MELANIE DE BIASIO - BLACKENED CITIES

Mij dunkt dat Melanie De Biasio altijd al beseft heeft dat ze een buitenbeentje is en dat ze van dat besef een leidraad maakt op deze derde plaat. Vierentwintig minuten en zeventien seconden duurt ze slechts en er staat maar één nummer op, maar dat is wel voldoende om één facet van haar veelzijdige kunnen op plaat te zetten. Wie al eens een liveconcert van de dame meemaakte, weet dat je als luisteraar niet erg ver komt met je voorkennis: elke keer weer herschept De Biasio haar composities, zodat we, in deze lijnen, erg voorzichtig moeten zijn met elke poging tot omschrijving van de muziek op “Blackened Cities”.

De titel is een verwijzing naar Charleroi, de stad waar ze opgroeide en die op de hoes van de CD bijzonder fraai in zwart/wit gevat wordt door de foto die Stephan Vanfleteren aanleverde. De lange suite, die “Blackened Cities” eigenlijk is, is een lange beweging van onthullen en verhullen: de ene laag wordt doorboord en legt er een nieuwe bloot, zoals dat gebeurt in de steenkoolmijnen, die we met Charleroi, de hoofdstad van onze “pays noir” associëren.

De Biasio’s stem fladdert en wandelt van laag naar laag en wordt daarbij ondersteund door heel mooie klankentapijten, waarvoor slechts weinig andere instrumenten gebruikt worden: Melanie brengt af en toe wat dwarsfluit in,Dré Pallemaerts speelt heel aanwezige drums, Pascal Mohy vult aan met veelal sobere, repetitieve piano-akkoorden en Sam Gerstmans ondersteunt op staande bas. De vintage synthesizerklanken van Pascal paulus maken het plaatje of liever de plaatjes, compleet.

Die plaatjes ogen niet altijd even fraai: net als bij de verpakking, is ook in de muziek en in de teksten de toon nogal donker en dreigend. “Blackened Cities rumble strangers stroll and lovers stumble goldjunkies goldjunkies”. Zo luiden de eerste regels van de tekst en die vatten het eigenlijk allemaal samen: we strompelen en stamelen ons een eind weegs door het leven, op zoek naar het goud dat we allicht nooit zullen vinden, maar dat we, tegen beter weten in, toch blijven zoeken. De mijn en het delven naar het (zwarte) goud als metafoor voor Het Leven. Zoiets…

Dat klinkt allemaal niet erg opwekkend, maar gelukkig is de verpakking er eentje van het zuiverste goud. De Biasio is een fantastische diseuse/chanteuse, die maar heel weinig nodig heeft om de luisteraar mee te nemen naar dat heel eigen universum van haar. De compositie is er eentje van heel hoog niveau en de verschillende onderdelen zijn op bijzonder organische wijze aaneengeregen, zodat de plaat inderdaad het geheel wordt dat gepresenteerd wordt.

Neem daarbij de bijzonder mooie verpakking -alles in zwart/wit, ook het tekstvel en het daarbij horende grafische werk van Tom Hautekiet en je hebt een volmaakt kunstproduct in handen. Dat de luisteraar een beetje moeite moet doen om “erin” te komen, is niet erg: ik mocht, als niet-kenner, zelf ondervinden hoe het is om plots, helemaal uit het duister, het licht te zien en deze plaat keer op keer opnieuw te draaien.
“Blackened Cities” handelt over het zoeken naar goud, maar mij lijkt het meer een diamant te zijn, die je in handen krijgt. Prachtplaat, maar alleen voor wie luisteren wil!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Pias

video