JOE FILISKO & ERIC NODEN - ON THE MOVE

Het tweemanschap Joe en Eric trekt al een twintigtal jaren samen op in het bluescircuit. Hun bejubeld album ‘I.C. Special’ deed wonderen want sindsdien schuimen zij zowat alle internationale festivals af als een eigentijdse versie van Sonny Terry en Brownie McGhee of zelfs als het equivalent van twee uit de ‘Mississippi Sheiks’ gelichte muzikanten. Je hoort gewoon dat gitarist Eric Noden, opgegroeid in Ohio, vertrouwd is met de pré-war blues van blueslegendes als Charley Patton, Blind Blake en Rev. Gary Davis. De platencollectie van zijn vader hielp hem daarbij. Inmiddels bracht hij zelf ook enkele soloalbums uit en mag hij zich historicus noemen. Ook Joe Filisko verstaat de kunst om met zijn diverse Hohner Marine Bands, en de daaruit ontlokte ritmewisselingen, de sfeer van weleer op te roepen toen countryblueszangers aan het einde van de werkweek voor vertier en verstrooiing zorgden. Zijn techniek is gewoon verbluffend.

Daarbij komt nog het hese of roestige stemtimbre van één van beider vocalisten of hun tweezang op ‘Worst Enemy’ dat overkomt als een overvloeiend licht overheen een uitgestrekte katoenplantage. Contrabassist Beau Sample vult schitterend aan met zijn basritmes zoals op het gipsy ‘Kick Myself’ gelardeerd met spotternij. Vanaf het eerste opvrolijkende ’On The Move’ tot het laatste ‘Down In New Orleans’ maakt dit trio je deelgenoot aan hun verkenningstocht doorheen Amerika waarbij zij de geuren en kleuren van de oude Mississippi blues in de eigen songs verweven. Het zijn zo’n voorwaarts stuwende songs waarnaar je bij voorkeur grijpt in de auto wanneer de vermoeienis dreigt toe te slaan. Slechts in ‘Complicate’ en ‘I Like A Woman’ ontwaar je enige melancholie opgeroepen door de subtiele klanken van de bluesharp. Maar bij ‘Sinkin’ In Love’ viert het optimisme weer hoogtij.

Joe Filisko is een ware virtuoos in de wijze waarop hij van het ene tempo naar het andere overspringt, deinend, dartel, dansbaar, ludiek of reflecterend. Een van zijn harmonica instrumenten draagt trouwens zijn naam. Zowel in het instrumentale ‘Buckeye Rag’ als in het energieke ‘Sonic Breakdown’ met distortion harp word je meegetrokken in de vaart van zijn avontuurlijke blaastechniek. Ook Eric Noden grijpt soms naar de harmonica of naar de banjogitaar zoals in het zonnige ‘Down In New Orleans’ maar vooral zijn gitaarvaardigheden fascineren. Hierdoor wordt dit door henzelf geproducet album uiterst gevarieerd met overheen alle songs steeds dat patina van authentieke blues. De songs ‘Always There For Me’ met aanjagende basritmes en ‘Peaceful Man’ lijken zo uit het oude materiaal gepuurd en met nieuwe glans omgeven. Je zou hen zó willen boeken voor een clubconcert telkens wanneer het veelarmig spook van de depressie om de hoek komt kijken.

Marcie

 

 

Artiest info
Website  
 

CD Baby

video