THE BREATH - CARRY YOUR KIN

In het deeltje van de muziekwereld waar ik woon, is het altijd een beetje gespannen uitkijken, telkens er een release aangekondigd wordt op Peter Gabriel’s RealWorld-label. En kijk, vandaag zijn we weer zover: na de tweede CD van The Gloaming is het nu de beurt aan The Breath, een ensemble dat is uitgebouwd rond de gitaar van Stuart McCallum, vroeger van The Cinematic Orchestra en de stem van Rioghnach Connolly, zangeres bij de band Honeyfeet en dezer dagen ook als gaststem te horen op “The Source” van Afro Celt Sound System. Aangevuld met de toetsen van John Ellis en de drums van Luke Flowers -beiden ook al bekend van The Cinematic Orchestra, lanceert dit duo, dat zijn wortels heeft in de bloeiende Manchester-muziekscene- zijn debuutplaat, waarvoor we enige tijd geleden al warm gemaakt werden door een Youtube-clip met daarop de track “Antwerp”.

Tja, heel chauvinistisch moet je als Belg niet zijn, om een nummer met zo’n titel te onthouden en dus waren we enigszins voorbereid, toen de “volle” promo in ons bespreekbare terecht kwam. Helemaal gerust waren we niet, wat het resultaat betreft: McCallum en Connolly lijken immers zo tegengesteld aan elkaar: hij bekend vanwege zijn loops en zijn grooves, zij is “van het land” en heeft veel oog voor wat de voorvaderen ons nalieten. De stad tegenover de “buiten”, als het ware, de rust tegenover het gewoel, kunstigheid tegenover zuiverheid…zoiets.

Maar laat ik u maar meteen geruststellen: het werkt, beste lezer en het werkt zodanig goed, dat deze CD het de voorbije weken met voorsprong tot meest gespeelde ten huize H. heeft geschopt. Het is een waar genot te kunnen luisteren naar de veelzijdigheid in de zang van Connolly, naar de knappe arrangementen, -bij momenten op het randje van de klassieke muziek-, naar de fijn geconstrueerde melodieën, die steevast laveren tussen de wat zweveriger variant van rock en pop en de hedendaagse Angelsaksische folk, tussen soundscape en puntige frase.

Het omschrijven is een beetje lastig, omdat dit vooral een plaat is, die je moet ondergaan: je moet er echt “in duiken” of beter, “erop drijven” en alles over je heen laten komen. Bij mij werkte het zo: eerst deed ik er een draaibeurt of vijf, zes over om vertrouwd te geraken met de muziek, later ging ik me concentreren op de teksten -wat overigens niet altijd even makkelijk is, vanwege de productie, en in een derde fase kwamen de twee samen en ontdekte ik negen lange, schitterende muzikale schilderijen, waarover teksten gedebiteerd worden, die handelen over echt belangrijke dingen zoals vrouwenrechten, het moederschap en kolonialisme, om maar die te vermelden.

Misschien ben ik een trage luisteraar, of werkt het bij u anders dan bij mij, maar ik heb het gevoel dat dit een “langzame” plaat is. Niet eentje, die met een bons binnenvalt, maar veeleer eentje van het type dat haast onmerkbaar langs de achterdeur komt binnensluipen en plots bij jou aan de keukentafel zit: je merkt het binnenkomen haast niet op, maar eens ze er is, zou je haar missen, als ze wegging. Dit wordt voor ondergetekende vast en zeker een belangrijk stuk van de soundtrack van de zomer. Zeker als de zomer er eentje is, zoals die van dit jaar. Dan is elk straaltje zonneschijn meer dan welkom en, middels de fijne arrangementen in songs als “This Dance Is Over” en “Harvest”, laat deze plaat de zon schijnen over de donkerste en meest regenachtige dagen. Heerlijke plaat!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
   
 

Label: Realworld Records
Distr.: PIAS

video