LUKE UNDERHILL – ATLAS UNPLUGGED (EP)

De alomtegenwoordige droefheid in de stem van de Amerikaanse singer-songwriter Luke Underhill uit Chicago is meteen ook zijn sterkste wapen. Midden vorig jaar bracht hij zijn soloalbum “Atlas” op de markt, een rockplaat die hem meteen op de agenda van de muziekwereld plaatste in 2015. Het succes van die cd bracht hem op het idee om dezelfde liedjes van dat album allemaal opnieuw op te nemen, maar nu voor een akoestische plaat die als “Atlas Unplugged” werd uitgebracht.

Luke Underhill begeleidt zich op deze zeer sober en vaak ook somber klinkende plaat op akoestische gitaar of op klassieke piano. Verdere instrumentatie zult u niet kunnen traceren op dit zeven liedjes tellende schijfje. Ondanks zijn prille leeftijd - hij wordt dit jaar pas twintig - klinken de songteksten bij zijn liedjes toch heel volwassen en worden enkele belangrijke aan de liefde gerelateerde onderwerpen in de songs aangeroerd.

De vakpers spreekt over Luke Underhill als een tweede John Mayer wanneer er over de emoties in zijn songs wordt geschreven en ook vergelijkingen met de popballads van de Canadese singer-songwriter Bryan Adams duiken hier en daar wel eens op in de recensies van “Atlas”. Dat zijn volgens ons ook heel aanvaardbare vergelijkingen, maar toch vinden wij dat hij ook iets heel unieks heeft in zijn stem.

“Stars”, de opener van dit schijfje is een emotievolle pianoballad met een lichtjes hees zingende Luke Underhill, gevolgd door een intrigerend verhaal over “The Working Man’s Daughter”, een song waarbij we een aantal keren aan akoestische singer-songwriters als Luka Bloom of Ed Sheeran hebben moeten denken.

Een erg sterk nummer over een ter ziele gegane liefdesrelatie is “No More Like Me” dat eigenlijk niets meer dan de gitaar en de stem van Luke Underhill nodig heeft om vanaf de eerste noten te beklijven. Voor de uiterst ‘lo-fi’ gebrachte albumtiteltrack “Atlas” neemt hij opnieuw plaats achter de piano. “Something” is het meest uptempo liedje op deze cd en hier kwam in onze gedachten de geest van de Amerikaanse singer-songwriter Josh Ritter heel even om de hoek loeren.

Een pianoballad waar wij helemaal stil van worden is het uiterst breekbaar gepresenteerde “Heart Of Glass” (zie video), een emotionele song waarin de vocale capaciteiten van Luke Underhill misschien wel het allerbest tot hun recht kunnen komen. De droefheid en de kwetsbaarheid domineren het al net zo prachtig gebrachte “With Open Arms” dat in niets hoeft onder te doen voor de mooie afsluiter “To Love & Let Go”, een pianoballad waarmee hij u in een dromerige, maar romantische roes zal brengen.

Heel binnenkort zal er een nieuwe plaat van Luke Underhill op de markt worden gebracht onder de titel “Hyphen” en we zullen u zeker over deze nieuwe release informeren als hij in onze postbus is aanbeland. Dat is hiermee alvast plechtig beloofd. Zijn rockplaat “Atlas” was dan misschien wel al een schot in de roos, deze schitterende akoestische evenknie is in dat geval de roos zelf.

(valsam)

 

 

Artiest info
Website  
 

video