BLUE MONDAY PEOPLE – EMPIRE OF MATCHES

Een jaar of drie geleden waren we op Theater aan Zee, puur toevallig, getuige van een concert van een jonge band met een zanger, die ons zowat van onze sokken blies. Dat bleek, bij nader onderzoek, Blue Monday People te zijn, een band met Brusselse roots, en de zanger heette François Vaiana. Zoals dat wel eens vaker gebeurt, verloren we de man en zijn groep een beetje uit het oog, tot nu, een paar weken geleden, een CD ter bespreking in de brievenbus viel en dat bleek dus de nieuwe full CD te zijn van diezelfde mensen. Alhoewel, we herinnerden ons van toen aan zee een vrouwelijke bassiste, die er nu niet meer bij is. Vandaag bestaat de band, naast zanger Vaiana, uit Benjamin Sauzereau op gitaar, Dorian Dumont op piano en Jens Bouyyery op drums en percussie.

De CD bevat in totaal tien nummers (eigenlijk zijn het er elf, want er zit een wonderlijke hidden track helemaal achteraan, allemaal door François Vaiana geschreven en waarvan je kunt zeggen dat ze duidelijk allemaal in functie van de stem geschreven zijn. Vaiana is namelijk een echte, geweldige zanger, die, naast de muziek die hij van huis uit en met de paplepel schijnt binnengekregen te hebben: zijn vader is Pierre Vaiana, begenadigd saxofonist en, alles wel beschouwd, één van de grondleggers van wat je de Belgische wereldmuziekscene kunt noemen. Mocht u ergens nog de CD “Foofango” op de kop kunnen tikken, zeker niet twijfelen: u begrijpt dan meteen wat ik bedoel....

Naast die ouderlijke invloed, was er ook de scholing, die François doorliep: hij kreeg zangles van Anja Kowalski (zie elders op deze site de bespreking van haar fraaie CD “Wolke” van vorig jaar, CD waar gitarist Belnjamin Sauzereau trouwens ook mee de dienst uitmaakt), David Linx, nog altijd een instituut waar je niet omheen kunt, als je het over Belgische Jazz en zang hebt en Dr. Gloria Cooper (haar “Jazz Phrasing” is in standaardwerk...). Veel betere leermeesters kun je niet, treffen, me dunkt. Tel daarbij op dat hij ook geregeld samenspeelt met Anu Junnonen, van wie ik overal maar blijf herhalen dat zij de meest onderschatte artieste is, die we hier hebben, en je beseft meteen, dat François een zanger van formaat is.

Uit deze nieuwe plaat blijkt daarenboven dat hij ook alles heeft om een hele grote songschrijver te worden. Hij heeft blijkbaar al flink wat rondgereisd en links en rechts dingen opgepikt, die zijn muziek vandaag een beetje onttrekken aan de Amerikaanse context waarin we spontaan geneigd zijn soul en jazz te situeren. In de nieuwe composities hoor je net zo goed Afrikaanse invloeden (ik lees ergens dat hij een tijd in Burkina Faso woonde) als stukjes New York (de grootstad) als Brussel (de kleinstad).

Jazz, zeer zeker, maar dan met een heel soulvolle stem gezongen, nu en dan met gospeltintjes verfraaid, en met bluessausje opgewerkt tot een redelijk uniek geheel, dat je vanaf de eerste track “Come Home Charlie” bij het nekvel grijpt. “Ik begrijp niet meteen waarom onze radio's een nummer als “I Got On The Bus” nog niet massaal oppikten. Waarmee ik wil zeggen dat deze song even draaibaar is als bv. Enig Al Jarreaunummer.. Vaiana kan zowat alles met z'n stem: croonen, rocken, fluisteren, schreeuwen, strelen...je noemt het maar en het zit in deze plaat. Neem nu het zeven minuten durende “No One”, dat is simpelweg een demonstratie van vocale kunst, zoals je die, wereldwijd, niet al te vaak zult aantreffen. Of de afsluitende “Fireworks”, waarin Curtis Mayfield nooit veraf is....dat zijn van die dingen, die je een beetje trots maken dat je Belg bent. Deze plaat is er namelijk eentje van internationale vocale klasse, waarbij ik vooral de inbreng van de begeleiders niet wil onderschatten. Ook zij zijn op heel hoog niveau bezig, wat ons tot de slotsom brengt dat we hier een pareltje van hedendaagse, internationale soul en jazz in handen hebben.

(Dani Heyvaert)



Artiest info
Website  
 

video