SEAN PINCHIN - MONKEY BRAIN

Met zijn vorige release “Rustbucket”, ook bij Rootstime lovend onthaald, werd Sean Pinchin in 2014 genomineerd als New Artist of the Year op de Maple Blues Awards. De Canadees heeft nu met “Monkey Brain” een nieuw album op de markt gebracht in samenwerking met de Juno-award winnende producer Rob Szabo. Het verschil met de vorige uitgave is dat het er allemaal wat heviger, rauwer aan toe gaat. Naast Szabo kan je ook bassist Mark McIntyre, drummer / percussionist Adam Warner bewonderen op deze acht tracks tellende plaat. Het geheel is een gezonde mengeling van rock en blues met aanstekelijke melodieën en dito gitaarriffs.

“Monkey Brain” mag de plaat openen en is een rauwe , zeg maar groezelige ode aan ons innerlijke zelve. De man heeft talent voor het betere tekstwerk en dat gegeven op een song doordrenkt met echt wel groovy slidewerk kan hier ten huize uiteraard op applaus rekenen. De man is trouwens ook in bezit van een bijzonder aangename stem waardoor hij niet alleen op gitaar weet te overtuigen. Dezelfde insteek als bij het titelnummer krijgen we bij “Can’t Stand It” waar het onderbewuste ook al wordt aangesproken op aanstekelijk ritme.

Het moerassige “Charity Case” ga je geheid gaan meestampen bij de eerste beluistering en zorgt voor een fraai opeenvolgend trio. Het rockende “Hard Luck” kent verrassend fraaie vocale harmonieën. De verschroeiende gitaarsolo in combinatie daar mee is even opmerkelijk als boeiend. “Living In The Past” wordt vocaal heel hoog ingezet , ontbolstert op een zware fundamentenring en wordt opgevrolijkt met backingvocals van Emma-Lee. Niet meteen ons favoriete nummer dit experiment maar dat wordt ruimschoots goed gemaakt met het daarop volgende “Goin’Hobo” en vooral het tegen country-blues aanleunende, schitterende “Monsters” , een verhaal over het vechten tegen je eigen demonen. Wat haalt Sean hier weer schitterend uit!

Het afsluitende “Get Burned” gaat startend weer meer de bluesrock richting uit, gaat over in melodieuze samenzang en wordt dan weer zwaar gekruid met een lekker vettige riff. Eigenlijk is dit een heel persoonlijk album waarin Sean gewag maakt van zijn eigen levenservaringen, zijn overwinnen van zijn depressie waar hij jarenlang mee worstelde. De man slaagde erin om zijn verdriet/tegenslagen om te zetten in een doodeerlijke, bluesplaat die liefhebbers van de betere bluesrock zeker zullen weten te waarderen.

Luc Meert

 

Artiest info
Website  
 

video