PETE KRONOWITT - A LONE VOICE

Alweer een songwriter uit de States, waarvan we ons, na ampele beluistering van deze nieuwe -en in zijn geval vierde- CD moeten afvragen waarom hij in hemelsnaam al die tijd onder onze radar wist te blijven. Nu, gedane zaken nemen geen keer en dus moeten we van de gelegenheid gebruik maken om deze jongeman aan u voor te stellen, voor zover we tenminste aan de nodige gegevens geraken….Pete is een sociaal en politiek bewogen singer songwriter uit de buurt van San Francisco, die al best lang in de muziekwereld actief is/ Zijn debuutplaat “Phases of The Heart” dateert al uit 1993 en werd gevolgd door “Threads” uit 2002 en “Elements” uit 2005. Nu, een decennium later -decennium dat hem ondermeer in China, Japan en Vietnam bracht-, is er dus die nieuwe vierde en ik moet zeggen dat de kennismaking met de man bijzonder fijn is.

Dat heeft met een aantal dingen te maken: om te beginnen is er het feit dat Pete de maatschappij becommentarieert en zoals we allemaal weten, is er over het Amerika van de jongste tijd wel wat te zeggen. Zoals ik een boon had voor Pete Seeger en nog altijd heb voor John Mellencamp, Bruce Springsteen en Steve Earle, zo zal ik er eentje ontwikkelen, zo vermoed ik toch, voor Pete Kronowitt. Noem hem een “sociaal chroniqueur”, noem hem een protestzanger, noem hem een politieke commentator…hij is het allemaal. De titel van de plaat zegt in dat verband genoeg, zo denk ik. Leentjebuur gespeeld bij Sam Cooke, voor wat de titel betreft, maar verder een compleet eigen song, zoals trouwens alle twaalf de nummers op deze plaat. Nog een voorbeeld: “Got Guns?” is ook al een veelzeggende titel en Pete rekent op fijne wijze af met allerhande naar extremisme neigende strekkingen en is aanhanger van de boodschap: “verbeter de wereld en begin bij jezelf”.

Daarnaast schrijft Pete ook liedjes over heel persoonlijke zaken en ook dat heeft hij gemeen met de namen, die ik hierboven citeerde: hij is niet te beroerd om een lied voor zijn vrouw te schrijven, naar aanleiding van hun twintigjarig samenzijn (“Holding Your Hand”), noch gaat hij een heikel thema als zelfdoding uit de weg (het afsluitende “Perfect Day” gaat over zijn eigen zus…). De allermooiste song van de plaat, “Tears on the Back of her Head”, dat Pete samenschreef met producer en multi-instrumentalist Phil Madeira, is opgedragen aan twee vrienden die Pete aan kanker verloor. De grote David Mansfield, bekend van Dylan’s “Rolling Thunder Review” en van de ten onrechte vergeten “Alpha Band” (zie T-Bone Burnett en Steven Soles) is van de partij met allerhande snaren, bassist Chris Donohue speelde op platen van tientallen grote namen, waaronder Gillian Welch, Lucinda Williams, Emmylou Harris, Steve Earle, Tom Jones…om slechts die te noemen.drummer Dennis Holt is ook al geen kleintje, gelet op zijn bijdragen aan letterlijk ontelbare platen van mensen als K.T. Oslin, Brooks Williams en Greg Trooper en de referentielijst van Phil Madeira, die is werkelijk te groot om aan te beginnen. Ik pik er een paar dingen uit: The Neville Brothers, Keb’ Mo,Mavis Staples, Solomon Burke, Buddy & Judy Miller, Garth Brooks….

Waarmee ik alleen maar punt drie van mijn argumentarium wil maken: de band, die Pete op deze plaat begeleidt is “major league” en bevat uitsluitend mensen die het zich kunnen permitteren ergens niét op mee te gaan spelen. Dat ze het toch deden op deze nummers, bewijst dat ze geloven in de sterkte van het materiaal dat Pete aanleverde. We hebben dus, in samenvatting: een man die midden in het leven en in de wereld staat en daarover scherp geformuleerde teksten kan schrijven. Hij heeft gevoel voor melodie en doet ons denken aan Mellencamp, Springsteen en Earle, hij verzamelde een club topmuzikanten rond zich en hij heeft een hele mooie nieuwe plaat uit. Ik denk dat er weinig argumenten zijn om de Grote Doorbraak van Pete Kronowitt niet onder ogen te zien. Dit wordt namelijk een héél grote doorbraak, zeker weten!

(Dani Heyvaert)

 

 


Artiest info
Website  
 

video