JOHN WORT HANNAM - LOVE LIVES ON

 

Ik blijf John Wort Hannam een bijzondere man vinden: hij is opgeleid in de zogeheten “Native American Studies” en “Native Éducation”,was lange tijd leerkracht in een reservaat en besloot begin deze eeuw zijn muze achterna te gaan en te proberen aan de kost te komen met zijn liedjes. Nu, zo zijn er wel meer, maar wat ik zo bijzonder vind aan het oeuvre van John, is dat hij het vermogen bezit om, scherpe observator als hij is, uit de gewoonste situaties, de meest alledaagse gebeurtenissen, de meest onopvallende levensloop van mensen een liedje te puren dat in een paar minuten tijd een haarscherp beeld schets van het onderwerp dat hij bezingt. Zo zijn er al veel minder….

Wat hij nu, op zijn 47-ste, met zijn zesde plaat klaarspeelt, is echter van een nog hoger niveau: hier is een man aan het werk, die -eindelijk en na flink wat innerlijke strijd- vrede heeft met zichzelf en met zijn leven. Wég is de drang om ongelukkig rond te lopen, wég de nood om uit z’n huwelijk te stappen, wég, met andere woorden, de nogal uitgesproken midlife crisis. In de plaats van dat alles kwam het vaderschap en het vermogen om dààrmee gelukkig te zijn. Ik vind dat een flinke stap vooruit… Los daarvan, verliep het opnameproces van deze plaat behoorlijk anders dan bij de vorige platen: die werden doorgaans in één geut, over een dag of vier-vijf, op tape gekwakt en het resultaat -dat overigens nergens minder dan zeer goed was- werd dan tot een CD “verbouwd.

Deze keer was er tijd, veel tijd zelfs: de elf songs werden over een tijdsspanne van een vol jaar opgenomen. Dat had als voordeel dat John al eens achterom kon kijken en dingen kon herschrijven of anders inkleuren, enfin, er was “bedenktijd”. Ook op de keuze en de beschikbaarheid van de muzikanten die om medewerking gevraagd werden, had die lange incubatietijd een gunstige uitwerking en zo horen we hier fraaie bijdragen van mensen als Kurt Ciesla en Brady Valdgarson (uit de band van Corb Lund) als ritmetandem, zo zijn er ook John Ellis, van bij Doc Walker en ouwe getrouwe Bob Hamilton, beiden snarenwonders, die mee helpen om de songs van John werkelijk hun beste pak aan te trekken.

Vanaf opener “Roll Roll Roll” wordt de toon gezet: “For twelve long years, i’ve been a-travelin’ up on the stage most nights, too dumb to quit, trying to make it; it’s time to make it right”. Dat lijkt me een statement te zijn, dat gevolgd wordt door het prachtige, uptempo liefdeslied “Over the Moon” en het aan Gordon Lightfoot reminiscerende “Labrador”, waarin de prachtlijnen “somewhere north of adoration and south of your love, you have pinned me to the map of your heart”. Wie zoiets kan schrijven, dat is een dichter, punt uit. Overigens gaat die song niet over de alom bekende hondensoort, maar om de gelijknamige reis in Canada, waar John dus opgegroeid is.

In de reeks omkijksongs, spant “Chasing The Song” de kroon. Alweer een aantal tekstregels, waar ik een droge keel en natte ogen van krijg: “why on earth do you love me? Some days i don’t love myself. Why on earth do you love me, i’m just me and you’re something else”. Mocht Otis Redding nog geleefd hebben, dan zou deze song om een versie van hem gesmeekt hebben, maar ik kan perfect leven met die van John zelf. Zo mooi! En dan moet de absolute topsong nog komen: “Man of God”, een lied over een van de minder fraaie hoofdstukken uit de geschiedenis van Canada, waarin verteld wordt hoe priesters van allerlei slag Indianenkinderen in Internaten opsloten en hen de hele resem vernederingen en mishandelingen, inclusief misbruik en uithongering lieten ondergaan in de naam van De Heer. Prachtig nummer, waarvoor je echter over een stevig hart moet beschikken om er niet bij om te vallen.

We zijn dan halfweg in de CD en er volgt alweer een trio songs over Liefde en Verlangen: “Gonna See My Love”, ”Heart for Sale” en “Write Me Back In” en vooral dat laatste nummer is meer dan pakkend: het beschrijft namelijk het onvermogen van de ik-persoon om tegen zijn geliefde te zeggen hoezeer hij van haar houdt en wat ze echt voor hem betekent. Redelijk herkenbaar voor velen, zo denk ik, maar zelden zo mooi verwoord. Afgesloten wordt met alweer twee songs waarin achterom gekeken wordt: “Molly & Me”-over een jeugdliefde en “Good Nite Nova Scotia”, over de zorgeloosheid van de kindertijd en de jeugd die je achterliet en waar je nooit meer naar terug kunt.

Als ik dat allemaal bij elkaar optel, dan kom ik tot een behoorlijk onthutsend eindresultaat, dat ik kort kan samenvatten als: “superplaat en met voorsprong de beste die JohnWort Hannam tot nu toe maakte”. U hoeft mij natuurlijk niet te geloven, maar als ik u was, ik zou toch maar eens gaan luisteren. Of bekijk de bijgaande video. U zal me dankbaar zijn!

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

itunes

label: Black Hen Music.

video