik heb wellicht, vanuit muzikaal oogpunt, de voorbije jaren op een andere planeet gewoond, want voor mij was de naam van Matt Bauer tot de dag dat ik deze CD toegeworpen kreeg, volkomen onbekend. Nochtans is de man niet echt een nieuwkomer te noemen, want hij draait al ruim tien jaar mee in de business en heeft al een viertal platen op de teller staan. Voor mij is hij dus een onbeschreven blad, wat ook wel z'n voordelen heeft, omdat ik totaal geen vergelijking kan maken met 's mans vorige werk. Wat ik vandaag hoor, is een wat gewrongen alt. Folk, op het randje van de Americana: ik hoor fiddle en banjo, maar net zo goed wijnglazen en Wurlitzer en vibrafoon, allemaal door de man zelf bespeeld. Daarnaast is er een batterij gastmuzikanten aan het werk, gaande van allerhande strijkers tot trompet en klarinet en saxofoon en tenslotte tel ik vier vocalisten die hun partijen aan die van Bauer komen toevoegen. Ik geef toe, dat ik maar moeilijk “in” deze plaat kon komen: het lukte niet zomaar en het lukte niet op om het even welk moment. Pas bij de vierde poging ging plots het lichtje branden en sindsdien weet ik dat ik, om van deze plaat te kunnen genieten, door niets of niemand gestoord mag worden.

Ik denk dat ik daar ook een verklaring voor heb: dit is het soort muziek dat echt een luisterinspanning vraagt, omdat ze zo veelgelaagd is en omdat ze een bijzondere sfeer uitademt, die niet te verzoenen valt -voor mij toch niet- met de alledaagse dingen van het leven. Autorijden is bijvoorbeeld, voor mij niet te verenigen met het beluisteren van deze plaat. Laat dat vooral niet als een begin van verwijt opgevat worden: elke muziek verdient het beluisterd te worden in omstandigheden die de luisteraar toelaten door te dringen tot de kern ervan. Nu, ik heb intussen die sleutel dus gevonden en de plaat nog verschillende malen tot mij genomen en ik moet zeggen dat ze mij intussen terdege beet heeft. De allerminst alledaagse aanpak van Bauer, zijn manier van componeren en vooral arrangeren, kleuren buiten de lijntjes, die we doorgaans allemaal wel in ons referentiekader hebben zitten. Nee, de klankenschilderijen die Bauer maakt, zijn heel speciaal qua opbouw en structuur. Nooit hoor je de vertrouwde afwisseling tussen strofe en refrein, maar veeleer zit je in een filmische, haast aan hedendaags klassieke muziek verwante compositie. Ik zeg opzettelijk “in een compositie”, precies omdat het dat is, dat Bauer zo moeilijk toegankelijk maakt: je moet er in slagen “in” zijn muziek te gaan zitten en dan krijg je de wonderlijkste dingen te horen. Soms heel minimalistisch en repetitief, dan weer op het randje van het monotone en nog op andere momenten deprimerend en donker dreigend. Tel daarbij op dat Bauer ook op een al even speciale manier zingt en je hebt een allesbehalve vertrouwde, maar daarom niet minder boeiende plaat in handen.

Die bevat in dit geval tien tracks, samen zo'n kleine drie kwartier lang, die ik niet beter kan omschrijven dan korte filmische symfonietjes: elke song roept bij mij beelden op, waarvan ik niet weet of die door Bauer bedoeld werden, maar die wel deel uitmaken van een aparte wereld, waarin deze muziek wel degelijk tot haar recht komt. Deze plaat moet je dus “beleven”. Vergelijk het met een stomme film: daar kijk je naar, maar de geluiden moet je er zelf bij verzinnen. Hier krijg je geluid, maar komen de beelden je als vanzelf aangewaaid. Ik denk dat Matt Bauer iemand is, die heel ernstig in het leven staat en die zich haast permanent afvraagt wat zijn plaats is, welke rol hij te spelen heeft en vooral, waar hij met zijn leven heen moet. Dat ziet er bij momenten misschien niet allemaal even onbezorgd en monter uit en zo klinkt het ook: redelijk dreigend en onheilspellend. Dat de zangtechniek van Matt -eigenlijk fluistert hij meer dan hij zingt- voor een niet van oorsprong Engelstalige als ik de teksten nagenoeg laat ondersneeuwen en dus nagenoeg onverstaanbaar maakt, vind ik zelfs niet erg: hij schept een sfeer en kleurt die op een heel eigen manier in. Dat intrigeert mij en ik kan met enige trots melden, dat het mij ook aanspreekt: deze plaat pakt je en dan pakt ze je écht. Ofwel raak je er niet bij, en dan gaat het geheel aan jou voorbij. Nogmaals: ik heb moeten leren luisteren, maar wat ik, na verschillende vergeefse pogingen, te horen kreeg, bevalt me meer en meer. Hoe zal ik dit samenvatten: “ongewone muziek van in bijzonder man. Enkel bedoeld voor doorzetters die echt willen luisteren.” Ik hoop maar dat ik niet blasé klink, maar u mag rustig van mij aannemen dat ik niét trots was op mezelf, toen ik me aanvankelijk keer op keer zuchtend afwendde. Dat is dan alvast bij deze uitgewist!

(Dani Heyvaert)

“American multi-instrumentalist Matt Bauer has delivered a new album called ‘Dream’s End’, not an easy-listening record with a very unconventional way of making arrangements and compositions. It consists of songs that vary from cinematic symphonies to classic compositions, which make you realize after a few listens only how strong this album really is.” – www.rootstime.be

10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding:
MATT BAUER
Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime - hier - zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.

Artiest info
Website  
 

Bandcamp

Label: Crossbill Records

video